കറുത്ത വളയുടെ സ്വാധീനം കുറയുന്നു.
“എന്ത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
ആദിത്യൻ നിർദേശം വീണ്ടും ശക്തമാക്കി.
അവൻ പോയശേഷം വാതിൽ അടയ്ക്കുക. ഇപ്പോൾ നടന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ചു അധികം ചിന്തിക്കരുത്. നൽകിയ പണം മറ്റൊരു ചെലവായി ഓർക്കുക.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ശാന്തമായി.
“നന്ദി,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
അവൻ അവിടെനിന്നു നടന്നു.
വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം പിന്നിൽ കേട്ടു.
കയ്യിലെ നോട്ടുകളിലേക്കു നോക്കി.
ആ പണം കൈക്കലാക്കിയ രീതി ശരിയല്ല.
എന്നാൽ തിരികെ നൽകാൻ വഴി ഇല്ല.
ഒരിക്കൽ ഈ കാലത്ത് സ്വന്തം അവകാശവും സമ്പത്തും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ആ വീട്ടിൽ തിരികെവന്ന് എടുത്തതിന്റെ പലമടങ്ങ് നൽകണം.
അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ കുറ്റം ഇല്ലാതായില്ല. താൽക്കാലികമായി ഒരു വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പിന്നിലേക്കു മാത്രം മാറി.
റോഡിനരികിൽ പല കടകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ വസ്ത്രങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു കയറി. ചില്ലുകതകിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അത് സ്വയം വശത്തേക്കു നീങ്ങി.
അവൻ ഞെട്ടി പിന്നോട്ടുമാറി.
അകത്തുനിന്ന് ഒരു യുവാവ് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
“സെൻസർ ഡോറാണ്, ചേട്ടാ.”
ആദിത്യൻ വാതിലിന്റെ മുകളിലേക്കു നോക്കി.
തന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വയം തുറക്കുന്ന വാതിൽ. ഭാവിയിലെ ആളുകൾക്കിത് സാധാരണമാണ്.
കടയിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവനെ
കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. അനവധി രൂപങ്ങളും നിറങ്ങളും. അളവുകൾ അക്കങ്ങളായി. വസ്ത്രത്തിന്റെ അരികിൽ വില എഴുതിയ ചെറിയ കടലാസുകൾ.
അവൻ സ്വന്തം ശരീരത്തിനു യോജിക്കുന്ന രണ്ടു ഷർട്ടുകളും രണ്ടു പാന്റ്സുകളും അടിവസ്ത്രങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുത്തു. ചെരിപ്പും വേണമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇത്രയും ദൂരം നഗ്നപാദനായി ഓടിയിട്ടും വെളുത്ത വള സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു. സാധാരണക്കാരനായി നടക്കുമ്പോൾ ചെരിപ്പില്ലായ്മ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും.
വിൽപ്പനക്കാരന്റെ സഹായത്തോടെ ഒരു ജോഡി ചെരിപ്പും എടുത്തു.
പണം നൽകാനുള്ള സ്ഥലത്ത് നിന്നപ്പോൾ യുവതി ഓരോ വസ്ത്രത്തിലുമുള്ള ചെറിയ അടയാളങ്ങൾ യന്ത്രത്തിനു മുന്നിലൂടെ കടത്തി. യന്ത്രം ശബ്ദിച്ചു. മുന്നിലെ ചതുരപ്പലകയിൽ തുക തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ രണ്ടായിരത്തിന്റെ ഒരു നോട്ട് നീട്ടി.
യുവതി അതു നോക്കി.
“ചില്ലറയില്ലേ, സാർ?”
“ഇല്ല.”
അവൾ നോട്ട് കൈയിൽ വാങ്ങി വെളിച്ചത്തിനു നേരെ പരിശോധിച്ചു. പിന്നെ ബാക്കി പണം നൽകി.
ആദിത്യൻ ഓരോ നോട്ടിന്റെയും മൂല്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. ചില ലോഹനാണയങ്ങളും ലഭിച്ചു. പുതിയ ലോകത്തെ ആദ്യപാഠങ്ങളിൽ ഒന്ന്.
കടയുടെ പിന്നിലെ വസ്ത്രമാറ്റുമുറിയിലേക്കു പോയി. അനന്തുവിന്റെ അച്ഛന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു മടക്കി. സ്വന്തമായി വാങ്ങിയ ഇരുണ്ട ചാരനിറമുള്ള പാന്റ്സും കറുത്ത ഷർട്ടും ധരിച്ചു.
കണ്ണാടിയിൽ സ്വയം നോക്കി.
രൂപം മാറിയിരുന്നു.
1989-ലെ ഇല്ലത്തിലെ കാരണവനല്ല.
ദരിദ്രനായ ഡ്രൈവർ മാധവനുമല്ല.
2026-ലെ ഒരു സാധാരണ യുവാവിനെപ്പോലെ. പക്ഷേ മുടിയുടെ പഴയരീതിയും നടപ്പിലെ ജാഗ്രതയും കണ്ണുകളിലെ ആശയക്കുഴപ്പവും മറയ്ക്കാനാവില്ല.
അവൻ വസ്ത്രങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാൻ ഒരു സഞ്ചി വാങ്ങി.
പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ സമീപത്ത് വലിയൊരു ഭക്ഷണശാല. അകത്തേക്കു കയറാൻ സമയം ഇല്ല. അനന്തുവിനു എന്തുകൊടുക്കാമെന്ന് നോക്കുന്നതിനിടെ നിറമുള്ള പൊതികളിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന മധുരപലഹാരങ്ങൾ കണ്ടു.
കടക്കാരനോടു ചോദിച്ചു:
“കുട്ടികൾക്കു
ഏതാണ് ഇഷ്ടം?”
അയാൾ ചില ചോക്ലേറ്റുകൾ കാണിച്ചു.
ആദിത്യൻ വലിയൊരു ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി. അതിന്റെ വില കേട്ടപ്പോൾ അമ്പരന്നു. തന്റെ കാലത്ത് ആ പണത്തിന് ഒരുകുടുംബത്തിന് ദിവസങ്ങളോളം ആവശ്യമായ ഭക്ഷണം വാങ്ങാം. പക്ഷേ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പണം നൽകി.
സഞ്ചി ശരീരത്തോടു ചേർത്തുകെട്ടി.
ഫോൺ ഭൂപടത്തിൽ കൊച്ചിയിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തി.
തിരികെയുള്ള യാത്രയ്ക്കു മുൻപ് വെള്ളവും ഭക്ഷണവും ആവശ്യമാണ്. ഒരു ചെറിയ ഭക്ഷണശാലയിൽനിന്ന് വെള്ളവും പഴങ്ങളും രണ്ടു പൊതിഭക്ഷണവും വാങ്ങി. മനുഷ്യർ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളിൽ വെള്ളം വാങ്ങുന്നത് ആദ്യം വിചിത്രമായി തോന്നി. കടക്കാരൻ മുദ്ര തുറക്കാതെ കുടിക്കാൻ പാടില്ലെന്നു പറഞ്ഞു.