അല്ല.
മറ്റൊരു ശബ്ദം കൂടിയുണ്ട്.
അഞ്ജനയുടെ ശ്വാസം.
അത് സാധാരണ ശ്വാസമല്ല. നെഞ്ചിനുള്ളിൽനിന്നു പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന, എന്നാൽ പുറത്തുവരാൻ വഴി കിട്ടാത്ത ഒന്ന്. ഇടയ്ക്കിടെ അത് ആഴത്തിൽ വീണു നിലയ്ക്കുന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും ഉയരുന്നു, വേഗത്തിൽ, ചെറുതായി, ഒരു പേടിച്ച മൃഗത്തിന്റെ അവസ്ഥയിൽ.
അവൾ ഇപ്പോഴും കൽത്തറയിൽത്തന്നെയാണ്.
അവൻ മറയിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നു. ആദിത്യന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ശബ്ദമില്ലാതെ ഒരൊറ്റ വാക്ക് രൂപപ്പെട്ടു.
“അമ്മേ…”
അഞ്ജന പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തി.
അവൾ കേട്ടോ?
അതോ ഹൃദയം തിരിച്ചറിഞ്ഞോ?
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്നു.
ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണിൽ മാതൃത്വം ഇല്ലായിരുന്നു. കാമം മാത്രം. അവന്റെ ഉള്ളിലും വെളുത്തവളയുടെ ദുരുപയോഗം കൊണ്ട് കാമം മാത്രം.
അഞ്ജന … മുട്ടുകുത്തിയിരിക്കുന്ന നിലയിൽ ശരീരം അൽപം മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അഴിച്ചിട്ട നീണ്ട മുടി മുഖത്തിന്റെ ഇരുവശത്തേക്കും വീണു കിടക്കുന്നു. മാറിടം വിറക്കുന്നു. കൈകൾ മടിയിൽ മുറുകി, അയയുന്നു, വീണ്ടും മുറുകുന്നു.
ആദിത്യൻ രണ്ടു ചുവട് അകലെ നിന്നു.
അവന്റെ കാലുകൾ അനുസരിക്കുന്നില്ല.
ഒളിച്ചിരുന്നാൽ എന്താണ് നേട്ടം? ഇപ്പോൾ ഈ മുറിയിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയാൽ, പള്ളിമേടയുടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞാൽ, രാവിലെ നീലകണ്ഠത്തേക്കു പോകാം. അമ്മയെ കാണാം. ഒരു നിമിഷം, ഒരു നോട്ടം. പിന്നെ തിരികെ വന്ന് ഇവിടെ എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നു പഠിക്കാം.
അതാണ് വിവേകം.
എന്നാൽ അവന്റെ കാലുകൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
കാരണം അഞ്ജനയുടെ
കണ്ണുകൾ അവനിൽനിന്നു മാറുന്നില്ല.
അവൾ അവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വാതിലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ നോട്ടം അവനിൽ ഉറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭയം അതിലുണ്ട്. സംശയം ഉണ്ട്. പക്ഷേ അവയ്ക്കു മുകളിൽ, അവയെല്ലാം ഒലിച്ചുപോകുന്ന ഒരു മൂടൽമഞ്ഞുപോലെ, മറ്റൊന്നുണ്ട്.
അതിന് ഒരു പേരും അവൾ ഇപ്പോൾ കൊടുക്കുന്നില്ല.
“നീ ആരാ?”
ശബ്ദം പുറത്തുവന്നതു തന്നെ അത്ഭുതമായി. എന്നാൽ അതിന്റെ അവസാനം ഒടിഞ്ഞു പോയി. വാക്കിന്റെ പകുതിയിൽ അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചു നിർത്തി.
ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.
എന്താണ് പറയേണ്ടത്?
ഞാൻ നിന്റെ മകനാണ്. നിന്റെ ഭർത്താവിന് മുൻപുള്ള ഭാര്യയിൽ ഉണ്ടായവൻ. നീ സ്വന്തം മകനായി കണ്ടവൻ. പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കുമപ്പുറത്തു നിന്നു വന്നവൻ. നീ മരിച്ചപ്പോൾ കൂടെയില്ലാത്തവൻ. ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നു, പതിനെട്ടു വയസ്സിൽ, ഭയന്ന്, വിറച്ച്, കാമത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീരൂപം.
“ഞാൻ…” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
അത്രയേ വന്നുള്ളൂ.
അപ്പോഴാണ് കറുത്ത വള പ്രതികരിച്ചത്.
അവന്റെ വലതു കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. മനസ്സിനുള്ളിലേക്ക്, ഒരു കാർമേഘം പോലെ ഊർജ്ജം കയറിവന്നു. ആദിത്യൻ പ്രതിരോധിച്ചില്ല. അവൻ ഉണർത്തിയിട്ടില്ല, വള സ്വയം ഉണർന്നതാണ്.
പിന്നെ അവന് അഞ്ജനയെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവളുടെ ശരീരം.
അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലെ ചെറിയ മുറിവിൽനിന്നു വീണ രക്തത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും ചൂടോടെയുണ്ട്. അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു കെട്ടു മുറുകി നിൽക്കുന്നു. വയറ്റിൽ തണുത്തൊരു ശൂന്യത. അതിനു താഴെ, കാൽവിരലുകളിൽവരെ എത്തുന്ന, തിരമാലപോലെ ഉയർന്നു വീഴുന്ന ഒരു ചൂട്.
അത് അവന്റെ സ്വന്തം ശരീരത്തിലേക്കു കടന്നു.
വെളുത്ത വളയും ഉണർന്നു.
ഇടതു
കൈത്തണ്ടയിൽ പാൽനിറമുള്ള വര തെളിഞ്ഞു. ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയർന്നു. രക്തം വേഗത്തിൽ ഓടി. മാറിടം മുറുകി, കനത്തു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ ചൂടു പടരുന്നു. ഷർട്ടിന്റെ തുണിപോലും അവന്റെ ശരീരത്തോട് അമർന്നു നിൽക്കുന്നു.
രണ്ടു വളകളും ഒരുമിച്ച്.
അവയിൽ മൂന്നാമത്തേത് ചേർന്നു.
ഇടതു കൈയിൽ വെളുത്ത വൃത്തത്തിനടുത്ത്, അതിനെ തൊട്ടു നിൽക്കുന്ന നിലയിൽ, നീലവള തണുത്തു. ഒരു നിമിഷം മുറിയിലെ വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ കുലുങ്ങി. പിന്നെ നിശ്ചലമായി. എന്നിട്ട് അവയുടെ ചലനം അവന്റെ കണ്ണിൽ മന്ദമായി തോന്നി. ഒരു നാളം ഉയരുന്നതിനും താഴുന്നതിനും ഇടയിൽ ഒരു ശ്വാസം പോലും എടുക്കാനാവാത്തത്ര ദൈർഘ്യം.