കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുക.
അയാൾ മാധവനുവേണ്ടി പോരാടുന്നില്ല.
വീട്ടിനകത്തെ ഭാര്യയ്ക്കും കുട്ടികൾക്കുമുവേണ്ടിയാണ്.
ആ തിരിച്ചറിവ് ആദിത്യന്റെ കൈ ഒരു നിമിഷം മന്ദമാക്കി.
അവനെ കൊല്ലരുത്.
വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കൃത്യമായി നിയന്ത്രിച്ചു. കഴുത്തൊടിക്കാതെ. ഹൃദയം നിർത്താതെ. ബോധം മാത്രം അണച്ചു.
ആറാമൻ.
കിണറിനടുത്തുള്ള കാവൽക്കാരൻ വെടിശബ്ദത്തിനു ശേഷം സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ മുറിയിലേക്കുള്ള പിന്നിലെ വാതിലിനരികിൽ എത്തി.
ആദിത്യൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പിന്തുടർന്നു.
അവൻ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ചെറുപ്പമായിരുന്നു.
ലൂപിൻ ആണെങ്കിലും മുഖത്ത് ഇരുപതിലധികം പ്രായമില്ല.
കയ്യിൽ ആയുധം വിറക്കുന്നു.
ഇനി
എന്തു നടക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലായിട്ടില്ല.
ആദിത്യൻ പിന്നിലെത്തി. ആക്രമിക്കാതെ കറുത്ത വളയുടെ നിർദേശം നൽകി.
തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്. ആയുധം താഴെയിടുക.
യുവാവ് നിശ്ചലമായി.
പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വിരലുകൾ മുറുകി.
ആദിത്യൻ വീണ്ടും നിർദേശം ശക്തമാക്കി.
ഇവിടെ ഭീഷണി ഇല്ല. താഴെയിരിക്കുക.
അവൻ പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി.
വെളുത്ത വള കഴുത്തിലെ പേശികളെ ശാന്തമാക്കി.
ആദിത്യൻ അവനെ പിടിച്ച് സുരക്ഷിതമായി നിലത്തു കിടത്തി.
ഏഴാമൻ.
അവസാനത്തെ കാവൽക്കാരൻ പരിസരക്രമത്തിന്റെ മേധാവിയായിരുന്നു.
മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി അപ്രത്യക്ഷമായ കൂട്ടുകാരെ തേടി ഒറ്റയ്ക്കു വന്നില്ല. വീട്ടിനകത്തുള്ള സഹായസംഘത്തെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
നിയന്ത്രണമുറി പ്രതികരിക്കുന്നില്ല.
ഫോൺബന്ധം തടസ്സപ്പെട്ടു.
അവൻ നേരെ മാധവന്റെ മുറിയിലേക്കു പോകാൻ തിരിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം പരസ്പരം നോക്കി.
കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാനുഷികബോധം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“നീ ആരാണ്?”
“മാധവനോട് സംസാരിക്കണം.”
“ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ വരുന്നവർ ആദ്യം കാവൽക്കാരെ ബോധരഹിതരാക്കാറില്ല.”
“ആരും മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അയാൾ ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി.
കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം കണ്ടു.
മുഖം മാറി.
“പുതുശ്ശേരി.”
ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത ഉയർന്നു.
“എന്നെ അറിയാമോ?”
“നിന്നെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.”
“ആരിൽനിന്ന്?”
മറുപടി പറയാതെ അയാൾ ആക്രമിച്ചു.
മനുഷ്യരൂപത്തിൽ തന്നെയെങ്കിലും വേഗം അസാധാരണമായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ മുഖത്തേക്കു ആദ്യപ്രഹരം. പിന്നെ വയറ്റിലേക്ക്.
ആദിത്യൻ രണ്ടും തടഞ്ഞു.
അയാൾ അകലം പാലിച്ചു.
വെറും ശക്തിയല്ല. കളരിയിലോ മറ്റൊരു യുദ്ധകലയിൽ പരിശീലനം നേടിയ ശരീരഭാഷ.
“ആരാണ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത്?” ആദിത്യൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“നീ വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല.”
“അത് എനിക്കറിയാം. എന്നിട്ടും വന്നു.”
കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ മഞ്ഞപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.
രൂപാന്തരം പതുക്കെ ആരംഭിച്ചു.
തോളുകൾ വീതി കൂട്ടി.
നഖങ്ങൾ
നീണ്ടു.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വള പൂർണമായി ഉണർത്തി.
അവരുടെ പോരാട്ടം മറ്റു ഏറ്റുമുട്ടലുകളേക്കാൾ നീണ്ടു.
ലൂപിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ നേരിട്ടുള്ളവയല്ല. വഞ്ചനകൾ. ദിശാമാറ്റങ്ങൾ. ആദിത്യന്റെ പ്രതികരണം വായിച്ചശേഷം അടുത്തപ്രഹരം.
ആദ്യചുറ്റിൽ ആരും മുന്നേറ്റം നേടിയില്ല.
രണ്ടാമത്തേതിൽ ലൂപിന്റെ നഖങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ വശത്ത് പതിച്ചു.
ഷർട്ട് കീറി.
ചർമ്മത്തിൽനിന്നു രക്തം.
വെളുത്ത വള മുറിവ് അടച്ചു.
മൂന്നാമത്തേതിൽ ആദിത്യൻ അവന്റെ വലതുകൈ നിശ്ചലമാക്കി.
ലൂപിൻ ഇടതുകൈകൊണ്ട് തുടർന്നു.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന്റെ പുറംതലം വായിച്ചു.
ഒരു നിമിഷത്തിനു മുൻപ് ആക്രമണം എവിടേക്കാണെന്നു മനസ്സിലായി.
ഇടത്.
താഴെ.
മുട്ടിന്റെ വശം.
ആദിത്യൻ ആക്രമണം വരുന്നതിനു മുൻപ് മാറി. ലൂപിന്റെ തോൾ പിടിച്ച് താഴേക്കമർത്തി.
വെളുത്ത വള പേശികളെ തടഞ്ഞു.
കറുത്ത വള ബോധത്തെ ഉറക്കത്തിലേക്കു തള്ളി.
അവൻ അവസാനമായി ചോദിച്ചു:
“നിനക്കു ജയിക്കാനാകുമെന്നു കരുതുന്നുണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ മറുപടി നൽകി:
“ജയിക്കാൻ വന്നതല്ല. തിരികെ പോകാനാണ്.”
ലൂപിന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.