ആ കുട്ടികളും ചീത്തയാണോ?
തനിക്ക് ഉത്തരമില്ല.
ആദ്യം കണ്ടെത്തണം.
കണ്ടെത്തിയശേഷം വിധിക്കണം.
വിധിച്ചശേഷവും കൊല അവസാനവഴിയായിരിക്കണം.
സ്വന്തം ശക്തിയുടെ മുന്നിൽ നിരപരാധികൾ വീണ്ടും ഇരകളാകരുത്.
ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ഭൂപടത്തിലെ നീലപാത സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു.
തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിലേക്കുള്ള വഴി.
അപർണയിലേക്കുള്ള വഴി.
നീലവളയിലേക്കുള്ള വഴി.
ഒരുപക്ഷേ സ്വന്തം കാലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയും.
അവൻ ആദ്യചുവടെടുത്തു.
വെളുത്ത വള കൈത്തണ്ടയിൽ പാൽനിറത്തിൽ മിന്നി.
അടുത്ത നിമിഷം ആദിത്യൻ ഇരുട്ടിലേക്കു പാഞ്ഞു.
വെളുത്ത വള കൈത്തണ്ടയിൽ പാൽനിറത്തിൽ മിന്നി.
അടുത്ത നിമിഷം ആദിത്യൻ ഇരുട്ടിലേക്കു പാഞ്ഞു.
പിന്നിൽ പ്രകാശത്തിൽ മുങ്ങിയ കൊച്ചി.
മുന്നിൽ തെക്കേടത്ത്.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദൂരം
മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു.
ശരീരം മാത്രം പ്രവർത്തിച്ചു.
കാൽ നിലത്തു പതിക്കുന്നു.
വെളുത്ത വള പേശികളെ മുന്നോട്ടുതള്ളുന്നു.
വായു മുഖത്തിന്റെ ഇരുവശത്തേക്കും പിളരുന്നു.
റോഡരികിലെ വിളക്കുകൾ നീണ്ട പ്രകാശരേഖകളാകുന്നു.
വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം പിന്നിലേക്കു മാഞ്ഞുപോകുന്നു.
എന്നാൽ നഗരം അകലുകയും ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ട് കനക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മനസ്സിലെ ശൂന്യത പതുക്കെ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ആദ്യം വന്നത് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ തകർന്ന രൂപമാണ്.
കരിഞ്ഞ തൂണുകൾ.
പുല്ലുകയറിയ മുറ്റം.
അഞ്ജനയുടെ മുറിയുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്തെ കാറ്റ്.
തകർന്ന കാളികയുടെ പ്രതിമ.
കാണാതായ മഞ്ഞവള.
രക്തം നഷ്ടപ്പെട്ട ശരീരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത.
മൃഗങ്ങളുടെ ആക്രമണത്തെപ്പോലുള്ള മുറിവുകൾ.
തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ ഇടപെടലിനു നേരിട്ടൊരു തെളിവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
എങ്കിലും ഓരോ സൂചനയും അവിടേക്കാണ് നീളുന്നത്.
ലൂപിനുകൾ.
വാംപയർ.
നീലവള.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ നാശത്തിനു ശേഷം വളർന്ന തെക്കേടത്ത് സാമ്രാജ്യം.
അപർണയുടെ കുടുംബം നിലനിന്നു.
സ്വന്തം കുടുംബം ഇല്ലാതായി.
ആദിത്യന്റെ കാലുകൾ കൂടുതൽ ശക്തിയായി നിലത്തു പതിച്ചു.
വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ചർമ്മത്തിനടിയിൽ വെളിച്ചമായി പടർന്നു. ഓരോ ചുവടിലും മണ്ണും ചെറുകല്ലുകളും പിന്നിലേക്കുയർന്നു.
അപർണയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
ആദ്യം പഴയ അപർണ.
കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന പെൺകുട്ടി.
അവന്റെ കവിളിൽ വിരലുകൾ അമർത്തിയവൾ.
വാക്കുകളില്ലാത്ത പാട്ട് മൂളിയവൾ.
… എനിക്ക് നിന്നെ വെറും സുഹൃത്തായി മാത്രമല്ല ഇഷ്ടം.
പിന്നീട് ഭാവിയിലെ ചിത്രം.
വെള്ളനിറം കലർന്ന മുടി.
കാലത്തിന്റെ രേഖകൾ വീണ മുഖം.
എങ്കിലും മാറാത്ത പച്ചക്കണ്ണുകൾ.
ആ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അടുപ്പം ഇപ്പോൾ പതുക്കെ മങ്ങുന്നതായി ആദിത്യന് തോന്നി.
അതിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്കു മറ്റൊന്ന് വന്നു.
കോപം.
ആദ്യം ചെറിയൊരു ചൂട്.
പിന്നെ നെഞ്ചിനകത്തു പടരുന്ന തീ.
അപർണ തന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് അവനെ പതിറ്റാണ്ടുകൾ മുന്നിലേക്കു തള്ളിയത്? അതോ അവൾ അത് ആ നിമിഷത്തിന്റെ വ്യഗ്രതയിൽ അറിയാതെ ചെയ്തതാണോ? തന്നെ കൊല്ലാൻ തന്നെയായിരുന്നോ അവളുടെ ഉദ്ദേശം?
അതോ അവൾക്ക് സ്വന്തം ശക്തിയെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നോ?
താൻ എവിടെ പതിക്കുമെന്ന് അവൾ കണ്ടിരുന്നോ?
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം നശിക്കുന്ന ഭാവി അവൾക്കു മുൻകൂട്ടി അറിയാമായിരുന്നോ?
അറിഞ്ഞിട്ടും തടഞ്ഞില്ലേ?
അല്ലെങ്കിൽ അതിനു വഴിയൊരുക്കിയത് അവൾ തന്നെയോ?
ആദിത്യൻ വേഗം കുറച്ചില്ല.
ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ തെളിവില്ലാത്ത ഇടം കോപം സ്വന്തം ഉത്തരങ്ങൾകൊണ്ട് നിറച്ചു.
അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അവളുടെ കുടുംബം തന്നെയാണ് ചെയ്തത്. അവർക്ക് വാംപയറുകളും ലൂപിനുകളുമായി എന്തോ ബന്ധം ഉണ്ട്.
തന്നെ നീക്കം ചെയ്തശേഷം പുതുശ്ശേരിയെ സംരക്ഷണമില്ലാതാക്കി.
കറുത്തയും വെളുത്തയും വളകൾ ഒരുമിച്ച് ഇല്ലത്തിൽനിന്നു അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ ആക്രമിച്ചു.
വാംപയറുകൾ രക്തം കുടിച്ചു.
ലൂപിനുകൾ ശരീരങ്ങൾ കീറി.
മഞ്ഞവള പിടിച്ചെടുത്തു.
പള്ളിമേട തകർത്തു.