“അകത്തുകയറാൻ പാടില്ല. കെട്ടിടം വീഴും.”
“ഈ ഇല്ലത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാമോ?”
വയോധികൻ അവനെ നോക്കി.
“പുതുശ്ശേരിയോ?”
“അതെ.”
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
“കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുകയാണ്.”
ആ കള്ളം പറയുമ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചില്ല.
“ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
വയോധികന്റെ അരികിലുള്ള മധ്യവയസ്കൻ പറഞ്ഞു:
“കൊലയായിരുന്നു. വലിയ കൂട്ടക്കൊല.”
“എപ്പോൾ?”
“എൺപത്തൊമ്പതിൽ.”
അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും ആ വർഷം മറ്റൊരാളുടെ വായിൽനിന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും മുറിവേറ്റു.
“ആരെല്ലാം മരിച്ചു?”
“കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മിക്കവരും.”
“മിക്കവരും?”
“കൃത്യമായ എണ്ണം ആർക്കറിയാം? വാർത്തകളിൽ പലതായിരുന്നു. ചിലരെ കാണാതായി. ചിലരുടെ ശരീരം തിരിച്ചറിയാനായില്ല.”
“ആരെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടോ?”
വയോധികൻ ആലോചിച്ചു.
“ഒരു രണ്ടുപേർ അന്ന് വീട്ടിലില്ലായിരുന്നെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പിന്നീട് അവരെക്കുറിച്ച് വാർത്തയില്ല.”
“പേരുകൾ അറിയാമോ?”
“ഇത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞില്ലേ.”
“സുമലത?”
അയാളുടെ മുഖത്ത് തിരിച്ചറിവില്ല.
“അഞ്ജന?”
ഇല്ല.
“സാവിത്രി?”
വയോധികൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.
“പഴയ തമ്പുരാട്ടിയുടെ പേര് അതായിരുന്നോ എന്തോ.”
“നന്ദന?”
“അറിയില്ല.”
“ആക്രമിച്ചത് ആരാണ്?”
“അതല്ലേ ഇന്നും അറിയാത്തത്.”
മധ്യവയസ്കൻ പറഞ്ഞു:
“കുടുംബവഴക്കായിരുന്നു എന്ന് ചിലർ പറയും. സ്വത്തുതർക്കം. വേറെ ചിലർ മന്ത്രവാദം. മൃഗങ്ങൾ ആക്രമിച്ചെന്നും കഥയുണ്ട്.”
“പൊലീസ്?”
“കുറെ അന്വേഷിച്ചു. ആരെയും പിടിച്ചില്ല.”
“തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?”
ആ പേര് പറഞ്ഞ നിമിഷം വയോധികന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റമുണ്ടായോ എന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.
“അതെന്തിനാണ്?”
“അവർ പുതുശ്ശേരിയുമായി ബന്ധമുള്ളവരായിരുന്നോ?”
“പഴയ കുടുംബങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല.”
മറുപടി വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഗ്രാമത്തിൽ
ഇന്നും ഭയമുണ്ടാകാം. തെക്കേടത്ത് കുടുംബം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടാകാം.
അവൻ ഇല്ലത്തിലേക്കു വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ശവകുടീരമായി അത് നിലകൊള്ളുന്നു.
അപർണയുടെ നീലവള തന്നെ ഭാവിയിലേക്കു തള്ളിയ നിമിഷം കഴിഞ്ഞകാലത്ത് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?
അവൾ വിക്രമനെ രക്ഷിച്ചോ?
ദേവകി ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടോ?
ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം തിരികെ വെച്ച് അവനെ ഉയിർപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞോ?
മിഥുൻ എവിടെയായിരുന്നു?
പുതുശ്ശേരിയെ ആക്രമിച്ചത് അവർ തന്നെയോ?
തന്റെ അഭാവം കാരണം സംഭവിച്ച ദുരന്തമാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാനാവുമോ?
ആദിത്യന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു.
അവൻ തകർന്ന പടിപ്പുരയുടെ കൽത്തൂണിൽ കൈവച്ചു.
ശരീരം അതിന്റെ അരികിലേക്കു ചാഞ്ഞു.
കൊച്ചിയിൽനിന്നു ഇത്ര ദൂരം ഓടിയതിന്റെ ക്ഷീണം ഇപ്പോൾ ഒരുമിച്ച് തിരിച്ചെത്തി. പേശികളിൽ തീപിടിച്ചതുപോലെ. നെഞ്ചിൽ അമിതമിടിപ്പ്. ശ്വാസം ഉൾക്കൊള്ളുമ്പോൾ വേദന.
വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ തകരാൻ അനുവദിക്കാതെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
കറുത്ത വള മനസ്സിലെ പ്രളയത്തെ ചിട്ടപ്പെടുത്തി.
ദുഃഖം.
കുറ്റബോധം.
കോപം.
ഭയം.
ഓരോ വികാരവും വേർതിരിച്ചു.
എന്നിട്ടും കണ്ണുനീർ തടഞ്ഞില്ല.
ആദിത്യൻ തൂണിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി.
മുഖം കൈകളിലൊളിപ്പിച്ചു.
താൻ ഇല്ലാതായിരുന്ന പതിറ്റാണ്ടുകൾ ഈ ഭൂമിയിൽ യഥാർഥമായി കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. ആളുകൾ ജനിച്ചു. വളർന്നു. മരിച്ചു. ഗ്രാമങ്ങൾ നഗരങ്ങളായി. വയലുകൾ കെട്ടിടങ്ങളായി. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മരണം പഴയ പത്രത്തിലെ ഒരു തീരാത്ത കേസ് മാത്രമായി.
പക്ഷേ ആദിത്യന് അവരെ അവസാനമായി കണ്ടത് ഇന്നലെയാണ്.
അഞ്ജനയുടെ ആലിംഗനത്തിലെ ചൂട് ഇപ്പോഴും ശരീരത്തിൽ ഓർമയുണ്ട്.
സുമലതയുടെ ചന്ദനം നെറ്റിയിൽ സ്പർശിച്ച അനുഭവം.
സാവിത്രിയുടെ അനുഗ്രഹം.
നന്ദനയുടെ അവസാനത്തെ പരിഹാസം.
ഇവിടെ ലോകത്തിന് അവർ പതിറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള മരിച്ചവർ.
ആദിത്യന് അവർ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മുൻപ്
ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ.
കാലം അവനെ മാത്രം മുന്നോട്ടുവലിച്ചു.