ശേഷം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ നിരപരാധികളായി ജീവിച്ചു.
ആദിത്യൻ ആ ചിന്തകൾ സത്യമാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഓരോ ചുവടിലും അവ സത്യത്തോടടുത്തു.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
റോഡിൽനിന്ന് അകലെയുള്ള കൃഷിയിടത്തിന്റെ അരികിലാണ് നിന്നത്. ദൂരെയായി വാഹനങ്ങളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം. മുകളിലെ ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചന്ദ്രൻ.
അവന്റെ കൈകൾ മുറുകിയിരുന്നു.
ശ്വാസം അസ്വാഭാവികമായി വേഗത്തിലായിരുന്നു.
“ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കരുത്.”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
“തെളിവില്ല.”
പക്ഷേ മറ്റൊരു ശബ്ദം ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു.
തെളിവിനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ നിന്നെ വീണ്ടും കാലത്തിനകത്തേക്കു തള്ളിയാൽ?
ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മാധവൻ തെക്കേടത്ത്.
അപർണയുടെ മകൻ.
മുപ്പതുവയസ്സുള്ള യുവാവ്.
കമ്പനിയുടെ മേധാവി.
ഭാര്യയും രണ്ടു മക്കളുമുള്ള മനുഷ്യൻ.
നീലവള അവന്റെ കൈവശമുണ്ടെങ്കിൽ നേരിട്ടുള്ള സംഭാഷണം അപകടകരമാണ്.
അപർണ നീലവള ഉപയോഗിച്ച നിമിഷം ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു.
അവൾ കൈ ഉയർത്തി.
താൻ കറുത്ത വള വിളിക്കാൻപോലും കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് നീലപ്രകാശം നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം എല്ലാം അവസാനിച്ചു.
മാധവന് തന്റെ അമ്മയെക്കാൾ കൂടുതൽ പരിശീലനമുണ്ടെങ്കിൽ?
അവൻ ഒരു വാക്കുപോലും കേൾക്കാതെ ആദിത്യനെ നിശ്ചലമാക്കിയാൽ?
സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽനിന്നു ശരീരം വേർപെടുത്തിയാൽ?
അല്ലെങ്കിൽ വീണ്ടും മറ്റൊരു നൂറ്റാണ്ടിലേക്കു അയച്ചാൽ?
ഇത്തവണ തിരികെവരാനുള്ള വഴി പോലും ലഭിക്കില്ല.
കരുണ കാണിച്ച് ശത്രുവിനു ആദ്യപ്രഹരം നൽകുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണ്.
ആ ചിന്ത വ്യക്തമായി രൂപപ്പെട്ടു.
മാധവനെ നേരിടുന്നതിനു മുൻപ് അവന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കണം.
അവന്റെ നീലവള ആദിത്യനിലേക്കു തിരിയുന്നതിനുമുൻപ് മറ്റൊന്നിലേക്കു ഉപയോഗിപ്പിക്കണം.
എന്തിനുവേണ്ടി അവൻ ജാഗ്രത മറക്കും?
കുടുംബം.
കുട്ടികൾ.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിലെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
നാലുവയസ്സുള്ള ആൺകുട്ടി.
മൂന്നുവയസ്സുള്ള പെൺകുട്ടി.
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പദ്ധതി രൂപപ്പെട്ടു.
കുട്ടിയെ യഥാർഥമായി അപകടത്തിലാക്കേണ്ട.
അപകടത്തിലാണെന്ന് മാധവനെ വിശ്വസിപ്പിച്ചാൽ മതി.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് നിയന്ത്രിക്കാം. സുരക്ഷിതമായി നിർത്താം. മാധവൻ കാണുന്നിടത്ത്. അവന്റെ ശ്രദ്ധ പൂർണമായി മകനിലേക്കു തിരിയുന്ന നിമിഷം തനിക്ക് അടുത്തെത്താം. പിന്നെ കൊല്ലാം.
ആ ചിന്ത വന്ന നിമിഷം വയറ്റിനകത്ത് തണുത്തൊരു ശൂന്യത രൂപപ്പെട്ടു.
അനന്തുവിന്റെ മുഖം ഓർമയിൽ വന്നു.
ഈ കുട്ടികളും ചീത്തയാണോ?
“ഇല്ല.”
ആദിത്യൻ ഇരുട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
“അവർ ചീത്തയല്ല.”
എങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു കുട്ടിയുടെ ബോധത്തെ ആയുധമാക്കണം?
അവന്റെ തെറ്റെന്താണ്?
മാധവന്റെ മകനായി
ജനിച്ചതോ?
വിക്രമന്റെ കൊച്ചുമകനായതോ?
അപർണയുടെ വംശത്തിൽപ്പെട്ടതോ?
കറുത്ത വളയുടെ തണുപ്പ് കൈത്തണ്ടയിൽ പടർന്നു.
ആദിത്യൻ അതിനെ തടഞ്ഞില്ല.
ശക്തി മനസ്സിലേക്കു ഒഴുകി. കുഴഞ്ഞുകിടന്ന ചിന്തകൾ ക്രമപ്പെട്ടു. കുറ്റബോധം ഇല്ലാതായില്ല. പക്ഷേ അത് തീരുമാനത്തെ മൂടുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു.
അവൻ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി നിരത്തി.
മാധവൻ നീലവളയുടെ ധാരകനാകാം.
നീലവള നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണത്തെ അസാധ്യമാക്കാം.
മാധവനെ അശ്രദ്ധനാക്കാൻ കുടുംബം മാത്രമായിരിക്കാം വഴി.
കുട്ടിയെ പരിക്കേൽപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
അവന്റെ ജീവൻ ആദിത്യന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കും.
മാധവൻ പുറത്തുവന്നശേഷം കുട്ടിയെ സുരക്ഷിതമാക്കാം.
അത് ഇപ്പോഴും തെറ്റാണ്.
പക്ഷേ മറ്റൊരു വഴി കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വഴിയാണെന്ന് മനസ്സ് വിധിച്ചു.
“ആവശ്യമുള്ളത് ചെയ്യും.”
ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
ഇത്തവണ ശബ്ദത്തിൽ വേദന കുറവായിരുന്നു.
നീലവള മാധവന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അയാളെ തോൽപ്പിച്ച് അതു സ്വന്തമാക്കും.
ഇല്ലെങ്കിൽ?
വള ഇപ്പോഴും അപർണയുടെ കൈയിൽ ആണെങ്കിൽ?
അവൾ അമേരിക്കയിലാണ്.
അവളെ ഇന്ത്യയിലേക്കു വരുത്താൻ എന്തു ചെയ്യും?
മാധവൻ മരിച്ചാൽ അവൾ വരും.