പക്ഷേ വെളുത്ത വളയുടെ നിയന്ത്രണം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു കടന്നു.
തോളിലെ പേശികൾ അയഞ്ഞു.
കാലുകൾ തളർന്നു.
കറുത്ത വളയിലൂടെ ആദിത്യൻ ഒറ്റനിർദേശം നൽകി.
ഉറങ്ങൂ.
കാവൽക്കാരന്റെ പ്രതിരോധം നിമിഷങ്ങൾക്കകം മങ്ങി.
ശരീരം തളർന്നു.
ആദിത്യൻ അവനെ നിലത്തു വീഴാൻ അനുവദിക്കാതെ പിടിച്ചു. മതിലിനരികിലെ കട്ടിയുള്ള കുറ്റിച്ചെടികളുടെ പിന്നിൽ കിടത്തി.
ശ്വാസമുണ്ട്.
ഹൃദയമിടിപ്പുണ്ട്.
പക്ഷേ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ ഉണരില്ല.
ആദ്യത്തെയാൾ.
പോരാട്ടമില്ലാതെ.
മരണമില്ലാതെ.
രണ്ടാമത്തെയാൾ പിന്നിലെ തോട്ടത്തിലൂടെ വരികയായിരുന്നു.
സഹകാവൽക്കാരന്റെ ഗന്ധം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചതായി തോന്നി. ചുവടുകൾ മന്ദമായി.
കൈയിലെ ഉപകരണം വായിലേക്കുയർത്തി എന്തോ പറയാൻ ഒരുങ്ങി.
ആദിത്യൻ ചെറിയൊരു കല്ല് തോട്ടത്തിന്റെ മറുവശത്തേക്കെറിഞ്ഞു.
ശബ്ദം കേട്ട് കാവൽക്കാരൻ തിരിഞ്ഞു.
അയാൾ പൂർണമായി വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടില്ല. ശരീരം പിന്നിൽനിന്നുള്ള ആക്രമണത്തിനും തയ്യാറായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കാവൽക്കാരന്റെ കൈ പിന്നോട്ടുവീശി.
നഖങ്ങൾ ഷർട്ടിന്റെ കൈ കീറി.
ആദിത്യൻ താഴ്ന്നു. കാൽമുട്ടിന്റെ പിന്നിൽ പ്രഹരിച്ചു.
ലൂപിൻ മുട്ടുകുത്തിയെങ്കിലും ഉടൻ തിരിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ മഞ്ഞപ്രകാശം.
വായ തുറന്നു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി നേരെ ബോധത്തിലേക്കു തള്ളി.
ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം അയാൾ ആശയക്കുഴപ്പപ്പെട്ടു.
ആ ഇടവേളയിൽ വെളുത്ത വള കഴുത്തിലെയും തോളിലെയും പേശികൾ നിശ്ചലമാക്കി.
ശരീരം താഴെ വീണു.
ആദിത്യൻ ആദ്യത്തെയാളുടെ അരികിൽ കിടത്തി.
രണ്ടുപേർ.
മൂന്നാമൻ വാഹനപ്പുരയ്ക്കരികിലെ നിയന്ത്രണമുറിയിലായിരുന്നു.
ക്യാമറകളിൽ തന്റെ ചലനം പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം. അതു പരിശോധിക്കുന്നതിനു മുൻപ് നിയന്ത്രണമുറി കൈവശപ്പെടുത്തണം.
വാതിൽ അകത്തുനിന്നു പൂട്ടിയിരുന്നു.
ചില്ലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരാൾ അനവധി സ്ക്രീനുകൾക്കു മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നു. പുറത്തെ ക്യാമറകളുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ.
രണ്ടു ക്യാമറകളിൽ തടസ്സം.
കാവൽക്കാരൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഫോൺ എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടി.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ ഉണർത്തി.
വാതിലിനപ്പുറത്തുള്ള മനസ്സിനെ സ്പർശിച്ചു.
പുറത്തേക്കു വരിക.
കാവൽക്കാരന്റെ കൈ നിശ്ചലമായി.
പുരികം ചുളിഞ്ഞു.
അവൻ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ലൂപിന്റെ ബോധം സാധാരണ മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു. മൃഗീയജാഗ്രത കറുത്ത വളയുടെ നിർദേശത്തിനുമേൽ മുറുകി.
ആദിത്യൻ ശക്തി വർധിപ്പിച്ചു.
പുറത്തേക്കു വരിക. എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടു.
അവന്റെ സ്വന്തം ചിന്തയായി നിർദേശം മാറി.
കാവൽക്കാരൻ എഴുന്നേറ്റു.
വാതിൽ തുറന്നു.
ആദിത്യൻ വേഗത്തിൽ അകത്തേക്കു കയറി. വാതിൽ
അടച്ചു.
കാവൽക്കാരൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു.
വെളുത്ത വള കൊണ്ട് ആദിത്യൻ അവന്റെ തോൾ പിടിച്ചു നിലത്തമർത്തി. അയാൾ രൂപാന്തരപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. പേശികൾ വീതി കൂട്ടി. കറുത്ത വസ്ത്രം ചുമലിൽ മുറുകി.
ആദിത്യൻ കഴുത്തിനു പിന്നിൽ വിരൽ അമർത്തി.
ഇത് ആദ്യത്തെയാളെക്കാൾ ശക്തനായിരുന്നു.
വെളുത്ത വളയുടെ നിർദേശം രണ്ടുതവണ തകർത്തു.
ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ നഖങ്ങൾ പതിച്ചു. ചർമ്മം പൊട്ടി.
വേദന ഉയർന്നു.
വെളുത്ത വള മുറിവ് അടയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം കൂടുതൽ ശക്തി കൈകളിലേക്കു നൽകി.
“പോരാടേണ്ട,” ആദിത്യൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ലൂപിൻ മുരണ്ടു.
കണ്ണുകളിൽ വെറുപ്പ്.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ സഹായത്തോടെ അവന്റെ ജാഗ്രതയുടെ അടിത്തറയിൽ എത്തി. മനസ്സിനെ തകർത്തില്ല. ഭയത്തെ വർധിപ്പിച്ചില്ല. പകരം ശരീരത്തിന്റെ ഉറക്കാവശ്യത്തെ പെട്ടെന്ന് ഉണർത്തി.
ദിവസങ്ങളായി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന തോന്നൽ.
പേശികളുടെ ക്ഷീണം.
കണ്ണുകളുടെ ഭാരം.
വെളുത്ത വള ഹൃദയമിടിപ്പ് മന്ദമാക്കി.
അവന്റെ പ്രതിരോധം കുറഞ്ഞു.
അവസാനം തളർന്നു.
മൂന്നാമൻ.
ആദിത്യൻ ക്യാമറകളുടെ നിയന്ത്രണം പരിശോധിച്ചു. അനന്തു പഠിപ്പിച്ച ഫോൺ അറിവിൽനിന്നു ചില ചിഹ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ മുഴുവൻ സംവിധാനം മനസ്സിലാക്കാനായില്ല.