കാലം കനം കൂട്ടുന്നു.
ആദിത്യൻ ശ്വാസം വലിച്ചു.
അപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
ഇത് അവന്റെ കാമം മാത്രമല്ല. ഈ മുറിയിൽ, ഈ കൽത്തറയിൽ, ഈ ചുവന്ന ചിഹ്നങ്ങൾക്കു നടുവിൽ, ഈ മന്ത്രത്തിനിടയിൽ, ഈ പൂക്കളുടെയും ചാരത്തിന്റെയും നടുവിൽ, അവൾ ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നത് ഒരു സ്ത്രീയായിട്ടല്ല.
ഒരു പാത്രമായിട്ടാണ്.
ഈ കർമ്മം പൂർത്തിയാകാൻ ഒരു ശരീരം വേണമായിരുന്നു. ഒരു ശരീരത്തിൽ ചൂട് ഉണ്ടാകണമായിരുന്നു, അതു തുറക്കണമായിരുന്നു, അതിലേക്ക് ശക്തി ഇറങ്ങണമായിരുന്നു. മഹാദേവൻ അതിനുള്ള വഴി തുറന്നു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ വഴി മുഴുവനായി തുറക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു കല്ല് ഞെരിഞ്ഞു. ഒരു മനുഷ്യൻ വീണു.
ഇപ്പോൾ ആ വഴി പകുതി തുറന്ന നിലയിൽ, ഒരാളെ കാത്തു നിൽക്കുന്നു.
അഞ്ജന അവന്റെ അടുത്തേക്കു കൈ നീട്ടി.
ആദിത്യൻ അനങ്ങിയില്ല.
അവളുടെ കൈ അവന്റെ മുട്ടിനു മുകളിൽ പതിച്ചു. വിരലുകൾ വിറക്കുന്നു. കൈയുടെ ഉള്ളം ചൂടാണ്. അത് അവന്റെ കാലിൽനിന്നു മുകളിലേക്കു കയറി, തുടയിൽ പതിച്ചു,
അവിടെ ഒരു നിമിഷം നിന്നു, പിന്നെ മടിയിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കുണ്ണയുടെ മകുടത്തിൽ ഉരഞ്ഞു.
“നീ…” അവൾ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. “നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ?”
ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.
അവളുടെ മുറിവിന്റെ മുകളിൽ വിരൽ പതിച്ചു. ഉണങ്ങിയ രക്തം വിരലിൽ പറ്റി. അഞ്ജനയുടെ ശ്വാസം ഒന്നു നിന്നു. പിന്നെ വലിഞ്ഞു, ഉയർന്നു, ഒരു ചെറിയ മുരളലായി പുറത്തുവന്നു.
അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല.
ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ട മുതൽ മുട്ടുവരെ കൈകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. മുറിവിൽനിന്ന് ഒരു തുള്ളി പുതിയ രക്തം ഊർന്നിറങ്ങി, അവന്റെ വിരലിലേക്ക്. അത് ചൂടുള്ളതായിരുന്നു. ജീവനുള്ളത്.
പിന്നെ അവൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
ഒരു ചുവട്.
അഞ്ജനയുടെ മുഖം ഉയർന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി.
ഇരുവരുടെയും മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ചാൺ പോലും ദൂരമില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിളക്കുകളുടെ പ്രതിഫലനം. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവളുടെ മുഖം.
അവന്റെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിച്ചു.
അഞ്ജന കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അതായിരുന്നു അനുവാദം.
ആദിത്യൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ചുംബിച്ചു.
ആദ്യം പതുക്കെ. ഒരു തൂവലിന്റെ ഭാരത്തിൽ. എന്നാൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ, അവൾ വിറച്ചപ്പോൾ, അവൾ മുരണ്ടപ്പോൾ, പതുക്കെയെന്ന വാക്ക് അർഥശൂന്യമായി.
അവൻ കടന്നു.
അവളുടെ വായിൽ ചന്ദനത്തിന്റെയും ചാരത്തിന്റെയും രുചി. അതിനു പിന്നിൽ, ആഴത്തിൽ, അവളുടെ സ്വന്തം രുചി. മധുരമല്ല. ഉപ്പും ചെമ്പും കലർന്നത്. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പിന്റെ രുചി. ഒരു യുവതിയുടെ ഉള്ളിന്റെ രുചി.
അഞ്ജന അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു.
വിരലുകൾ തുണിയിൽ കുരുങ്ങി. പിന്നെ അവൾ
അവനെ തന്നിലേക്കു വലിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ മാറിടത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അവളുടെ മാറിടം, അവന്റെ നെഞ്ചിൽ, രണ്ടു തുണികൾക്കിടയിലൂടെ. അതിന്റെ ചൂട് അവനു തൊടാനാവുന്നത്ര അടുത്ത്.
കറുത്ത വള അവളുടെ ഉള്ളിൽനിന്ന് വീണ്ടും വിവരം നൽകി.
അവളുടെ നിതംബം കൽത്തറയിൽനിന്ന് ഉയർന്നു, പിന്നെ വീണു. അവളുടെ കാൽവിരലുകൾ നിലത്ത് ഉരസി. അവളുടെ വയറിൽ, പൊക്കിൾക്കു താഴെ, ഒരു കെട്ട് മുറുകി നിൽക്കുന്നു. അതു മുറുകുന്തോറും അവളുടെ ശ്വാസം കഠിനമാകുന്നു.
ആദിത്യന്റെ ശരീരവും പ്രതികരിച്ചു.
വെളുത്ത വള അവന്റെ രക്തത്തെ വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു. ഓരോ സ്പർശവും അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ ഇരട്ടിയായി പതിഞ്ഞു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറകിൽ ഉരസിയപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി.
അവൾ ചുംബനം പൊട്ടിച്ചു.
“നീ ആരാ?” വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം. ഇത്തവണ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമില്ല. ആവശ്യമാണ്.
“മാധവൻ.”
അവൾ ആ പേര് ഉരുവിട്ടു.
“മാധവൻ.”
അവളുടെ നാവിൽ അത് ഒരു പുതിയ വസ്തുവായി കിടന്നു. ഒരു മന്ത്രം പോലെ.
പിന്നെ അവൾ വീണ്ടും അവനെ ചുംബിച്ചു. ഇത്തവണ അവളാണ് തുടങ്ങിയത്. ഇത്തവണ കടന്നത് അവനല്ല.
ആദിത്യന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിലേക്കു പോയി.
വിരലുകൾ പൊക്കിളിനടുത്ത് പതിഞ്ഞു. അവളുടെ ചർമ്മം വിയർത്തിരുന്നു. അതു തണുത്തിരുന്നു. അതിനടിയിൽ, ആഴത്തിൽ, ചൂട്.