പണം ലഭിച്ചതായി കരുതുക. വാങ്ങൽ പൂർത്തിയായതായി രേഖപ്പെടുത്തുക. ഫോൺ നൽകുക.
വിൽപ്പനക്കാരന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ശൂന്യമായി.
പിന്നീട് യന്ത്രത്തിൽ ചില വിവരങ്ങൾ ചേർത്തു. ബിൽ തയ്യാറാക്കി. ഫോൺ പെട്ടിയിലാക്കി ആദിത്യന് നൽകി.
“അഭിനന്ദനങ്ങൾ, സാർ.”
ആദിത്യൻ പെട്ടി ഏറ്റുവാങ്ങി.
സന്തോഷമൊന്നുമില്ല.
കയ്യിൽ ഒരു മോഷ്ടിച്ച ഉപകരണം.
ദൗത്യത്തിനാവശ്യമായ ആയുധം.
ഇരുവരും ഒരേ വസ്തു തന്നെയാണ്.
കടയിൽനിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സ് ചോദിച്ചു:
പൊതുനന്മയ്ക്കായി ചെയ്താൽ അനീതി നീതിയാകുമോ?
മറുപടി ലഭിച്ചില്ല.
അടുത്തതായി സിം കാർഡ് വേണം. ഫോൺ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച വിൽപ്പനക്കാരൻ അത് മറ്റൊരു കടയിൽനിന്നു വാങ്ങണമെന്ന് പറഞ്ഞു.
അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ തിരിച്ചറിയൽരേഖ ചോദിച്ചു.
“ആധാർ ഉണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“പാസ്പ്പോർട്ട്?”
“ഇല്ല.”
“മറ്റൊരു ഐ.ഡി?”
“ഇല്ല.”
കടക്കാരൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ സിം നൽകാനാവില്ല.”
ആദിത്യൻ വീണ്ടും കറുത്ത വളയെ നോക്കി.
ഇത്തവണ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ശബ്ദം മുമ്പത്തേതിനെക്കാൾ ദുർബലമായിരുന്നു.
അതായിരുന്നു ഏറ്റവും അപകടകരം.
ആദ്യമായി മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചപ്പോൾ അസഹ്യമായ കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ തവണ കാരണം കണ്ടെത്തി.
മൂന്നാമത്തെ തവണ ആവശ്യകത പറഞ്ഞു.
ഇപ്പോൾ പ്രവൃത്തി തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് മനസ്സാക്ഷി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശക്തിയുടെ ഉപയോഗം എളുപ്പമാകുന്തോറും അതിനെ എതിർക്കുന്ന മനുഷ്യഭാഗം ദുർബലമാകുന്നു.
ആദിത്യൻ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എങ്കിലും നിർത്തിയില്ല.
കടക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ നിർദേശം നൽകി.
രേഖ പരിശോധിച്ചതായി കരുതുക. സിം സജീവമാക്കുക.
അയാൾ യന്ത്രത്തിൽ വിവരങ്ങൾ നൽകി. ഏതോ മറ്റൊരു തിരിച്ചറിയൽസംഖ്യയാണോ ഉപയോഗിച്ചതെന്ന് ആദിത്യനറിയില്ല. അത് മറ്റൊരു നിരപരാധിയുടെ പേരിലായിരിക്കാം.
കുറ്റം കൂടുതൽ ആഴപ്പെട്ടു.
ഫോണിൽ സിം പ്രവർത്തിച്ചു.
ഇന്റർനെറ്റ് ലഭിച്ചു.
അനന്തു കാണിച്ച രീതിയിൽ ആദിത്യൻ പുതിയ ഫോൺ തുറന്നു. ഭൂപടം ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. ശബ്ദത്തിലൂടെ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പ്രദേശം തിരഞ്ഞു.
പല ഫലങ്ങൾ വന്നു.
പഴയ ക്ഷേത്രം.
തെക്കേടത്ത് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഭൂമികൾ.
കമ്പനിയുടെ തിരുവനന്തപുരം ആസ്ഥാനം.
ഒരു വലിയ സ്വകാര്യവസതി. അതിന്റെ പേര് പൊതുഭൂപടത്തിൽ ഇല്ലെങ്കിലും ഉപഗ്രഹചിത്രത്തിൽ വിശാലമായൊരു സമുച്ചയം.
പഴയ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.
ആദിത്യൻ സ്ഥലം അടയാളപ്പെടുത്തി.
കൊച്ചിയിൽനിന്നു തിരുവനന്തപുരം വരെ വീണ്ടും ഓടാം. പക്ഷേ ശരീരം ഇപ്പോഴും പൂർണമായി സുഖപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇന്നലെ നടത്തിയ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം ഉള്ളിലുണ്ട്. വേഗത്തിൽ എത്തേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സ്വയം തകർത്താൽ ദൗത്യം അവസാനിക്കും.
ട്രെയിൻ.
ബസ്.
വിമാനം.
ഭൂപടം പല യാത്രാമാർഗങ്ങളും കാണിച്ചു.
പക്ഷേ അവയ്ക്കെല്ലാം ടിക്കറ്റും തിരിച്ചറിയലും
സമയവും ആവശ്യമാണ്. ബസിൽ പണംകൊടുത്ത് കയറാമെന്നു തോന്നി. എന്നാൽ യാത്രയ്ക്കിടെ ആളുകളുടെ ഇടയിൽ മണിക്കൂറുകൾ ഇരിക്കുന്നത് അപകടം. തന്റെ പഴയ ഭാഷയും പെരുമാറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാം.
വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്നതാണ് സുരക്ഷിതം.
ആദിത്യൻ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും വാങ്ങി.
പണം ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ ഓരോ നോട്ടും കുറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇനി വീണ്ടും ആരെയെങ്കിലും നിയന്ത്രിച്ച് പണം എടുക്കേണ്ടിവരുമോ? ഈ വഴിയിലേക്കു എത്രത്തോളം താഴ്ന്നുപോകും?
സ്വന്തം കാലത്ത് സമ്പത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയൽരേഖയില്ലാത്ത അന്യൻ.
ഭാവിയിലെ നിയമപ്രകാരം താൻ ആരുമല്ല.
അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം ധാർമ്മികതയും ഇല്ലാതാകുമോ?
ഇല്ല.
അത് അനുവദിക്കരുത്.
അവൻ സ്വയം ഒരു നിയമം നിശ്ചയിച്ചു.
കറുത്ത വള പൊതുനന്മയെന്ന പേരിൽ സൗകര്യത്തിനായി ഉപയോഗിക്കരുത്.
ജീവൻ രക്ഷിക്കാനോ ഉടൻ വേറെ വഴിയില്ലാത്ത അത്യാവശ്യത്തിനോ മാത്രം.
ഇപ്പോൾ എടുത്ത ഫോൺ തിരികെ നൽകാനാകുമെങ്കിൽ നൽകണം.
പണം കണ്ടെത്തിയാൽ വില നൽകണം.