ആദിത്യന് ആ വാദത്തിന് മറുപടിയില്ല.
“നീ സ്കൂളിൽനിന്നു വന്നപ്പോൾ ഫോൺ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നു അമ്മ അറിയുമോ?”
“അറിയും. വിളിച്ചാൽ?”
“എത്ര സമയത്തിനകം വരും?”
“അമ്മ അഞ്ചരക്ക്. അച്ഛൻ ഏഴിന്.”
ആദിത്യൻ ചുമരിലെ ഘടികാരം നോക്കി. രണ്ടിനടുത്ത്.
“അതിനുമുൻപ് എത്തിക്കും.”
“ഇരുനൂറു കിലോമീറ്റർ പോയി തിരികെ വരുമോ?”
“കഴിയും.”
“എങ്ങനെ?”
“വലിയൊരു മാന്ത്രികവിദ്യ കാണിക്കാം.”
അനന്തുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം തെളിഞ്ഞെങ്കിലും സംശയം മാറിയില്ല.
“ഫോൺ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ?”
“എന്റെ ജീവൻകൊടുത്തും തിരികെ കൊണ്ടുവരാം.”
ബാലൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“പാസ്‌വേഡ് അറിയില്ലെങ്കിൽ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല.”
“അതെന്താണ്?”
അനന്തു തലകുലുക്കി.
“ഞാനും കൂടെ വരാം.”
“കഴിയില്ല.”
“എന്തിന്?”
“അപകടമാണ്.”
“നീ പറക്കുമോ?”
“പറക്കില്ല.”
ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം ചിന്തിച്ചു.
“പക്ഷേ നിലത്തു വീഴാതെ വളരെ ദൂരം ചാടാം.”
അവസാനം അനന്തു ഫോൺ നൽകി. ഗൂഗിൾ മാപ്പിലെ വഴി തുറന്നുവെച്ചു. ശബ്ദമുപയോഗിച്ച് വളവുകൾ അറിയിക്കുന്ന സംവിധാനം പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു.
“ചാർജ് എഴുപത്തിയെട്ട് ശതമാനം. തീരുന്നതിനു മുൻപ് തിരികെ വരണം.”
“ശ്രമിക്കാം.”
“ശ്രമിച്ചാൽ പോരാ.”
“തിരികെ തരാം.”
അനന്തു വളരെ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“വാക്കാണോ?”
ആദിത്യന് അഞ്ജനയുടെ തലയിൽ കൈവച്ച് ചെയ്ത കള്ളസത്യം ഓർമയിലെത്തി.
ഈ കുട്ടിയോട് കള്ളവാക്ക് നൽകാൻ പാടില്ല.
“തിരികെ എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും.”
“അത് എന്തൊരു വാക്കാണ്?”
“എനിക്കു നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും സത്യമായ വാക്ക്.”
അനന്തു പൂർണമായി തൃപ്തനായില്ല. എങ്കിലും സമ്മതിച്ചു.
അവർ വീണ്ടും മട്ടുപ്പാവിലേക്കു കയറി.
കടലിലേക്കു കാറ്റടിച്ചു.
സൂര്യൻ ഉയർന്നിരുന്നു. നഗരം താഴെ തിരക്കോടെ ചലിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ ഫോൺ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു. വീഴാതിരിക്കാനായി അവിടെനിന്നു കിട്ടിയ ചെറിയ തുണികൊണ്ട് പോക്കറ്റ് കെട്ടി.
അനന്തു അരികിൽ നിന്നു.
“എന്താണ് വലിയ മാജിക്?”
“ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കൂ.”
ആദിത്യൻ മട്ടുപ്പാവിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ അരികിലേക്കു നടന്നു.
താഴെ റോഡ്.
അതിനപ്പുറം കെട്ടിടങ്ങൾ.
കൂടുതൽ അകലെ കടൽ.
“നീ താഴേക്കു ചാടുമോ?” അനന്തുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം ഉയർന്നു.
“ഭയപ്പെടേണ്ട.”
“മരിക്കും!”
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഫോൺ തിരികെ കൊണ്ടുവരാതെ മരിക്കില്ല.”
അനന്തു എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനു മുൻപ് വെളുത്ത വള പൂർണമായി ഉണർന്നു.
ഇതുവരെ ഉപയോഗിച്ചതിനെക്കാൾ ശക്തമായി.
പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം കൈത്തണ്ടയിൽനിന്നു ശരീരത്തിലാകെ പടർന്നു. അസ്ഥികൾ മുറുകി. പേശികൾ ചൂടുപിടിച്ചു. ഹൃദയം ശക്തമായ താളത്തിൽ മിടിച്ചു.
നിലത്തു തള്ളാനുള്ള ശക്തിയെ അവൻ പാദങ്ങളിലേക്കു കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
മട്ടുപ്പാവിലെ സിമന്റിൽ വിള്ളലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു.
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടോടി.
അവസാനചുവടിൽ ശരീരം വായുവിലേക്കു തള്ളി.
കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽനിന്ന് കടലിന്റെ ദിശയിലേക്കു പറന്നു.
അനന്തുവിന്റെ നിലവിളി പിന്നിലായി.
ആദിത്യൻ പറക്കുകയല്ലായിരുന്നു.
വലിയൊരു ചാട്ടം.
പക്ഷേ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി അതിനെ മനുഷ്യശരീരത്തിനു സാധ്യമല്ലാത്ത ദൂരത്തിലേക്കു നീട്ടി. ഒരു കെട്ടിടത്തിനു മുകളിൽനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു. അവിടെ കാലുകൾ പതിച്ച നിമിഷം വീണ്ടും തള്ളി. അടുത്ത മേൽക്കൂര. പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
നഗരത്തിനു മുകളിലൂടെ കല്ല് വെള്ളത്തിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെ നീങ്ങി.
ചില കെട്ടിടങ്ങളുടെ മുകളിലെ ആളുകൾ തല ഉയർത്തുന്നതിനുമുൻപ് കടന്നുപോയി. പ്രാവുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഭയന്ന് പറന്നു. വെള്ളടാങ്കുകളുടെ അരികിലൂടെ. പരസ്യബോർഡുകൾക്കുമുകളിൽ. മേൽപ്പാലത്തിന്റെ ലോഹത്തൂണിൽ കാൽവച്ച് വീണ്ടും മുന്നോട്ടു.
അവസാനം കെട്ടിടങ്ങളുടെ നിര കുറഞ്ഞു.
മുന്നിൽ കടൽ വിശാലമായി കിടന്നു.
താഴെ
തീരത്തെ വഴികളും ആളുകളും.
ആദിത്യൻ അവസാനത്തെ ഉയർന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ അരികിൽനിന്നു ചാടി.
ഇത്തവണ താഴെ മറ്റൊരു മേൽക്കൂരയില്ല.
വെള്ളം.
അവൻ കടലിലേക്കു പതിച്ചു.