അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ വടക്കൻപ്രദേശങ്ങൾ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ വേഗം കുറച്ചു.
ഭൂപടം കാണിച്ച സ്ഥലം നഗരത്തിൽനിന്നു മാറിയായിരുന്നു. പഴയ ഗ്രാമം ഇപ്പോൾ സമ്പന്നകുടുംബങ്ങളുടെ വലിയ വീടുകളാൽ നിറഞ്ഞ പ്രദേശമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലേക്കുള്ള പഴയ മൺവഴി ഇല്ല.
അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വീതിയുള്ള സ്വകാര്യപാത.
ഇരുവശത്തും ഒരേ അകലത്തിൽ വിളക്കുകൾ.
അവസാനത്തിൽ ഉയർന്ന മതിൽ.
വലിയ ഇരുമ്പുവാതിൽ.
ആദിത്യൻ പ്രധാനവഴിയിലൂടെ
പോയില്ല.
അരികിലെ കാടിന്റെ ശേഷിപ്പിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. തന്റെ കാലത്തെ ഭൂപ്രകൃതി ഓർമയിൽ കണക്കാക്കി. തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ അതിർത്തി എവിടെയായിരുന്നെന്ന് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നീങ്ങുന്നതിനിടെ പെട്ടെന്ന് പരിചിതമായ മാറ്റം അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഗന്ധം മാഞ്ഞു.
നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണമില്ല.
ഇലകളുടെ മണമില്ല.
പൂക്കളില്ല.
ദൂരെയുള്ള അടുക്കളപ്പുകയില്ല.
ഒന്നുമില്ല.
അവൻ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടുമാറി.
ഗന്ധം തിരിച്ചുവന്നു.
വീണ്ടും മുന്നോട്ടു.
ശൂന്യത.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.
കാലമറ ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
അപർണ ഇത്ര ദൂരെയാണെങ്കിൽ അതിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് രണ്ടു സാധ്യതകൾ.
അവൾ ദൂരത്തുനിന്നു ശക്തി നൽകുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ നീലവള ഇവിടെയാണ്.
മാധവന്റെ കൈയിൽ.
ആദിത്യന്റെ സംശയം ഉറപ്പിലേക്കു നീങ്ങി.
അവൻ സമീപത്തെ വലിയൊരു വൃക്ഷത്തിൽ കയറി. ഉയർന്ന കൊമ്പിൽനിന്ന് തെക്കേടത്ത് സമുച്ചയം നിരീക്ഷിച്ചു.
പഴയ ഇല്ലത്തിന്റെ മദ്ധ്യഘടന ഇപ്പോഴും നിലനിന്നിരുന്നു. നാലുകെട്ടിന്റെ മേൽക്കൂര പുതുക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനു ചുറ്റും ചില്ലും കല്ലും ചേർന്ന ആധുനികഭാഗങ്ങൾ. വലിയ വാഹനപ്പുര. വേറെ അതിഥിമന്ദിരം. നീന്തൽക്കുളം. പൂന്തോട്ടങ്ങൾ. കുട്ടികൾക്കുള്ള കളിസ്ഥലം.
എല്ലാം സമ്പത്തിന്റെ പ്രകടനം.
എന്നാൽ ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ സുരക്ഷയിലായിരുന്നു.
മതിലിനു മുകളിൽ ചലനനിരീക്ഷണ ഉപകരണങ്ങൾ.
ഇടവിട്ട് ക്യാമറകൾ.
പ്രധാനവാതിലിൽ രണ്ടുപേർ.
വാഹനപ്പുരയ്ക്കരികിൽ ഒരാൾ.
പിന്നിലെ തോട്ടത്തിൽ രണ്ടുപേർ.
പഴയ കിണറിനടുത്ത് ഒരാൾ.
മേൽക്കൂരയിൽ ഒരാൾ.
പരിസരമൊട്ടാകെ മാറിമാറി നടക്കുന്നത് അവസാനത്തെയാൾ.
എട്ട് കാവൽക്കാർ.
അവരുടെ കൈയിൽ ആധുനിക ആയുധങ്ങൾ.
ആദിത്യൻ ഓരോരുത്തരെയും നിരീക്ഷിച്ചു.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ പരിശീലനം നേടിയ മനുഷ്യർ.
പക്ഷേ നടത്തത്തിൽ എന്തോ വ്യത്യാസം.
കാൽ നിലത്തു പതിക്കുന്ന രീതി.
ശരീരഭാരം മുന്നിലെ കാലിലേക്കു സൂക്ഷിക്കുന്ന ശീലം.
ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ചെവി
മാത്രമല്ല, മൂക്കും പ്രതികരിക്കുന്നു.
ഒരാൾ ഇടയ്ക്കിടെ തല ഉയർത്തി വായു മണക്കുന്നു.
മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ മഞ്ഞനിറത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു.
ലൂപിനുകൾ.
സുമലതയുടെ കൂട്ടത്തെ കണ്ടശേഷം ആ ശരീരഭാഷ ആദിത്യന് പരിചിതമായിരുന്നു.
രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചില്ലെങ്കിലും മനുഷ്യരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായ പേശിനിയന്ത്രണം.
ഒരേ സമയം ശാന്തവും ആക്രമിക്കാൻ ഒരുക്കവുമായ നില.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തെ എട്ട് ലൂപിനുകളാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്.
ആദിത്യൻ ഉടൻ അകത്തുകയറിയില്ല.
മാധവൻ വീട്ടിലുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം.
ഇല്ലെങ്കിൽ കാവൽക്കാരെ മറികടന്നിട്ടും പ്രയോജനമില്ല.
അടുത്ത ദിവസം മുഴുവൻ അവൻ പരിസരം നിരീക്ഷിച്ചു.
വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ഹൃദയമിടിപ്പ് മന്ദമാക്കി. ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് ചുറ്റുമുള്ള വായുവിനോടു ചേർത്തു. ഗന്ധം പുറത്തേക്കു വിടാതിരിക്കാൻ ചർമ്മരന്ധ്രങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് അടുത്തെത്തുന്ന ബോധങ്ങളുടെ ജാഗ്രത മനസ്സിലാക്കി. ആരുടെയും മനസ്സിലേക്കു പൂർണമായി കടന്നില്ല. അവരുടെ ശ്രദ്ധ ഏതു ദിശയിലാണെന്നു മാത്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കാവൽക്കാരുടെ ചലനക്രമം പഠിച്ചു.
പ്രധാനവാതിലിലെ രണ്ടുപേർ രണ്ടുമണിക്കൂറിൽ ഒരിക്കൽ സ്ഥാനം മാറുന്നു.
വാഹനപ്പുരയ്ക്കരികിലുള്ളവൻ നിയന്ത്രണമുറിയുമായി ഇടയ്ക്കിടെ സംസാരിക്കുന്നു.
മേൽക്കൂരയിലെ കാവൽക്കാരൻ ദൂരദർശിനി ഉപയോഗിക്കുന്നു.