അവൾ തലയാട്ടി.
“എങ്കിൽ നിർത്താം.”
“വേണ്ട.”
അതേ മറുപടി. ഇത്തവണ ഒരു ചിരിയോടെ.
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
അവന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിൽ പതിഞ്ഞു.
പിന്നെ അവൻ അകത്തേക്കു ആഴത്തിൽ കടന്നു.
അഞ്ജന ഉറക്കെ ശ്വാസമെടുത്തു. അതിൽ ഒരു ചെറിയ നിലവിളി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു. നഖങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. ചർമ്മം പൊട്ടി.
ആദിത്യൻ നിന്നു. അവൾക്ക് സമയം കൊടുത്തു.
അവളുടെ ശ്വാസം ഇടയ്ക്കിടെ ഉയരുന്നു, താഴുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചുണ്ടുകൾ മുറുകിയിരിക്കുന്നു. പിന്നെ അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി.
“ശരിയായി. മ്മ് ചെയ്യൂ… ” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ നീങ്ങി.
മന്ദമായി.
ആദ്യം വളരെ പതുക്കെ. അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക്, പിന്നെ പുറത്തേക്ക്. ഓരോ ചലനവും അവന്റെ ശരീരത്തിലും
അവളുടെ ശരീരത്തിലും ഒരുപോലെ പതിയുന്നു. കറുത്ത വള അവളുടെ ഓരോ ചലനവും അവന് അയച്ചുകൊടുക്കുന്നു.
അവൾ ഉള്ളിൽ മുറുകുന്നു.
ആദിത്യൻ ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു.
അത് ഒരു മുരളലായിരുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിന്റെ ചൂട് അവന്റെ ശരീരത്തെ മുഴുവൻ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. അവന്റെ കാലുകൾ, അവന്റെ മുതുക്, അവന്റെ കഴുത്ത്. വെളുത്ത വള ആ ചൂടിനെ നിലനിർത്തുന്നു. അവൻ ക്ഷീണിച്ചു വീഴുന്നില്ല.
അവൾ കാൽ ചുറ്റി അവന്റെ അരയിൽ പിടിച്ചു.
അവളുടെ കാൽവെള്ളം അവന്റെ മുതുകിൽ പതിഞ്ഞു. തണുത്തത്. അവൾ അവനെ തന്നിലേക്ക് അമർത്തി.
“അടുത്ത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കുനിഞ്ഞു.
അവളുടെ മാറിടം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞു. അവളുടെ വായ അവന്റെ കഴുത്തിൽ. അവളുടെ ശ്വാസം അവന്റെ തോളിൽ. അവളുടെ ഉള്ളിൽ അവൻ ആഴത്തിൽ.
അവൾ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശബ്ദമില്ലാതെ. കണ്ണുകളിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്ന വെള്ളം അവന്റെ കഴുത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അത് വിയർപ്പിൽ കലർന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വെള്ളം നക്കി.
ഉപ്പ്. ചന്ദനം. അവൾ.
“എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഭയമാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിർത്തരുത്.”
ആദിത്യൻ നിർത്തിയില്ല.
അവൻ വേഗം കൂട്ടി.
അഞ്ജനയുടെ കൈകൾ അവന്റെ മുതുകിലേക്കു പോയി. അവൾ അവനെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ശരീരം മുഴുവൻ അവന്റെ ശരീരത്തോട്. ഒരു ഇടവേള പോലും അവൾ അനുവദിച്ചില്ല.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു താളം ഉണ്ട്.
ആദിത്യൻ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അത് അവന്റെ താളമല്ല. അവളുടേതും അല്ല. ഈ മുറിയുടെ താളം. ചുവന്ന ചിഹ്നങ്ങളുടെ, കാളികയുടെ ആറു കൈകളുടെ, മഞ്ഞവളയുടെ തട്ടിൽ നിന്ന്
ഉയരുന്ന മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിന്റെ താളം.
അത് അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുമിച്ച് നിർത്തുന്നു.
ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി.
മുറിയുടെ മൂലയിൽ, ആധാരത്തട്ടിൽ, മഞ്ഞവള ഇല്ലെങ്കിലും തട്ട് നിന്നു മിന്നുന്നു. മഞ്ഞപ്രകാശം ഇപ്പോൾ മങ്ങിയതല്ല. അത് കട്ടിയായി, ഒരു ദ്രാവകം പോലെ, തട്ടിൽനിന്ന് താഴേക്ക് ഒഴുകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അത് അവരിലേക്കാണ്.
ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക്, അഞ്ജനയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക്.
ഈ കർമ്മം മുഴുവനാകുന്നില്ല. അത് ഇപ്പോഴും തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അതിന് ഒരു അവസാനം വേണം. ഒരു മുദ്ര. ഒരു ബലി.
അവൾ ഈ കർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കുന്നു. അവൻ ഇപ്പോൾ അതിൽ കടന്നുകയറിയിരിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ വേഗം കൂട്ടി.
അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം ഉയരുന്നു. ആദ്യം ചെറിയ മുരളലുകൾ. പിന്നെ ശ്വാസത്തിന്റെ കഷണങ്ങൾ. ഒടുവിൽ, ഒരു വാക്ക്.
“അമ്മേ…”
അഞ്ജന ആണ് പറഞ്ഞത്.
എന്നാൽ അത് ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കുത്ത്.
അമ്മേ. അവൾ സ്വന്തം അമ്മയെ വിളിക്കുന്നു. ഭയത്തിൽ, ആശ്വാസത്തിനായി, ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ. എന്നാൽ അവനെ ഉള്ളിലെടുക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീ പതിനഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞ് അവന്റെ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്. ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ അമ്മയെ വിളിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്.”
അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു.
അവന്റെ ചലനം ഇപ്പോൾ വേഗത്തിലാണ്. ഇടവേളകൾ കുറയുന്നു. അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ താളത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഓരോ ചലനവും അവളുടെ നിതംബത്തിൽ ഒരു വള്ളി പോലെ കയറി, പിൻവലിയുന്നു.