“വഴി സ്വയം കണ്ടെത്തണം.”
ബാലൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“എന്റെ വീട്ടിലേക്കു വന്നാൽ നോക്കാം.”
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞു.
“എങ്ങനെ?”
“മൊബൈലിൽ.”
“അതുകൊണ്ട് വഴി അറിയാമോ?”
അനന്തു അവനെ വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ നോക്കി.
“ഗൂഗിൾ മാപ്പ് ഇല്ലേ?”
പേരിന്റെ അർഥം ആദിത്യന് മനസ്സിലായില്ല.
“വരൂ,” അനന്തു പറഞ്ഞു. “അമ്മയും
അച്ഛനും വരുന്നതിനു മുൻപ് വസ്ത്രം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നാൽ മതി.”
അവൻ വാതിലിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി.
ആദിത്യൻ പിന്നാലെ നടന്നു.
പടിപ്പുരയിൽ വെളുത്ത കല്ലുകൾ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓരോ നിലയിലും ഒരേ രൂപത്തിലുള്ള വാതിലുകൾ. ചിലതിനു പുറത്തു ചെരിപ്പുകൾ. ചുമരുകളിൽ ചെറുവിളക്കുകൾ. പകൽസമയത്തും അവയിൽ ചിലത് ജ്വലിക്കുന്നു.
അനന്തു രണ്ടു നില താഴേക്കിറങ്ങി ഒരു വാതിലിനു മുന്നിലെത്തി. കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ചെറിയ താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ച് തുറന്നു.
അകത്തുകയറിയ ആദിത്യൻ നിശ്ചലനായി.
തന്റെ കാലത്തെ ഒരു സമ്പന്നകുടുംബത്തിന്റെ മുറിയേക്കാൾ വലുതല്ല. എന്നാൽ എല്ലാം വിചിത്രമായ സൗകര്യത്തോടെ ക്രമപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
തറയിൽ തിളങ്ങുന്ന വെളുത്ത പാളികൾ.
ചുമരിൽ വലിയ കറുത്ത ചതുരം.
മേൽക്കൂരയിൽനിന്നു തൂങ്ങാതെ നേരെ പതിപ്പിച്ച വിളക്കുകൾ.
മൃദുവായ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ.
ഗ്ലാസ് മേശ.
ഒരു മൂലയിൽ തണുത്ത വായു പുറത്തുവിടുന്ന യന്ത്രം.
ഭിത്തിയിൽനിന്ന് വൈദ്യുതി വയറുകൾ പുറത്തുകാണുന്നില്ല. എന്നിട്ടും വിളക്കുകളും യന്ത്രങ്ങളും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
“നിങ്ങൾ വലിയ പണക്കാരാണോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
അനന്തു ചെരിപ്പ് ഊരിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു.
“അല്ല.”
“ഇതെല്ലാം?”
“എന്തെല്ലാം?”
“ഈ വീട്. വിളക്കുകൾ. യന്ത്രങ്ങൾ.”
“എല്ലാവരുടെ വീട്ടിലും ഉണ്ടല്ലോ.”
“എല്ലാവരുടേയും?”
“അമ്മ എപ്പോഴും പറയും പണം തികയുന്നില്ലെന്ന്. ലോണുണ്ട്. സ്കൂൾ ഫീസുണ്ട്. ഇ.എം.ഐ ഉണ്ട്.”
അവസാനത്തെ വാക്കുകളുടെ അർഥം ആദിത്യന് മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ അവർ സ്വയം സമ്പന്നരെന്ന് കരുതുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി.
ഭാവിയിലെ സാധാരണകുടുംബത്തിന് തന്റെ കാലത്തെ സമ്പന്നർക്കു ലഭിക്കാത്ത സൗകര്യങ്ങളുണ്ട്.
“നിന്റെ അമ്മ എവിടെയാണ്?”
“ഓഫീസിൽ.”
“അച്ഛനോ?”
“അച്ഛനും.”
“നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ?”
“സ്കൂൾ ബസ് വന്നപ്പോൾ താഴത്തെ ആന്റി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് മുകളിൽ കളിക്കാൻ പോയതാണ്.”
“നിന്നെ നോക്കാൻ ആരുമില്ലേ?”
“ആ ആന്റിയുണ്ട്. പക്ഷേ അവർ ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങുകയാണ്.”
അനന്തു മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് കറുത്ത ചതുരാകൃതിയിലുള്ള വസ്തു എടുത്തു.
“ഇതാണ് മൊബൈൽ.”
ആദിത്യൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
റോഡിൽ ആളുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഇതേ സാധനമാണ്.
കറുത്ത മിനുസമുള്ളൊരു പാളി. അതിൽ ബട്ടണുകളില്ല. വയറുകളുമില്ല. അനന്തു വശത്തുള്ള ചെറിയൊരു ഭാഗം അമർത്തിയപ്പോൾ ഉപകരണത്തിന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു.
നിറമുള്ള ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
അതിൽ അനന്തുവിന്റെയും മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെയും പുരുഷന്റെയും രൂപം.
ചിത്രത്തിനു മുകളിൽ അക്കങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും.
ആദിത്യൻ അമ്പരന്ന് അടുത്തേക്കുവന്നു.
“ഇത് ചെറിയ ടെലിവിഷനാണോ?”
അനന്തു ചിരിച്ചു.
“അല്ല. ഫോൺ.”
“ഇതിൽ ചിത്രം എങ്ങനെ വന്നു?”
“സ്ക്രീനല്ലേ.”
“വയറില്ല.”
“ചാർജ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”
“ബാറ്ററിയിലാണോ?”
“അതെ.”
ആദിത്യൻ ഉപകരണത്തിന്റെ കനം നോക്കി.
“ഇത്ര ചെറിയതിനകത്ത് എത്ര ബാറ്ററികൾ വയ്ക്കും?”
അനന്തു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“ഒരെണ്ണം.”
“അസാധ്യം.”
“സാധ്യമാണ്.”
“ടെലിവിഷൻ പ്രവർത്തിക്കാൻ വലിയ വൈദ്യുതി വേണം.”
“ടിവി അതാണ്.”
അവൻ ചുമരിലെ വലിയ കറുത്ത ചതുരത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി.
“ഇത് ഫോണാണ്.”
“ഫോൺകൊണ്ട് ദൂരെയുള്ളവരോട് സംസാരിക്കാൻ അല്ലെ? അതിൽ ചിത്രം എങ്ങനെ?”
“വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യാം. ഫോട്ടോ എടുക്കാം. ഗെയിം കളിക്കാം. യൂട്യൂബ് കാണാം. ഗൂഗിളിൽ നോക്കാം.”
ഓരോ വാക്കും ആദിത്യന്റെ ആശയക്കുഴപ്പം വർധിപ്പിച്ചു.
“ടെലിഫോണും ക്യാമറയും ടെലിവിഷനും ഒരുമിച്ചാണോ?”
“അതുമാത്രമല്ല.”
അനന്തു വിരലുകൊണ്ട് സ്ക്രീനിൽ തൊട്ടു. ചിത്രങ്ങൾ മാറി. പലനിറത്തിലുള്ള ചിഹ്നങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.