മാധവന്റെ നാലുവയസ്സുകാരനായ മകൻ.
മൂന്നുവയസ്സുകാരിയായ മകൾ.
അവർ വളകളുടെ രഹസ്യം അറിയുമോ?
വാംപയറോ ലൂപിനോ ആയ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ശത്രുക്കളാകുമോ?
തന്നെക്കുറിച്ചും ആരെങ്കിലും അതേ ചോദ്യം ചോദിക്കാം.
അച്ഛന്റെയും മുത്തച്ഛന്റെയും പ്രവൃത്തികൾക്കു മകൻ ഉത്തരവാദിയാണോ?
അപർണയുടെ അച്ഛൻ വാംപയറും സഹോദരൻ ലൂപിനുമായതുകൊണ്ട് അവൾ ശത്രുവായിരുന്നോ?
അവൾ ദേവകിയെ കൊല്ലാൻ സഹായിച്ചിരുന്നോ?
അതോ കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം കരുതിയോ?
നല്ലവരും ചീത്തവരും എന്ന വേർതിരിവ് കുട്ടിക്കഥകളിൽ എളുപ്പമാണ്.
യാഥാർഥ്യത്തിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും പല സത്യങ്ങളുടെ ഇടയിലാണ്.
ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നിനക്കറിയില്ലല്ലേ?” അനന്തു ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“വലിയ മാന്ത്രികർക്കും എല്ലാം അറിയില്ലേ?”
“ആർക്കും എല്ലാം അറിയില്ല.”
“അപ്പോൾ തെറ്റായ ആളെ കൊന്നാൽ?”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം തെളിഞ്ഞു.
അവൻ ദേവകിയെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
ഭൈരവനെ തടഞ്ഞത് തെറ്റല്ല.
പക്ഷേ ഹൃദയം പുറത്തെടുക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടായിരുന്നോ?
അവൻ ബോധംകെടുത്തിയിരുന്നു.
വിക്രമൻ വാതിൽ പൊളിച്ചെത്തുമ്പോൾ ഭയത്തിൽ തീരുമാനമെടുത്തു.
ഭൈരവൻ വീണ്ടും ചലിച്ചതുകൊണ്ട് ദേവകിയെ സംരക്ഷിക്കാനാണ് ചെയ്തതെന്ന് സ്വയം പറയുന്നു.
എങ്കിലും ആ നിമിഷത്തിൽ കോപവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?
ദേവകിയോടു ചെയ്തതിന്റെ പ്രതികാരം?
മുമ്പ് തനിക്കു നൽകിയ മർദനത്തിന്റെ ഓർമ?
ഒരു വളധാരകന്റെ കൈയിൽ ശക്തിയുള്ളപ്പോൾ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളെല്ലാം പൊതുനന്മയാണെന്ന് എളുപ്പം വിശ്വസിക്കാം.
“അതുകൊണ്ടാണ് ആദ്യം സത്യം കണ്ടെത്തേണ്ടത്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
അനന്തു പൂർണമായി തൃപ്തനായില്ലെങ്കിലും തലയാട്ടി.
“ഇനി എനിക്ക് ഫോൺ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കൂ.”
“എല്ലാം പഠിപ്പിക്കാൻ ഒരുപാട് സമയമെടുക്കും.”
“ആവശ്യമായതു മാത്രം.”
അനന്തു ഫോൺ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
ആദ്യം തുറക്കാനുള്ള രീതി.
സ്ക്രീൻ തൊടുന്നത്.
മുകളിലേക്കും താഴേക്കും നീക്കുന്നത്.
അക്ഷരങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.
മലയാളത്തിൽ ശബ്ദം ഉപയോഗിച്ച് തിരയുന്നത്.
വിളിക്കുന്നത്.
സന്ദേശം അയയ്ക്കുന്നത്.
ക്യാമറ.
ഭൂപടം.
വാർത്ത.
ബാറ്ററി.
ചാർജർ.
ഇന്റർനെറ്റ് പ്രവർത്തിക്കാൻ ഡാറ്റയോ വൈഫൈയോ വേണം.
ആദിത്യൻ ഓരോന്നും വേഗത്തിൽ പഠിച്ചു. കറുത്ത വള ഓർമയുടെ വാതിലുകൾ തുറന്നു. അനന്തു കാണിച്ച ഓരോ ചലനവും മനസ്സിൽ കൃത്യമായി പതിഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ കണ്ടത് ആവർത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
പത്തുമിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഫോൺ തുറന്ന് ഭൂപടത്തിൽ സ്ഥലം തിരയാൻ പഠിച്ചു.
ഇരുപതുമിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഇംഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലും എഴുതാൻ.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ വെബ്‌പേജുകൾ തുറക്കാനും ചിത്രങ്ങളിൽനിന്നു വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും.
അനന്തു അതിശയിച്ചു.
“ആദ്യം ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എന്നേക്കാൾ വേഗം.”
“മാന്ത്രികവിദ്യ.”
“ആ കയ്യിൽ ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന കറുത്ത വളകാരണമാണോ?”
ആദിത്യൻ അവനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് അധികം കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”
“ഞാൻ പൊട്ടനല്ല.”
“അത് നീ പലതവണ തെളിയിച്ചു.”
അനന്തു പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ തിരികെ വന്നാൽ ചാടാൻ പഠിപ്പിക്കണം.”
“പഠിപ്പിക്കും.”
“ശരിക്കും?”
“ശരിക്കും.”
“എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”
“തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക്.”
“ഇന്നുതന്നെയോ?”
“അതെ.”
“ആ മാധവൻ അങ്കിൾ വാംപയറാണോ എന്ന് നോക്കാനോ ?”
“അതും.”
“അയാളെ കൊല്ലരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ആ കുട്ടികൾ കരയും.”
ആദിത്യന് മറുപടി നൽകാനായില്ല.
അനന്തു വളരെ ലളിതമായാണ് പറഞ്ഞത്.
അച്ഛൻ മരിച്ചാൽ കുട്ടികൾ കരയും.
മഹാദേവൻ മരിച്ചപ്പോൾ താനും കരഞ്ഞിരുന്നു.
ഹരിദേവന്റെ ഭാര്യ കരഞ്ഞിരുന്നു.
ഭൈരവൻ മരിച്ചപ്പോൾ അപർണയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
വിക്രമൻ മകന്റെ ഹൃദയം തന്റെ കൈയിൽ കണ്ടപ്പോൾ പിതാവിന്റെ വേദനയാണ് ആദ്യം പുറത്തുവന്നത്.
ശത്രുക്കൾക്കും കുടുംബമുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് അവരുടെ കുറ്റം ഇല്ലാതാകില്ല.
പക്ഷേ കൊലയുടെ വില കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകും.