വെളുത്ത വള അവനെ താങ്ങി. എന്നാൽ വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിനെ തളർത്തി.
പഴയ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോയി.
തന്റെ കാലത്ത് വീതിയേറിയ റോഡായിരുന്നിടത്ത് ഇടുങ്ങിയ പാത.
വലിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നെൽപ്പാടം.
പഴയ ആൽമരം ഇപ്പോഴും ചെറുത്.
കുളം വൃത്തിയായി.
ഗ്രാമം ഉറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുര മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
പൂർണമായി.
കരിഞ്ഞിട്ടില്ല.
തകർന്നിട്ടില്ല.
വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ജോലിക്കാർ അകത്തും പുറത്തും നടക്കുന്നു.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഇല്ലം ജീവനോടെയുണ്ട്.
ഒരു നിമിഷം അകത്തേക്കോടി എല്ലാവരെയും വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നി.
അമ്മേ.
സുമലതേ.
നന്ദനേ.
പക്ഷേ അവർ ഈ കാലത്ത് എവിടെയാണെന്നു അറിയില്ല.
അവൻ മതിലിന്റെ നിഴലിലൂടെ അകത്തേക്കു നീങ്ങി.
പ്രധാനവരാന്തയിലേക്കു നോക്കി.
അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ ഇരുന്നു.
ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
സാവിത്രി.
പക്ഷേ തന്റെ കാലത്തെ സാവിത്രിയല്ല.
വളരെ ചെറുപ്പം.
മുടിയിൽ മുഴുവൻ നരയില്ല.
മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ രേഖകൾ കുറവ്.
കയ്യിൽ കണക്കുപുസ്തകം.
അരികിൽ രണ്ടു ജോലിക്കാരികൾ.
അവൾ എന്തോ നിർദേശം നൽകുന്നു.
ശബ്ദം അതേത്.
എന്നാൽ യുവത്വത്തിന്റെ ശക്തിയോടെ.
ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
താൻ വളരെ പഴയ കാലത്താണ്.
എത്ര പിന്നിൽ?
ഉറപ്പാക്കണം.
പറമ്പിന്റെ അരികിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്കു നടന്നുപോയ ജോലിക്കാരനെ പിന്തുടർന്നു. ഇരുണ്ട ഭാഗത്തെത്തിയപ്പോൾ കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി മൃദുവായി അവന്റെ മനസ്സിനെ സ്പർശിച്ചു.
വർഷം.
തീയതി.
അടുത്തിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ.
ഓർമകളിൽ അക്കങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
കൊല്ലവർഷം 1147.
ആദിത്യൻ കണക്കുകൂട്ടി.
1971-72.
തന്റെ കാലത്തിനു വർഷങ്ങൾ മുമ്പ്.
അവൻ തീരെ ചെറുകുട്ടിയായിരുന്ന കാലം.
ദേവിക മഹാദേവനുമായി വഴക്കിട്ട് കുഞ്ഞായ ആദിത്യനെയും കൂട്ടി നീലകണ്ഠത്തേക്കു പോയ സമയമായിരിക്കാം.
അമ്മ ജീവനോടെയുണ്ട്.
വളരെ ചെറുപ്പം.
സ്വന്തം ബാലരൂപത്തെ കൈകളിൽ എടുത്തുനടക്കുന്നു.
ആ ചിന്ത ഉയർന്ന നിമിഷം ആദിത്യന്റെ ശരീരം ക്ഷീണം മറന്നു.
നീലകണ്ഠത്തേക്കു പോകണം.
ഇപ്പോൾ.
അമ്മയെ കാണണം.
ഒരിക്കൽ മാത്രം.
അവനെ തിരിച്ചറിയില്ലെങ്കിലും.
ദൂരെയിരുന്നെങ്കിലും.
ആദ്യചുവടെടുത്തപ്പോൾ കാലുകൾ തളർന്നു.
ആദിത്യൻ സമീപത്തെ മരത്തിൽ കൈവച്ച് നിന്നു.
കാഴ്ച മങ്ങി.
മൂന്നു വളകളുടെ ശക്തിയും ശരീരത്തിനകത്ത് പരസ്പരം ഇടകലരുന്നു. നീലവളയുടെ തണുപ്പ് അസ്ഥികളിൽ. കറുത്ത വളയുടെ സമ്മർദം തലച്ചോറിൽ. വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഇപ്പോൾ നീലകണ്ഠത്തേക്കു ഓടിയാൽ വഴിമധ്യേ തകർന്നുവീഴും.
ആരെങ്കിലും കണ്ടെത്തും.
തന്റെ മുഖത്തിലെ മഹാദേവനോടുള്ള സാമ്യം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും.
ചരിത്രം നിയന്ത്രണമില്ലാതെ മാറും.
അമ്മയെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം നെഞ്ചിനകത്തു വേദനയായി.
എങ്കിലും ഒരു രാത്രി കാത്തിരിക്കണം.
ശരീരം സുഖപ്പെടട്ടെ. മനസ്സും നിയന്ത്രണത്തിലാവട്ടെ. ഇപ്പോൾ മനസ്സിൽ കാമം മാത്രം.
രാവിലെ പോകാം.
പള്ളിമേടയിൽ ഒളിക്കാം.
1972-ലെ പള്ളിമേട പുതുതും പരിപാലിതവുമായിരുന്നു. വാതിലുകൾക്ക് എണ്ണയുടെ മണം. ചുമരുകളിൽ വിളക്കുകളുടെ ചൂട്. തോട്ടത്തിലൂടെ പോകുന്ന വഴിയിൽ പുല്ലില്ല.
ആദിത്യൻ പിന്നിലെ പ്രവേശനം ഉപയോഗിച്ചു.
ഭൂഗർഭമുറിക്ക് പുറത്തുള്ള പഴയ സംഭരണിയിൽ ഒളിക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം.
പക്ഷേ അകത്തേക്കു കയറിയപ്പോൾ മന്ത്രോച്ചാരണം കേട്ടു.
താഴ്ന്ന പുരുഷശബ്ദം.
അതിനിടയിൽ സ്ത്രീയുടെ ശ്വാസം.
ലോഹപാത്രങ്ങൾ ചലിക്കുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം.
ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ചുവടുകളുടെ ശബ്ദം ഇല്ലാതാക്കി. ഹൃദയമിടിപ്പ് മന്ദമാക്കി.
പൂജാമുറിയിലേക്കുള്ള ഇടനാഴിയുടെ അരികിലെത്തി.
വാതിൽ പൂർണമായി അടച്ചിരുന്നില്ല.
ചെറിയ വിടവ്.
അകത്ത് വിളക്കുകൾ ജ്വലിക്കുന്നു.
ചുവന്നതും കറുത്തതുമായ ചിഹ്നങ്ങൾ നിലത്തു വരച്ചിരുന്നു.
കാളികയുടെ പ്രതിമ അന്ന് ചന്ദനം ചാർത്തി പൂർണരൂപത്തിൽ.
ആറ് കൈകൾ.
ആറ് ആധാരത്തട്ടുകൾ.
ഒന്നിൽ കരുതവളയുടെ തട്ടും, മറ്റൊന്നിൽ മഞ്ഞ വളയുടെയും. അപ്പോൾ ഹരിഹരൻ അത് സ്ഥാനം മാറ്റുന്നതിനുമുൻപ് അതിവിടെയായിരുന്നു എന്ന് ആദിക്കു മനസ്സിലായി.