ആ ചിന്ത തന്നെ നിമിഷനേരം പരിഹാസ്യമായി തോന്നി.
സ്വന്തം കാലത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ വഴിയില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ ഭാവിയിലെ ഒരു ഷർട്ടിന്റെ വിലയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു.
മട്ടുപ്പാവിന്റെ അരികിലേക്കു നടന്നു.
അവിടെനിന്ന് നഗരം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാനായി.
കെട്ടിടങ്ങളുടെ വലിയ കൂട്ടങ്ങൾ.
അവയ്ക്കിടയിലൂടെ വളഞ്ഞുപോകുന്ന
വീതിയുള്ള വഴികൾ.
അകലെയായി വിശാലമായൊരു ജലശരീരം സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു.
കടൽ.
അതിന്റെ സാന്നിധ്യം സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് ചില സാധ്യതകൾ നൽകി.
തിരുവനന്തപുരം?
കൊല്ലം?
ആലപ്പുഴ?
എറണാകുളം?
കോഴിക്കോട്?
കേരളത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തുള്ള നിരവധി നഗരങ്ങളിൽനിന്ന് കടൽ കാണാം. എന്നാൽ ഈ നഗരത്തിന്റെ രൂപം അവന് പരിചിതമായ ഒന്നിനോടും സാമ്യമില്ല.
തന്റെ കാലത്തെ എറണാകുളത്ത് ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ഇത്രയില്ല. തിരുവനന്തപുരം രാജപാതകളും പഴയ കെട്ടിടങ്ങളും ചേർന്ന നഗരമായിരുന്നു. കോഴിക്കോട് തിരക്കേറിയ വ്യാപാരകേന്ദ്രം. ആലപ്പുഴയിൽ ജലപാതകളും താഴ്ന്ന കെട്ടിടങ്ങളും. കൊല്ലത്തും ഇത്തരമൊരു ആകാശചുംബികളുടെ നിര ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാം മാറിയിരിക്കാം.
പഴയ കുളങ്ങൾ നികത്തിയിരിക്കാം.
വയലുകൾക്കുമുകളിൽ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്നിരിക്കാം.
കടൽത്തീരങ്ങൾ മാറിയിരിക്കാം.
താൻ അറിയുന്ന അടയാളങ്ങൾ ഭാവിയിലെ നഗരത്തിൽ ഒളിച്ചുപോയിരുന്നു.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം ഏതു ദിശയിലാണ്?
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം എവിടെ?
ഈ നഗരത്തിന്റെ പേരുപോലും അറിയാതെ യാത്ര തുടങ്ങാനാവില്ല.
സൂര്യന്റെ സ്ഥാനം നോക്കി കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും കണക്കാക്കാം. കടൽ പടിഞ്ഞാറ്. അത്രയേ ഉറപ്പുള്ളൂ. കേരളത്തിന്റെ ഏതു അക്ഷാംശത്തിലാണ് താനെന്ന് കണ്ടെത്താൻ മറ്റൊരു അടയാളവുമില്ല.
ആദിത്യൻ മട്ടുപ്പാവിന്റെ അരികിൽ നിന്നു ദൂരെയുള്ള നഗരത്തെ നിരീക്ഷിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
അവൻ ഉടൻ തിരിഞ്ഞു.
ഏഴോ എട്ടോ വയസ്സുള്ള ഒരു ബാലൻ മട്ടുപ്പാവിലേക്കു വന്നിരുന്നു. മെലിഞ്ഞ ശരീരം. ചുരുണ്ട മുടി. കയ്യിൽ ചുവന്ന നിറമുള്ള ചെറിയൊരു പന്ത്. കാലിൽ ചെരിപ്പില്ല. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ചുവടുകൾ നിന്നു.
ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം പരസ്പരം നോക്കി.
ബാലന്റെ നോട്ടം ആദിത്യന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് ഷർട്ടിലേക്കും പാന്റ്സിലേക്കും നീങ്ങി.
“അത് എന്റെ അച്ഛന്റെ
ഷർട്ടല്ലേ?”
ആദിത്യൻ മറുപടി കണ്ടെത്താനാവാതെ നിന്നു.
ബാലൻ കൂടുതൽ അടുത്തുവന്നു.
“പാന്റും അച്ഛന്റേതാണ്.”
“അതെയോ?”
“അതെ. അമ്മ ഇന്നലെയാണ് കഴുകി ഇവിടെ ഇട്ടത്.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് അതിവേഗം പ്രവർത്തിച്ചു.
താൻ സത്യം പറഞ്ഞാൽ?
ഞാൻ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപുള്ള കാലത്തുനിന്ന് വന്ന വളധാരകനാണ്. നിന്റെ അച്ഛന്റെ വസ്ത്രം മോഷ്ടിച്ചത് ആളുകൾക്കിടയിൽ നഗ്നനായി നിൽക്കാനാവാത്തതിനാൽ.
ബാലൻ വിശ്വസിക്കില്ല.
അവൻ വീട്ടിലുള്ളവരെ വിളിക്കും.
“ഞാൻ…”
ആദിത്യൻ ആദ്യമായി കിട്ടിയ ചിന്ത ഉപയോഗിച്ചു.
“ഞാനൊരു മാന്ത്രികനാണ്.”
ബാലന്റെ പുരികം ഉയർന്നു.
“മാന്ത്രികനോ?”
“അതെ.”
“എങ്കിൽ അച്ഛന്റെ വസ്ത്രം എന്തിനാണ് ഇട്ടത്?”
“ഒരു വിദ്യ കാണിക്കാനായി.”
“എന്തു വിദ്യ?”
“വസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ചുള്ള വിദ്യ.”
ബാലൻ കൈകൾ അരയിൽവച്ചു.
“പച്ചക്കള്ളം.”
ആദിത്യൻ അതിശയിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“മാന്ത്രികന്മാർ സ്വന്തം വസ്ത്രവുമായിട്ടാണ് വരിക. മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്ത്രം മോഷ്ടിക്കില്ല.”
“ഞാൻ മോഷ്ടിച്ചതല്ല.”
“എങ്കിൽ ഇതുപിന്നെ എന്താണ്?”
“കടം എടുത്തതാണ്.”
“ആരോടു ചോദിച്ചു?”
ആദിത്യൻ മിണ്ടിയില്ല.
ബാലൻ വാതിലിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
“ഞാൻ ആളെ വിളിക്കും. നീ കള്ളനാണ്.”
“നിൽക്കൂ.”
“എന്തിന്?”
“ഞാൻ മാന്ത്രികനാണെന്നു തെളിയിക്കാം.”
ബാലൻ സംശയത്തോടെ നിന്നു.
“എങ്ങനെ?”
“നോക്കിക്കൊള്ളൂ.”
ആദിത്യൻ പന്തു പിടിച്ചുനിന്ന കുട്ടിയുടെ മുന്നിൽനിന്നു.
വെളുത്ത വളയെ പൂർണമായി പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഉണർത്തി. ശരീരത്തിലൂടെ ശക്തി പാഞ്ഞു. ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ വശത്തേക്കു നീങ്ങി. മട്ടുപ്പാവിന്റെ മറുഭാഗം ചുറ്റി അതേ വേഗത്തിൽ തിരിച്ചുവന്നു.