വെളുത്ത വള അവന്റെ കാലുകളിൽ ശക്തി കൂട്ടുന്നു.
കറുത്ത വള അവളുടെ ഓരോ സ്പന്ദനവും അവന് നൽകുന്നു.
നീലവള…
നീലവള മറ്റൊന്നാണ് ചെയ്യുന്നത്.
കാലം.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ, അവളുടെ ശരീരത്തിനു പിന്നിൽ, ചെറിയ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിയുന്നു.
അഞ്ജന ഒരു ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നു. വയറിൽ വലിയൊരു ഭാരം. ഗർഭം.
ഒരു കുഞ്ഞിനെ എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അവളുടെ മുടിയിൽ ആദ്യത്തെ നര.
ഒരു വാതിലിൽ ചാരി നിന്ന് കരയുന്നു.
ഒരു രാത്രിയിൽ, ഇരുട്ടിൽ, ഒരു മകനെ തിരികെ വിളിക്കുന്നു.
ഒരു മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നു. മുടി മുഴുവൻ നരച്ചിരിക്കുന്നു.
പിന്നെ, വളരെ വേഗത്തിൽ, ഒരു വാതിൽ. അവൾ അതിനപ്പുറം നിൽക്കുന്നു. ഒരു യുവാവ് കരയുന്നു. അവൾ കൈകൊണ്ട് അവന്റെ തലയിൽ തൊടുന്നു.
ആദിത്യൻ.
അവളുടെ കൈയിൽ, തന്റെ കവിളിൽ, ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് താൻ കണ്ട ശീലം.
അത് അവൾ തന്നെയാണ്. ഇതേ കൈ. ഇതേ ചൂട്. അൻപതു വർഷത്തിനുശേഷം.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അഞ്ജന അവന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റം കണ്ടു.
“എന്തുപറ്റി?” അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി. ഒന്നുമില്ല. എല്ലാം.
“നിന്റെ കണ്ണിലും ഇപ്പോൾ വെള്ളമുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെയും.”
“അത് ഞാൻ മുന്നേ തുടങ്ങിയതല്ലേ.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു. ഒരു ചെറിയ ചിരി. കണ്ണുനീരിനിടയിലെ ചിരി.
പിന്നെ അവൾ അവന്റെ മുഖം തന്നിലേക്ക് അമർത്തി.
ചുംബനം. ഉപ്പും കണ്ണുനീരും നിറഞ്ഞത്. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അമരുന്നു, പിൻവലിയുന്നു, വീണ്ടും അമരുന്നു. അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ കടിക്കുന്നു. ചോര വരുന്നു. ഉപ്പിനൊപ്പം ലോഹത്തിന്റെ രുചി.
അവന്റെ ചലനം കഠിനമാകുന്നു.
അവളുടെ നിതംബം കൽത്തറയിൽനിന്ന് ഉയരുന്നു. അവളുടെ കാൽവിരലുകൾ മുറുകുന്നു. അവളുടെ വയറിൽ പേശികൾ വരകളായി പുറത്തുവരുന്നു.
അവൾ അടുത്തുവരുന്നു.
അത് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാം. അവളുടെ നോട്ടം അകലെ എവിടെയോ പോകുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിടരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം ഇല്ലാതാകുന്നു.
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
ഈ മുഖം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത് എപ്പോഴും കാണാൻ കഴിയില്ല. ഈ അഞ്ജന ഇനി ഉണ്ടാകില്ല. ഇത് ഒരു രാത്രിയിൽ മാത്രം ഉള്ളതാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവനിഷ്ടമല്ല.
അവൾ ഉയരുന്നു.
അവളുടെ ശരീരം ഒരു വില്ലുപോലെ വളയുന്നു. അവന്റെ പേര്, ആദ്യമായി, അവളുടെ വായിൽനിന്ന് ഒരു കരച്ചിലായി പുറത്തുവരുന്നു.
“മാധവാ…”
അവൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നില്ല. വാക്ക് മുറിഞ്ഞു പോകുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തുടിപ്പ്.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
പിന്നെ ഒരു പിടയ്ക്കൽ, വലിഞ്ഞു മുറുകൽ.
അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ മുതുകിൽ ആഞ്ഞു മുറുകുന്നു. നഖങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നു. ആദിത്യന്റെ മുതുകിൽ ഒരു ചൂട് പടരുന്നു. രക്തം.
അവനും വരാറായി. എന്നാൽ വരുന്നതിനു തൊട്ടുമുൻപ് അവന്റെ മനസ്സിൽ പല മുഖങ്ങളും ഓടികളിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു മുഖം. അവൻ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സ്ഖലിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ ചെവിയുടെ ഓരം മുരണ്ടു. “അപർണ.”
അവൾ ഒരു നിലവിളി പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ആ നിലവിളിക്കു ഇടയിലും അവളുടെ ചുണ്ടും ഉരുവിട്ടു. “അപർണ.” കറുത്തവള തിളങ്ങി,
അവളുടെ ശീൽക്കാരം. ഉയർന്നത്. നീണ്ടത്. അതിൽ ഒരു ഭയം ഉണ്ട്. സ്വന്തം ശരീരത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം പോകുന്നതിന്റെ ഭയം. അതിനു പിന്നാലെ ഒരു വിടർച്ച. അതിൽ ആശ്വാസമുണ്ട്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞുവെന്ന ആശ്വാസം.
അവളുടെ ശരീരം തളർന്നു.
കൽത്തറയിൽ അവൾ പതുങ്ങി കിടക്കുന്നു. കാൽകൾ വിടർന്നു കിടക്കുന്നു. കൈകൾ വശത്തേക്ക്. ശ്വാസം ഉയർന്നും താഴ്ന്നും.
ആദിത്യൻ
ഇപ്പോഴും അവളിൽ.
അവൻ പിൻവലിയുന്നില്ല.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചലനം മന്ദമാകുന്നു. എന്നാൽ അത് നിൽക്കുന്നില്ല. അവൻ അവളെ അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരു ചലനമില്ലാത്ത നിലയിൽ. അവളുടെ ഉള്ള് ഇപ്പോഴും അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു ചെറിയ മുറുകൽ.
അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കു കുനിഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മയക്കം. അതിനടിയിൽ ഒരു ചെറിയ നാണം. ഇപ്പോൾ മാത്രം വന്നത്. ഇപ്പോൾ മാത്രം ഇവൾ ഒരു പെൺകുട്ടിയാകുന്നു.