ഓരോ ദൃശ്യവും ഉയർന്ന അതേ വേഗത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഏതാണ് ഭൂതം?
ഏതാണ് ഭാവി?
ഏതാണ് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാത്ത സാധ്യത?
തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
നീലവള പ്രകാശമായി ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു ഒഴുകി.
കറുത്ത വളയ്ക്കും വെളുത്ത വളയ്ക്കുമൊപ്പം മൂന്നാമത്തെ വൃത്തം രൂപപ്പെട്ടു.
നീല.
കാലം.
ആദിത്യൻ ശ്വാസമെടുത്തു.
പുറത്ത് മാധവന്റെ ഭാര്യ നിലവിളിക്കുന്നു.
കാവൽക്കാരിൽ ചിലർ ഉടൻ ഉണർന്നേക്കാം.
പൊലീസ് എത്തും.
ഈ കാലത്ത് കൂടുതൽ
നിൽക്കാനാവില്ല.
നീലവള ഉപയോഗിക്കണം.
പക്ഷേ എങ്ങനെ?
അപർണ കൈ ഉയർത്തി തനിക്കുനേരെ ശക്തി വിട്ടു.
മാധവൻ സമയം നിശ്ചലമാക്കി.
അവർക്ക് പരിശീലനം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യന് അനുഭവം മാത്രമുണ്ട്.
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
നീലവളയെ വിളിച്ചു.
ഉണർത്തുന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നു.
ചർമ്മത്തിനടിയിൽ തണുപ്പ്.
ശരീരത്തിനുചുറ്റും ലോകം പാളികളായി വേർപെടുന്നു.
ഇപ്പോൾ.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പ്.
ഒരു നിമിഷം ശേഷം.
ഇന്നലെ.
നാളെ.
അവയുടെ അതിരുകൾ ഒരുമിച്ചു കാണുന്നതുപോലെ.
പക്ഷേ ഏതു പാളിയിലേക്കു കടക്കണം?
വളയുടെ ശക്തിക്ക് ലക്ഷ്യം നൽകണം.
സ്വന്തം കാലം.
അപർണ തന്നെ ആക്രമിച്ച നിമിഷത്തിനു മുൻപ്.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം നശിക്കുന്നതിനു മുൻപ്.
ആദിത്യൻ ആ വർഷത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
സുമലത.
സാവിത്രി.
നന്ദന.
അഞ്ജന.
ദേവിക… അമ്മ.
അമ്മയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞ നിമിഷം ലക്ഷ്യം മാറി.
1989-ലെ അഞ്ജനയല്ല.
തന്റെ ബാല്യത്തിലെ ദേവിക.
തന്നെ കൈകളിൽ എടുത്തുനടന്ന അമ്മ.
ഉറക്കാൻ പാട്ടുപാടിയ യുവതി.
അച്ഛനുമായി വഴക്കിട്ട് നീലകണ്ഠത്തേക്കു പോയ അമ്മ.
ആ ഓർമ കൂടുതൽ ശക്തമായിരുന്നു.
നീലവള അതിനെ പിടിച്ചു.
ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ വൈകിയിരുന്നു.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം വളഞ്ഞു.
അവൻ കറുത്ത വളയെ ഉണർത്തി.
സ്വന്തം മനസ്സിന്മേൽതന്നെ നിർദേശം നൽകി.
ഭയപ്പെടരുത്. ലക്ഷ്യം പിടിച്ചുനിർത്തുക. ഭൂതകാലത്തിലേക്കു പോവുക.
നീലപ്രകാശം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
നിലം അപ്രത്യക്ഷമായി.
വീഴ്ച.
അവൻ വീണ്ടും സമയത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ശൂന്യതയിലേക്കു പതിച്ചു.
ശരീരമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.
ഹൃദയമിടിപ്പിനു ക്രമമില്ല.
ഒരു മിടിപ്പ് അനവധി നിമിഷങ്ങൾ നീളുന്നു.
അടുത്തത് മുമ്പത്തേതിനു മുൻപേ വരുന്നു.
ശബ്ദങ്ങൾ.
അപർണയുടെ ചിരി.
അഞ്ജനയുടെ പാട്ട്.
ദേവികയുടെ വിളി.
അനന്തുവിന്റെ പരിഹാസം.
സാവിത്രിയുടെ ജപം.
എല്ലാം
ഒരേസമയം.
ആദിത്യൻ ലക്ഷ്യത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അമ്മയുടെ പഴയമുഖം വീണ്ടും വന്നു.
നരയില്ലാത്ത മുടി.
ചെറുപ്പം.
കൈകളിൽ കുഞ്ഞ്.
കാലത്തിന്റെ പാളികൾ അവനെ ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു.
അകലെയൊരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അതിലേക്കു വീണു.
ശരീരം മണ്ണിൽ പതിച്ചു.
ശ്വാസം പുറത്തുപോയി.
കുറച്ചുനേരം കണ്ണുകൾ തുറക്കാനായില്ല.
ആദ്യം ഗന്ധങ്ങളാണ് തിരിച്ചുവന്നത്.
നനഞ്ഞ മണ്ണ്.
ചാണകം.
വിറകുപുക.
രാത്രിമുല്ല.
അരികിലെ കുളത്തിലെ വെള്ളം.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ആകാശം ഇരുണ്ടുവരികയാണ്.
സന്ധ്യയുടെ അവസാനവെളിച്ചം.
ദൂരെയായി ക്ഷേത്രമണി.
കാളവണ്ടിയുടെ ചക്രശബ്ദം.
വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പൽ വളരെ കുറവ്.
അവൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
സ്ഥലം പരിചിതം.
തിരുവനന്തപുരം.
പക്ഷേ 1989-ലെ തിരുവനന്തപുരം അല്ല.
കെട്ടിടങ്ങൾ പഴയത്.
വഴികൾ ചെറുത്.
വൈദ്യുതിവിളക്കുകൾ കുറവ്.
ജനങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിലേത്.
ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭയം ഉയർന്നു.
“ഞാൻ എപ്പോഴാണ്?”
പുതിയ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു.
സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞു.
ഭൂപടം തുറന്നു.
സ്ഥാനം കണ്ടെത്തുന്ന ചിഹ്നം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സിഗ്നൽ ഇല്ല.
ഇന്റർനെറ്റ് ഇല്ല.
ജി.പി.എസ് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.
അവൻ ആകാശത്തിലേക്കു നോക്കി.
ഈ കാലത്ത് ആവശ്യമായ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല.
ഫോൺ ഇപ്പോൾ വഴികാട്ടിയല്ല.
പക്ഷേ പുതുശ്ശേരിയിലേക്കുള്ള വഴി ഓർമയിലുണ്ട്.
ആദിത്യൻ ഓടി.
പൂർണവേഗത്തിലല്ല.
നീലവളയുടെയും കറുത്ത വളയുടെയും സംയുക്തപ്രയോഗം മനസ്സിനെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചിരുന്നു. തലച്ചോറിനകത്ത് മന്ദമായ വേദന. ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും ഭാരമുള്ളത്.