വെള്ള വളയുടെ തനിക്ക് പറ്റുന്ന പരമാവധി ഉപയോഗിച്ചിട്ടു പോലും ആദിത്യന്റെ ശരീരവും ഭാരമായി.
പേശികൾ അനുസരിക്കുന്നില്ല.
ഹൃദയത്തിന്റെ അടുത്തമിടിപ്പ് വരാൻ അനന്തമായ സമയം.
കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ.
നീലവളയുടെ ശക്തി.
മാധവൻ മാത്രം ചലിച്ചു.
അവൻ മകന്റെ നേരെ ഓടി.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ അതിനായി തയ്യാറായിരുന്നു.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം ബോധത്തിൽ ഒരേയൊരു നിർദേശം മുൻകൂട്ടി പതിപ്പിച്ചിരുന്നു.
സമയം നിന്നാലും നീ ചലിക്കണം.
വെളുത്ത വള ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ പേശിയിലും നിയന്ത്രണം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.
നീലവള പുറത്തെ സമയത്തെ നിശ്ചലമാക്കിയെങ്കിലും ശരീരത്തിനകത്തെ ചലനത്തിന് വെളുത്ത വള നിർബന്ധം നൽകി.
ആദിത്യൻ നീങ്ങി.
മന്ദമായി.
ഭാരമുള്ള
സമുദ്രത്തിനകത്തുകൂടി നടക്കുന്നതുപോലെ.
ഓരോ ചുവടിനും മുഴുവൻ ശക്തിയും വേണ്ടിവന്നു.
മാധവൻ കുഞ്ഞിനടുത്തെത്തുന്നു.
ആദിത്യൻ പിന്നിൽ.
അവന്റെ കൈ ഉയർന്നു.
മാധവന്റെ കഴുത്ത് തകർക്കാൻ തയാറായി അവൻ നിന്നു.
ഒരു ചലനം.
ഒരു ജീവൻ.
നീലവള തന്റെത്.
പക്ഷേ അനന്തുവിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.
ആ കുട്ടികൾ കരയും.
എന്നാൽ വെള്ളവളയുടെ ക്രമാധീതമായ ഉപയോഗം അവന്റെ മനസ്സിനെ വളരെ ദുർഭലമാക്കിയിരുന്നു. കോപം, കാമം, ഭയം, വെപ്രാളം. ആദി തന്റെ കൈയിൽ സകല ശക്തിയും സംഭരിച്ചു മാധവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. അവന്റെ തല ഉടലിൽനിന്നും വേർപെട്ട് തെറിച്ചു.
സമയം വീണ്ടും ഒഴുകി.
ഇലകൾ ചലിച്ചു.
വെള്ളത്തുള്ളി നിലത്തു പതിച്ചു.
പക്ഷി പറന്നു.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ നിയന്ത്രണം പിൻവലിച്ചു.
കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു ഭയന്ന് നിലവിളിച്ചു.
ആദിത്യൻ അവനെ പിടിച്ച് താഴെയിറക്കി. അവൻ നിലവിളിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. ആദി അവിടുന്ന് മറഞ്ഞു.
മാധവന്റെ ഭാര്യ ഓടിയെത്തി കുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മാധവന്റെ ശരീരം കണ്ടതും അവൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. പിന്നെ ആ കുടുംബത്തിന്റെയും ജോലിക്കാരുടെയും നിലവിളിയും കരച്ചിലും മുറ്റത്ത് നിറഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം അവരിലേക്കു മാറി. അവന്റെ കാമം നിയന്ത്രണം ലംഗിച്ചിരുന്നു. കറുത്തവള ഉപയോഗിച്ച് അവളിൽ കാമം തീർക്കാൻ അവനു തോന്നി. എന്നാൽ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് താൻ കൊന്ന ആളിന്റെ വിധവ ആണെന്നുള്ള ബോധ്യം അവന്റെ ബോധം തിരിച്ചുണർത്തി. അവൻ പൂജാമുറി ലക്ഷ്യമാക്കി ചലിച്ചു.
പൂജാമുറിയുടെ സ്ഥാനം പഴയതുതന്നെയായിരുന്നു.
എന്നാൽ മുറി ആധുനികമായി പുതുക്കിയിരുന്നു.
കറുത്ത കൽത്തറ.
ഭിത്തികളിൽ പഴയ
കൊത്തുപണികൾ.
മധ്യത്തിൽ വെള്ളിയിൽ നിർമിച്ച നിലവിളക്ക്.
പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ സാധാരണ കുടുംബപൂജാമുറി.
നീലപ്രകാശം വടക്കുഭിത്തിയിലേക്കു കടന്നു.
ആദിത്യൻ അവിടെ കൈവച്ചു.
പിന്നിൽ ശൂന്യമായ അറയുണ്ടെന്ന് വെളുത്ത വള തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നാൽ തുറക്കാനുള്ള സംവിധാനം എവിടെ?
കൊത്തുപണികൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
താമര.
സൂര്യൻ.
ചന്ദ്രൻ.
ആറ് ചെറിയ വൃത്തങ്ങൾ.
മധ്യത്തിലെ നീലക്കല്ല്.
ആദിത്യൻ അതിൽ അമർത്തി.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
കല്ല് തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അത് വശത്തേക്കു നീങ്ങി.
ഭിത്തിക്കുള്ളിൽ യന്ത്രശബ്ദം.
കല്ലുപാളി പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് ചെറിയൊരു അറ.
അതിന്റെ നടുവിൽ കറുത്തലോഹത്തിൽ നിർമിച്ച ആധാരത്തട്ട്.
ആറ് സ്ഥാനങ്ങൾ.
അഞ്ചെണ്ണം ശൂന്യം.
ഒന്നിൽ അതിന്റെ തട്ടിൽ നീലപ്രകാശം ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു.
നീലവള.
ആദിത്യൻ കൈ നീട്ടി.
വിരലുകൾ പ്രകാശത്തിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം ശരീരത്തിലാകെ തണുത്തൊരു സ്പന്ദനം പാഞ്ഞു.
അനവധി ദൃശ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
മാധവൻ കുഞ്ഞായി അപർണയുടെ മടിയിൽ.
അപർണയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ.
തീയിൽ കത്തുന്ന പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം.
മഞ്ഞപ്രകാശവുമായി ഓടുന്ന ഒരാൾ.
മിഥുൻ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് നിൽക്കുന്നു.
വിക്രമൻ ഇരുണ്ട മുറിയിൽ ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ദേവകി പ്രായമായ സ്ത്രീയായി ആരോടോ സംസാരിക്കുന്നു.
സുമലത വാൾ പിടിച്ച് തീക്കുമുന്നിൽ.