അവന്റെ കൈ അവളുടെ വാരിയിൽ പിടിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ അമർന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ മുടിയിൽനിന്ന് ഒരു കെട്ടഴിച്ചു. മുടി മുഴുവൻ തോളിലേക്കു വീണു. അവൾ തല പിന്നോട്ട് ചെരിച്ചു. കഴുത്ത് തുറന്നു. കുങ്കുമപ്പൊട്ട്, ചന്ദനം, ഒരു ചെറിയ മുത്തുമാല, അതിനു താഴെ ചെറിയൊരു നീലസിര.
ആദിത്യൻ
അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചുംബിച്ചു.
അഞ്ജന ഉറക്കെ ശ്വാസമെടുത്തു.
അവളുടെ കൈ അവന്റെ മുടിയിൽ കയറി. വിരലുകൾ കുരുങ്ങി. അവൾ അവന്റെ തല തന്നിലേക്ക് അമർത്തി. കഴുത്തിൽ, തോളിൽ, പിന്നെ കഴുത്തിന്റെ താഴ്ന്ന ഭാഗത്ത്, അവൾ അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി.
“ഇവിടെ…” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ നിർത്തിക്കോ.”
ആദിത്യൻ നിർത്തി.
അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ താഴ്വാരത്തിൽ, ചുമൽപ്പലകകൾക്കിടയിലെ ചെറിയ കുഴിയിൽ, അവൾ അവന്റെ വായ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവിടെ തുടിപ്പുണ്ട്. അവളുടെ ഹൃദയമല്ല. മറ്റൊരു തുടിപ്പ്. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ചൂടിന്റെ താളം.
ആദിത്യൻ അവിടെ നിന്നു.
അവന്റെ നെഞ്ച് അവളുടെ നെഞ്ചിനോട് അമർന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ. അവളുടെ കഴുത്തിൽനിന്നുള്ള ഗന്ധം അവന്റെ മുഖത്ത്. ചന്ദനം, വിയർപ്പ്, ഒരു ചെറിയ പൂവിന്റെ മണം.
അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കുടുക്കിൽ പതിച്ചു.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
അവൾ ഓരോന്നും തുറന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കുടുക്ക് ഊരുന്നതിനിടയിൽ അവൾ രണ്ടുതവണ ശ്വാസം വലിച്ചു. അതിൽ ഒരു പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന ബോധം ഇടയ്ക്കിടെ അവളിലേക്കു തിരിച്ചുവരുന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“ഭയമുണ്ടോ?”
അഞ്ജന അവനെ നോക്കി.
അവന്റെ അതേ ചോദ്യം, അതേ വാക്കുകൾ, മഹാദേവൻ ചോദിച്ചത്.
“ഉണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ നിർത്താം.”
“വേണ്ട.”
അവൾ കൈ പിൻവലിച്ച് അവസാനത്തെ കുടുക്ക് തുറന്നു.
ഷർട്ട് തുറന്നു കിടന്നു. അവന്റെ നെഞ്ച്. വിയർപ്പ്. ചെറിയ മുറിവുകളുടെ വരകൾ — മുൻപ് നടന്ന പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഓർമകൾ.
അഞ്ജന അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു.
അവളുടെ കൈയുടെ ഉള്ളം ചൂടായിരുന്നു.
അത് അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“നിന്റെ ഹൃദയം വളരെ വേഗത്തിലാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിനു മുകളിൽ കൈ വച്ചു നിന്നു. ഒരു നിമിഷം. രണ്ടു നിമിഷം. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് മാറിയില്ല.
പിന്നെ അവൾ തന്റെ മുടിയിൽനിന്ന് ഒരു കെട്ടഴിച്ച് മാറിടത്തിൽനിന്നു തുണി താഴ്ത്തി.
ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിന്നു.
അവൾ അവനെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ അടച്ചില്ല. ഈ നിമിഷത്തിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ലജ്ജ അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ കർമ്മത്തിൽ, ഈ ചിഹ്നങ്ങൾക്കു നടുവിൽ, ലജ്ജ ഒരു തടസ്സം മാത്രമാണ്.
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു.
അവന്റെ വായ അവളുടെ മാറിടത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അഞ്ജന ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. അതു കരച്ചിലിനോട് അടുത്തിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ തലയിൽ പിടിച്ചു. വിരലുകൾ മുടിയിൽ കയറി, മുറുകി, അയഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അവളെ രുചിച്ചു.
ചർമ്മത്തിന്റെ ഉപ്പ്. അതിനടിയിൽ, ആഴത്തിൽ, വിയർപ്പിന്റെ നേർത്ത മധുരം. അവന്റെ നാവ് ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ വായയ്ക്കു നേരെ അമർന്നു, പിന്നെ പിൻവലിഞ്ഞു, വീണ്ടും അമർന്നു.
കറുത്ത വള അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഓരോ ചലനവും അവന് കൈമാറി.
അവന്റെ നാവ് അവിടെ തൊടുമ്പോൾ അവളുടെ വയറിൽ ഒരു കമ്പനം ഉണ്ടാകുന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വലിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ തുടകൾ മുറുകുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം അവിടെ പതിയുമ്പോൾ അവളുടെ നട്ടെല്ലിൽ ഒരു തണുപ്പ് ഓടുന്നു.
ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഇത് അപകടമാണ്.
അവന്റെ സ്വന്തം അനുഭവം അവളുടെ അനുഭവത്തിൽ കലരുന്നു.
എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് അറിയില്ല. അവന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിൽ മുറുകുമ്പോൾ അവനും അത് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അവൾ ശ്വാസം വലിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചും വികസിക്കുന്നു.
രണ്ടു ശരീരങ്ങൾ. ഒരു അനുഭവം.
അഞ്ജന അവന്റെ തല ഉയർത്തി.