ആദിത്യൻ ചിന്തകളിൽനിന്നു മടങ്ങി.
“എവിടെ?”
“കമ്പനിയുടെ എം.ഡി.”
“എം.ഡി എന്താണ്?”
“കമ്പനിയുടെ വലിയ ബോസ്.”
“അയാളുടെ പേര്?”
അനന്തു സ്ക്രീൻ താഴേക്ക് നീക്കി.
ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
മുപ്പതിനടുത്തു തോന്നുന്ന പുരുഷൻ. ക്രമപ്പെടുത്തിയ താടി. പാശ്ചാത്യവസ്ത്രം. ഒരു വലിയ കെട്ടിടത്തിനകത്ത് നിൽക്കുന്നു. കണ്ണുകളിൽ കുടുംബസാമ്യം.
പേര് വായിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ ശ്വാസംമുട്ടി.
മാധവൻ തെക്കേടത്ത്.
“മാധവൻ…”
ആദിത്യൻ സ്ക്രീനിലെ പുരുഷനെ നോക്കി.
അപർണ എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം മകനു മാധവൻ എന്നു പേരിട്ടത്?
തന്നെ വഞ്ചിച്ച മനുഷ്യന്റെ വ്യാജനാമം.
അവളെ കള്ളംപറഞ്ഞു സ്നേഹിച്ച പേര്.
ആ പേരിൽ തന്നെ മകനെ വിളിക്കാൻ അവൾ എങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചു?
അത് വെറുപ്പിന്റെ ഓർമയല്ല.
ഒരുപക്ഷേ തന്റെ സ്നേഹത്തെ അവൾ പൂർണമായി നിഷേധിച്ചിട്ടില്ല.
അതോ മറ്റൊരു മാധവന്റെ പേരാണോ?
യാദൃശ്ചികത?
ആദിത്യൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.
“അയാൾക്ക് എത്ര വയസ്സുണ്ട്?”
അനന്തു വിവിധ ലേഖനങ്ങൾ തുറന്നു.
“മുപ്പത്.”
കാലം കണക്കാക്കിയപ്പോൾ പൊരുത്തക്കേട് തോന്നി.
മുപ്പതുകാരൻ അപർണയുടെ മകനാണെങ്കിൽ അവൾ അവനെ 1990-കളുടെ മധ്യത്തിൽ പ്രസവിച്ചിരിക്കണം. സാധ്യമാണ്. എന്നാൽ സമീപത്തെ ചിത്രങ്ങളിൽ മാധവൻ അവളുടെ മകനെന്നതിലുപരി കൊച്ചുമകനാകാനുള്ള പ്രായവ്യത്യാസവും തോന്നുന്നു.
“ഇവിടെ son എന്നു പറയുന്നു,” അനന്തു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.
“അയാൾ വിവാഹിതനാണോ?”
“അതെ.”
മറ്റൊരു സാമൂഹ്യമാധ്യമപേജ് തുറന്നു.
കുടുംബചിത്രങ്ങൾ.
മാധവൻ.
ഭാര്യ.
രണ്ടു കുട്ടികൾ.
ഒരു ആൺകുട്ടിയും പെൺകുട്ടിയും.
“ആൺകുട്ടിക്ക് നാലുവയസ്സ്. പെൺകുട്ടിക്ക് മൂന്ന്,” അനന്തു പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കുട്ടികളുടെ ചിത്രത്തിലേക്കു നോക്കി.
ഇരുവരും ചിരിക്കുന്നു. വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങൾ. പിന്നിൽ അലങ്കരിച്ച വീട്. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത സാധാരണകുട്ടികളായി.
മാധവൻ തെക്കേടത്ത് ഇപ്പോൾ കമ്പനിയുടെ മേധാവിയാണെങ്കിൽ കുടുംബത്തിന്റെ നിലവിലെ കാരണവനായിരിക്കാം.
നീലവള അപർണയിൽനിന്നു അവനിലേക്കു കൈമാറിയിരിക്കുമോ?
അപർണ അമേരിക്കയിലാണ്.
പക്ഷേ നീലവള അവളുടെ കൈയിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ മകനായ മാധവന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടാകാം.
അവനെ കണ്ടാൽ അറിയാം.
വളയുടെ ഊർജം മറ്റൊരു വളധാരകന് തിരിച്ചറിയാനാകുമോ എന്നു പരീക്ഷിക്കാം.
“അയാൾ എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്?”
“പേജിൽ കൃത്യമായ വീട് കാണിക്കില്ല.”
“കമ്പനിയുടെ പ്രധാന ഓഫീസ്?”
“തിരുവനന്തപുരം.”
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ ഗ്രാമത്തിനു സമീപം.
അവരുടെ പഴയ ഭൂമി ഇപ്പോഴും കുടുംബത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരിക്കാം. മാധവൻ അവിടെ താമസിക്കാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്.
“അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാം നോക്കൂ.”
അനന്തു ഫേസ്ബുക്കും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമും വാർത്തകളും തുറന്നു. പൊതുപ്രസംഗങ്ങൾ. വ്യാപാരയോഗങ്ങൾ. ധനസഹായങ്ങൾ. ആശുപത്രിപദ്ധതികൾ. രാഷ്ട്രീയക്കാരോടൊപ്പമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ. വിദേശയാത്രകൾ.
മാധവൻ തെക്കേടത്ത് പൊതുജനങ്ങൾക്കു വിജയിച്ച യുവവ്യവസായി.
ദാനധർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ.
ആധുനികചിന്താഗതിക്കാരൻ.
കുടുംബസ്ഥാപനത്തെ പുതിയ
മേഖലകളിലേക്കു നയിച്ചവൻ.
പക്ഷേ പൊതുചിത്രം തെളിവല്ല.
ഹരിഹരൻ ഗുരുവായി നടിച്ചിരുന്നു.
വിക്രമൻ കരുതലുള്ള പിതാവായിരുന്നു.
ഭൈരവൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രഭു.
മാധവന്റെ യഥാർഥസ്വഭാവം നേരിൽ കണ്ടേ അറിയൂ.
“ഇയാൾ വാംപയറാണോ?” അനന്തു ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല.”
“വേർവുൾഫ്?”
“അറിയില്ല.”
“അപ്പോൾ നീ അയാളെ കൊല്ലുമോ?”
ആദിത്യൻ അനന്തുവിനെ നോക്കി.
ബാലൻ ചോദിച്ചത് കഥയിലെ നായകന്റെ അടുത്തപ്രവൃത്തി അറിയാനുള്ള കൗതുകത്തോടെ. മരണത്തിന്റെ ഭാരം അവന് പൂർണമായി മനസ്സിലായിട്ടില്ല.
“അവൻ എന്താണ് ചെയ്തതെന്നു ആദ്യം കണ്ടെത്തണം.”
“ചീത്തയാളാണെങ്കിൽ?”
“തടയേണ്ടിവരും.”
“കൊല്ലുമോ ?”
ആദിത്യൻ മൗനമായി.
അനന്തു സ്ക്രീനിലെ കുടുംബചിത്രത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി.
“ഈ കുട്ടികളും ചീത്തയാണോ?”
ആ ചോദ്യം ആദിത്യനെ നിശ്ചലനാക്കി.