പിന്നിലെ തോട്ടത്തിലെ രണ്ടുപേർ ഒരുമിച്ചല്ല നീങ്ങുന്നത്. ഒരാൾ വടക്കുഭാഗത്തേക്കു പോകുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ തെക്കുഭാഗത്ത്.
കിണറിനടുത്തുള്ള കാവൽക്കാരൻ പ്രധാനകെട്ടിടത്തിന്റെ പിന്നിലെ പ്രവേശനം നോക്കുന്നു.
അവസാനത്തെയാൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ക്രമം പരിശോധിക്കുന്നു.
പരിശീലനം നേടിയ സംഘം.
അവരെ തുറന്നുപോരാടി മറികടന്നാൽ വീട്ടിനകത്തുള്ളവർ മുന്നറിയിപ്പ് നേടും.
അതുകൊണ്ട് ഒരാളൊരാളായി വേർതിരിക്കണം.
പക്ഷേ കൊല്ലണോ ?
നേരത്തെ ആദിത്യൻ അതിനു തയ്യാറായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അനന്തുവിന്റെ ചോദ്യം വീണ്ടും മനസ്സിൽ.
ഈ കാവൽക്കാർ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ പങ്കെടുത്തവരാണോ?
അന്ന് അവർ ജനിച്ചിട്ടുണ്ടാകാംപോലുമില്ല.
അവർ തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ സേവകർമാത്രമാണെങ്കിൽ?
ലൂപിനുകളാണെന്നത് മാത്രം കുറ്റമല്ല. സുമലതയും ലൂപിനാണ്.
കൊല്ലുന്നതിനു പകരം നിശ്ചലരാക്കാം.
വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് നാഡികളും പേശികളും താൽക്കാലികമായി പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാം.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ബോധം ഉറക്കത്തിലേക്കു തള്ളാം.
അത് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള വഴി.
പക്ഷേ സാധ്യമാണ്.
സന്ധ്യയോടടുത്തപ്പോൾ വലിയൊരു കറുത്ത വാഹനം ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തുകയറി.
കാവൽക്കാരുടെ ശരീരഭാവം മാറി.
അവർ നേരെനിന്നു.
വാഹനത്തിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്നു.
മാധവൻ തെക്കേടത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.
സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിലെ ചിത്രങ്ങളേക്കാൾ ജീവനുള്ള മുഖം.
ഉയരമുള്ള ശരീരം.
കൃത്യമായി വെട്ടിയ താടി.
വിലകൂടിയതായിരുന്നെങ്കിലും ലളിതമായി തോന്നുന്ന വസ്ത്രം.
അവൻ ചുറ്റും ഒരു നിമിഷം നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ അപർണയുടെ ജാഗ്രതയുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ പഴയൊരു വേദന തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഉടൻ പുതുശ്ശേരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അതിനെ മൂടി.
വീട്ടിനകത്തുനിന്ന് നാലുവയസ്സുകാരൻ ഓടിവന്നു.
“അച്ഛാ!”
മാധവന്റെ മുഖം മാറി.
വ്യാപാരിയുടെ ഗൗരവം ഇല്ലാതായി.
അവൻ മുട്ടുകുത്തി മകനെ എടുത്തുയർത്തി. കുഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈചുറ്റി.
പിന്നാലെ ചെറിയ പെൺകുട്ടിയും വന്നു.
മാധവൻ അവളെയും എടുത്തു.
അവന്റെ ഭാര്യ വാതിലിനരികിൽ നിന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
അത് ഒരു സാധാരണകുടുംബത്തിന്റെ കാഴ്ചയായിരുന്നു.
വാംപയറുകളുടെയും ലൂപിനുകളുടെയും വളകളുടെയും സൂചനയില്ലാത്തത്.
ആദിത്യൻ നോക്കിനിന്നു.
താൻ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?
ഈ മനുഷ്യനെ ആക്രമിക്കുക.
കുട്ടികളുടെ അച്ഛനെ.
അനന്തുവിന്റെ മുന്നിൽ നൽകിയ വാക്ക് ഓർമയിൽ വന്നു.
ആദ്യം സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
ആ വാക്ക് പാലിക്കാനാകുമോ?
മാധവൻ നീലവള ഉപയോഗിക്കുന്നതിനു മുൻപ് പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ സംസാരിക്കാം.
അതിനു ആദ്യം സുരക്ഷാവളയം നീക്കണം. അത് സാധ്യമല്ല. അപ്പോൾ പിന്നെ ബാക്കിയുള്ള ഏകവഴി അതുതന്നെ. ഈ അവസ്ഥയിൽ ഹിംസ
തെറ്റല്ല. കൊല്ലണം.
സൂര്യൻ പൂർണമായി മറയുന്നതുവരെ ആദിത്യൻ കാത്തിരുന്നു.
വീടിന്റെ ജനാലകളിൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു.
കാവൽക്കാർ രാത്രിക്രമത്തിലേക്കു മാറി.
ആദിത്യൻ വൃക്ഷത്തിൽനിന്നിറങ്ങി.
വെളുത്ത വള പാൽനിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.
ആദ്യത്തെ കാവൽക്കാരൻ പിന്നിലെ മതിലിനരികിലായിരുന്നു.
അവൻ ഒറ്റയ്ക്കു നടന്നു.
ആദിത്യൻ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
കാവൽക്കാരൻ ഉടൻ നിന്നു.
തല തിരിയുന്നതിനു മുൻപ് മൂക്ക് ഉയർന്നു.
ഗന്ധം തേടി.
ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല.
അവൻ ആയുധം തയ്യാറാക്കി ശബ്ദമുണ്ടായ ഭാഗത്തേക്കു നടന്നു.
ആദിത്യൻ മരത്തിന്റെ മറവിൽ കാത്തിരുന്നു.
കാവൽക്കാരൻ അടുത്തെത്തിയ നിമിഷം വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തിയിൽ മുന്നോട്ടുനീങ്ങി.
അവന്റെ കൈ കാവൽക്കാരന്റെ വായ് മൂടി. മറ്റേ കൈ കഴുത്തിനു പിന്നിലെ നാഡീകേന്ദ്രത്തിൽ അമർന്നു.
ലൂപിന്റെ ശരീരം ഉടൻ പ്രതികരിച്ചു.
പേശികൾ വീതി കൂട്ടി.
വിരലുകളിൽ നഖങ്ങൾ നീളാൻ തുടങ്ങി.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയുടെ നിർദേശം ശരീരത്തിലേക്കു തള്ളി.
നിശ്ചലമാകൂ.
നാഡികൾ പ്രതികരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ലൂപിൻ ശക്തിയായി പിന്നോട്ടുതള്ളി. സാധാരണ മനുഷ്യനെക്കാൾ പലമടങ്ങ് ശക്തി. ആദിത്യന്റെ കാൽ മണ്ണിൽ വരയിട്ടു.