വീഴ്ചയുടെ നിമിഷം വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കാലുകളുടെ അടിഭാഗത്ത് കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ജലത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ തൊട്ട നിമിഷം അതിനെ പിന്നോട്ടുതള്ളി.
വെള്ളം വലിയൊരു വൃത്തമായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ശരീരം മുങ്ങുന്നതിനുമുൻപ് അടുത്ത ചുവടെടുത്തു.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
അവൻ വെള്ളത്തിനുമുകളിലൂടെ ഓടി.
ഓരോ ചുവടും മുങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് അടുത്തതിലേക്ക്. വേഗം കൂടുന്തോറും ജലോപരിതലം ഉറച്ചതുപോലെ പ്രതികരിച്ചു. പിന്നിൽ വെളുത്ത നുരയുടെ നീണ്ട പാത.
ആദ്യത്തിൽ തുലനം ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. തിരമാലകൾ ഉയരുന്നു. വെള്ളത്തിന്റെ ഉയരം ഓരോ ചുവടിലും മാറുന്നു. നിലത്തെപ്പോലെ ഉറച്ച പ്രതിരോധമില്ല.
വെളുത്ത വള ജലത്തിന്റെ ചലനം വായിച്ചു.
അടുത്ത തിരമാല എവിടെ ഉയരും.
കാലിടേണ്ടിടം.
ശരീരഭാരം എത്രനേരം വയ്ക്കാം.
ആദിത്യൻ വേഗം കൂട്ടി.
ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ ശബ്ദത്തിൽ വഴി പറഞ്ഞു. ആദ്യം നഗരവഴികളുടെ പേരുകൾ. പിന്നീട് കടൽത്തീരത്തിന് സമാന്തരമായി തെക്കോട്ടുള്ള ദിശ.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ ശബ്ദം മതി.
നൂറു മീറ്റർ ഓരോ സെക്കൻഡിലും.
ചിലപ്പോൾ അതിലും കൂടുതൽ.
വായു മുഖത്ത് കുത്തി. ഷർട്ട് ശരീരത്തോടു ചേർന്നു. കണ്ണുകൾ തുറന്നുവയ്ക്കാൻ വെളുത്ത വളയുടെ സംരക്ഷണം വേണ്ടിവന്നു. ശ്വാസം സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ പരിധി കടന്നു.
കടലിൽനിന്നു കരയിലേക്കു തിരിയേണ്ട സ്ഥലം ഭൂപടം അറിയിച്ചപ്പോൾ അവൻ വേഗം കുറച്ചു. മണൽത്തീരത്തിലേക്കു ചാടി. കാലുകൾ പതിച്ചിടത്ത് മണൽ വലിയൊരു മേഘമായി ഉയർന്നു.
അവിടെനിന്ന് വീണ്ടും ഓടി.
റോഡുകൾക്കുമുകളിൽ അല്ല.
റോഡുകൾക്ക് സമാന്തരമായ വയലുകളിലൂടെയും ഒഴിഞ്ഞ ഭൂമികളിലൂടെയും.
ചിലിടത്ത് മരങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ ചാടി. പുഴകൾക്കു മുകളിലൂടെ. പാലങ്ങളുടെ അടിയിലൂടെ.
ഭാവിയിലെ കേരളം അതിവേഗത്തിൽ കണ്ണിനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ഒരു കാലത്ത് നെൽപ്പാടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിടത്ത് വീടുകളുടെ നിര.
പഴയ ഗ്രാമജംഗ്ഷനുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് വലിയ വ്യാപാരകേന്ദ്രങ്ങൾ.
മണ്ണുവഴികളുടെ സ്ഥാനത്ത് കറുത്ത റോഡുകൾ.
അറിയാവുന്ന നദികൾക്ക് കുറുകെ വലിയ പാലങ്ങൾ.
ചില ക്ഷേത്രങ്ങൾ മാത്രം പഴയതുപോലെ നിലനിന്നു. അവയുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഭൂമി മാറി.
വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഇത്ര ദീർഘമായി പൂർണതീവ്രതയിൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.
ആദ്യത്തെ പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ പേശികൾ ചൂടുപിടിച്ചു.
പതിനഞ്ചാം മിനിറ്റിൽ ഹൃദയം നിയന്ത്രണത്തിന് പുറത്തേക്കു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇരുപതാം മിനിറ്റിൽ ശ്വാസകോശത്തിൽ തീപിടിച്ചതുപോലെ.
വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ തകരാൻ അനുവദിച്ചില്ല. എന്നാൽ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം അനന്തമല്ല. മനസ്സിന്റെ ശ്രദ്ധ കുറയുന്ന നിമിഷം കാലുകൾ വഴുതും. വെള്ളത്തിലോ റോഡിലോ പതിച്ചാൽ വേഗത്തിന്റെ ആഘാതം വലിയ നാശമുണ്ടാക്കും.
കറുത്ത വളയും സ്വയം ഉണർന്നു.
വേദനയെ വേർതിരിച്ചു.
ഭയത്തെ അടക്കി.
ലക്ഷ്യം മാത്രം മുന്നിൽ നിലനിർത്തി.
പുതുശ്ശേരി.
അമ്മ.
സുമലത.
നന്ദന.
എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയണം.
അരമണിക്കൂറിൽ താഴെ സമയത്തിനകം ഫോൺ ലക്ഷ്യത്തിനു സമീപിച്ചെന്ന് അറിയിച്ചു.
ആദിത്യൻ വേഗം കുറച്ചു.
അതിവേഗത്തിന്റെ മങ്ങിയ ലോകം വീണ്ടും വ്യക്തമായി.
മുന്നിൽ പരിചയമില്ലാത്തൊരു ചെറുപട്ടണം.
പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ പഴയ ഗ്രാമത്തെ തിരിച്ചറിയാനായി.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരം പുതുക്കിയിട്ടുണ്ട്.
പഴയ ആൽമരം കൂടുതൽ വലുതായി.
ഗ്രാമജംഗ്ഷനിലെ ചെറിയ കടകൾ ഇല്ല. അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങൾ.
പത്തായപ്പുരയിലേക്കുള്ള വഴി വീതിയേറിയ റോഡായി.
ആദിത്യൻ റോഡിലൂടെ സാധാരണ വേഗത്തിൽ നടന്നു.
ശരീരം വിറക്കുന്നു. കാലുകളിലെ പേശികൾ തുടർച്ചയായി
മുറുകുന്നു. വെളുത്ത വള മുറിവുകൾ ഭേദമാക്കിയാലും ക്ഷീണം പൂർണമായി നീക്കാനാവില്ല.
ഫോൺ അവസാനവളവ് കാണിച്ചു.
ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുര ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലം മുന്നിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ പടിപ്പുരയില്ല.
രണ്ടു തകർന്ന കൽത്തൂണുകൾ മാത്രം.