ഓരോ സേവനവും ഒരു യന്ത്രവലയത്തിനകത്താണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നി.
മൂന്നരയോടടുത്തപ്പോൾ കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം താഴെ കേട്ടു.
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം മട്ടുപ്പാവിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
അനന്തു ഓടിവന്നു.
“മാന്ത്രികാ!”
“ശബ്ദം കുറയ്ക്കൂ.”
“നീ രാത്രി ഇവിടെത്തന്നെ ഉറങ്ങിയോ?”
“അതെ.”
“പേടിയില്ലേ?”
“എന്തിനെ?”
“പ്രേതങ്ങളെ.”
“പ്രേതങ്ങൾ എന്നെ പേടിക്കണം.”
അനന്തു ചിരിച്ചു.
“അമ്മ ചോക്ലേറ്റ് കണ്ടു.”
“എന്തു പറഞ്ഞു?”
“ആന്റി തന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“വിശ്വസിച്ചോ?”
“ഇല്ല. പക്ഷേ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.”
അവൻ അടുത്തെത്തി.
“ഇപ്പോൾ എന്നെ ചാടാൻ പഠിപ്പിക്കുമോ?”
“ആദ്യം തെക്കേടത്ത്.”
“എപ്പോഴും ജോലി മാത്രം.”
“നീ സഹായിച്ചാൽ പഠിപ്പിക്കും.”
അവർ താഴേക്കിറങ്ങി. അനന്തുവിന്റെ വീട്ടിൽ ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി വാതിൽ അടച്ചു.
അനന്തു ഫോൺ എടുത്തു.
“എങ്ങനെയാണ് എഴുതേണ്ടത്?”
ആദിത്യൻ തെക്കേടത്ത് എന്ന പേര് ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയാൻ
ശ്രമിച്ചു. പലരീതിയിൽ എഴുതാവുന്നതിനാൽ ആദ്യം ഫലം കിട്ടിയില്ല. പ്രദേശത്തിന്റെ പേരും വിക്രമന്റെയും അപർണയുടെയും പേരുകളും ചേർത്തു.
ആദ്യഫലങ്ങൾ സാധാരണ കുടുംബങ്ങളെയും സ്ഥാപനങ്ങളെയും കുറിച്ച്.
പിന്നീട് ഒരു വ്യാപാരസമൂഹത്തിന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞു.
തെക്കേടത്ത് ഗ്ലോബൽ ഹോൽഡിങ്‌സ്.
അനന്തു അത് തുറന്നു.
വലിയ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ. വിദേശരാജ്യങ്ങളിലെ എണ്ണവ്യാപാരം. നിർമ്മാണക്കമ്പനികൾ. ആരോഗ്യസ്ഥാപനങ്ങൾ. വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ. അമേരിക്കയിലും മധ്യപൂർവദേശത്തും യൂറോപ്പിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ.
ആദിത്യന് ഇംഗ്ലീഷിലെ എല്ലാ ആധുനികപദങ്ങളും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം വ്യക്തം.
തെക്കേടത്ത് കുടുംബം നശിച്ചിട്ടില്ല.
വളർന്നു.
താൻ അറിയുന്ന ഭൂവുടമകുടുംബത്തിൽനിന്ന് ലോകമെങ്ങും വ്യാപിച്ച വലിയ വ്യാപാരശക്തിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
“ഇവർ ഭയങ്കര പണക്കാരാണല്ലോ,” അനന്തു പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ സ്ക്രീനിലുള്ള പഴയൊരു ചിത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു.
വിക്രമനെപ്പോലെ തോന്നുന്ന ഒരു യുവാവ്.
പക്ഷേ അത് പഴയ ചിത്രം അല്ല. കുടുംബസ്ഥാപകനെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനത്തിലെ പുതുക്കിയ വരച്ചചിത്രം.
പേര് വേറെയാണ്.
തെക്കേടത്ത് ഗ്രൂപ്പിന്റെ പൊതുചരിത്രത്തിൽ വിക്രമന്റെ പേര് ഇല്ല. സ്ഥാപനം 1990-കളിൽ മറ്റൊരു ബന്ധുവാണ് വികസിപ്പിച്ചതെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
“അപർണയെ നോക്കൂ.”
അനന്തു പേര് ചേർത്തു.
നിരവധി പേരുകൾ.
ചിത്രങ്ങൾ.
ഒടുവിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിലെ ഒരു അക്കൗണ്ട് കണ്ടെത്തി.
പ്രൊഫൈൽ ചിത്രം കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
വയസ്സായ സ്ത്രീ.
മുഖത്ത് കാലത്തിന്റെ രേഖകൾ.
മുടിയിൽ വെള്ളനിറം.
എങ്കിലും കണ്ണുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷം മതി.
പച്ച.
അപർണ.
ആദിത്യൻ സ്ക്രീനിനരികിലേക്കു ചാഞ്ഞു.
പഴയ അപർണയുടെ രൂപം ഇപ്പോഴും ആ മുഖത്തുണ്ട്. ചുണ്ടുകളുടെ വളവ്. പുരികങ്ങൾ. നേരെ നോക്കുന്ന ശീലം. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾ അവളെ മാറ്റിയിരുന്നു.
“അവൾ അമേരിക്കയിലാണ്,” അനന്തു വായിച്ചു.
അമേരിക്ക.
തിരിച്ചുകിട്ടിയെന്നു
കരുതിയ നീലവള വീണ്ടും കടലുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് മാറി.
“എവിടെ?”
അനന്തു സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു. ആദിത്യന് പരിചയമില്ല.
“ഇന്ത്യയിൽ ഇല്ലേ?”
“ഇപ്പോൾ അമേരിക്കയിലാണെന്നു കാണിക്കുന്നു. മകളോടൊപ്പം ഫോട്ടോയും ഉണ്ട്.”
മറ്റൊരു ചിത്രം തുറന്നു.
അപർണയുടെ അരികിൽ മധ്യവയസ്കയായ സ്ത്രീ. മകൾ ആയിരിക്കണം.
ആദിത്യൻ ചിത്രത്തിലേക്കു നോക്കി.
അപർണക്ക് മറ്റൊരു ജീവിതം ഉണ്ടായി.
വിവാഹം.
മക്കൾ.
പതിറ്റാണ്ടുകൾ.
താൻ കാണാതായശേഷം അവൾ മുന്നോട്ടുപോയി.
അത് സ്വാഭാവികമാണ്.
എന്നാൽ മനസ്സിന്റെ ഒരു ഭാഗം അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
അവൾക്കു തന്റെ അഭാവം ഏതാനും മണിക്കൂറല്ലായിരുന്നു.
മുപ്പത്തിയേഴു വർഷം.
അവൾ കാത്തിരുന്നോ?
തന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചോ?
അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ കൊല്ലാൻ വന്ന ശത്രുവായി മാത്രം ഓർത്തോ?
“അവളുടെ മകൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ,” അനന്തു പറഞ്ഞു.