പണം എങ്ങനെ ലഭിക്കും?
സ്വന്തം കാലത്തെ സ്വർണനാണയമില്ല. വെളുത്ത വളയും കറുത്ത വളയും മാത്രമാണ് കൈവശം.
ആദിത്യൻ ഇരുമ്പുവാതിലിന്റെ അരികിലെത്തി. അതിനടുത്തു പതിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ബട്ടൺ കണ്ടു. വാതിലിനുമുകളിൽ മണിയില്ല. ബട്ടണിൽ വിരൽ അമർത്തിയപ്പോൾ വീട്ടിനകത്തുനിന്നു മണിശബ്ദം കേട്ടു.
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം വാതിലിനരികിലെ ഒരു പെട്ടിയിൽനിന്ന് സ്ത്രീശബ്ദം ഉയർന്നു.
“ആരാണ്?”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി.
ആളെ കാണുന്നില്ല.
പെട്ടിക്കുള്ളിൽനിന്നാണ് ശബ്ദം.
അതിന്റെ മുകളിലെ കറുത്ത വൃത്തം നിരീക്ഷണക്കണ്ണായിരിക്കണം.
“എനിക്ക് കുറച്ചു സഹായം വേണം.”
“എന്തു സഹായം?”
“വാതിൽ തുറക്കാമോ?”
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അപരിചിതനായ ഒരാൾ വലിയൊരു വീട്ടിൽ വന്ന് വാതിൽ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ സംശയിക്കുക സ്വാഭാവികമാണ്. ഈ കാലത്ത് ആളുകൾക്കു പരസ്പരം കൂടുതൽ ഭയമുണ്ടോ എന്നും തോന്നി.
“കുറച്ചു പണം വേണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത.
“ഇവിടെ പണം ചോദിക്കാൻ വരരുത്. പോകൂ.”
ബന്ധം മുറിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ വാതിലിനു മുന്നിൽ നിന്നു.
മറ്റൊരു വീട്ടിലെത്തിയാലും ഇതുതന്നെയായിരിക്കും. ഭക്ഷണം ചോദിച്ചാൽ ഒരുപക്ഷേ കിട്ടും. പക്ഷേ വസ്ത്രവും യാത്രാസഹായവും വാങ്ങാൻ പണം വേണം.
കറുത്ത വളയുടെ തണുപ്പ് വലതുകൈയിൽ പടർന്നു.
അവൻ അതിനെ അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരു നിരപരാധിയുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചു പണം വാങ്ങുന്നത് മോഷണമല്ലേ?
അതെ.
പക്ഷേ പണമില്ലാതെ
ഈ കാലത്ത് മുന്നോട്ടുപോകാനാകില്ല.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കാരണവനായ തനിക്ക് പണത്തിന് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ഭൂമിയുടെ ഒരു ഭാഗമെങ്കിലും നിയമപ്രകാരം ഇപ്പോഴും തന്റെ കുടുംബത്തിന്റേതായിരിക്കാം. ഈ കാലത്ത് സ്വന്തം അവകാശം തെളിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടു മാത്രം താൻ ഭിക്ഷക്കാരനായി മാറുമോ?
അത് സ്വയം ന്യായീകരിക്കാനുള്ള വാദമാണെന്ന് അവന് അറിയാം.
അവൻ വീണ്ടും ബട്ടൺ അമർത്തി.
“പോകാൻ പറഞ്ഞില്ലേ?” സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ കടുപ്പമായി.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ വിളിച്ചു.
കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും നേർത്ത കറുത്ത വൃത്തം തെളിഞ്ഞു. പെട്ടിയിലെ ശബ്ദത്തിനപ്പുറത്തുള്ള മനസ്സിനെ തേടി ശക്തിയെ നീട്ടി.
മതിലും വാതിലും ദൂരവും ബോധത്തിനു തടസ്സമായില്ല.
സംശയം.
ഭയം.
അസ്വസ്ഥത.
വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന ജാഗ്രത.
ആദിത്യൻ ആ വികാരങ്ങളുടെ മേൽ സ്വന്തം നിർദേശം സാവധാനമായി പതിപ്പിച്ചു.
ഭയപ്പെടേണ്ട. വാതിൽ തുറക്കുക. ഈ മനുഷ്യന് കുറച്ചു പണം നൽകുക.
നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഇരുമ്പുവാതിലിന്റെ പൂട്ടിൽ ശബ്ദമുണ്ടായി.
വാതിൽ തുറന്നു.
നാൽപ്പതിനു മുകളിൽ പ്രായമുള്ള സ്ത്രീയാണ് പുറത്തുവന്നത്. നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ. കഴുത്തിൽ സ്വർണമാല. കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു മയക്കംപോലെ. കറുത്ത വളയുടെ നിർദേശം അവളുടെ സ്വാഭാവികജാഗ്രതയെ മൂടിയിരുന്നു.
“എത്ര പണം വേണം?” അവൾ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യന് അറിയില്ല.
അനന്തുവിന്റെ വീട്ടിലെ സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം സാധാരണമാണെങ്കിൽ ഈ കാലത്ത് വസ്ത്രത്തിന്റെയും ഭക്ഷണത്തിന്റെയും വില എത്രയായിരിക്കും?
“കുറച്ചുമതി.”
“കാത്തിരിക്കൂ.”
അവൾ അകത്തേക്കു പോയി.
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം ഉയർന്നു.
ലളിതയുടെ മനസ്സിൽനിന്ന് ഓർമകൾ നീക്കിയപ്പോഴും ഇതേ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു. കരുണനെയും രാധയെയും നിയന്ത്രിച്ചപ്പോൾ സ്വന്തം ദൗത്യത്തിന്റെ പേരിൽ ന്യായീകരിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണത്തിനും വസ്ത്രത്തിനുമായി ഒരു സ്ത്രീയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
ഇത് ആവശ്യകതയാണോ?
അതോ കറുത്ത വള
ലഭിച്ചതോടെ എളുപ്പവഴി സ്വീകരിക്കുന്ന ശീലമോ?
അവൾ മടങ്ങിവന്നു. കൈയിൽ പല നിറത്തിലുള്ള കുറച്ചു കടലാസുകൾ.
“ഇതുമതിയോ?”
ആദിത്യൻ അവ വാങ്ങി.
ചിലതിൽ രണ്ടായിരം എന്നും മറ്റു ചിലതിൽ അഞ്ഞൂറ് എന്നും അക്കങ്ങൾ. ഗാന്ധിയുടെ ചിത്രം പരിചിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ രൂപകൽപ്പന താൻ അറിയുന്ന നോട്ടുകളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തം.
“ഇവ ഉപയോഗിക്കാനാകുമോ?” അവൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു.
സ്ത്രീയുടെ മുഖത്ത് ആശയക്കുഴപ്പം തെളിയാൻ തുടങ്ങി.