അവയുടെ വേഗത്തേക്കാൾ പലമടങ്ങ് വേഗത്തിൽ ആദിത്യന് സഞ്ചരിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആരുടെയും മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടരുത്.
തുറസ്സായ വഴികൾ ഒഴിവാക്കി.
കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഇടയിലുള്ള ഇടുങ്ങിയ ഭാഗങ്ങളിലൂടെ നീങ്ങി. ചുമരുകൾ ചാടിക്കടന്നു. ഒരിടത്ത് മേൽപ്പാലത്തിനു കീഴിലൂടെ. മറ്റൊരിടത്ത് വാഹനങ്ങൾ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന വലിയൊരു കെട്ടിടത്തിന്റെ പിന്നിലൂടെ.
ഓരോ നിമിഷവും നഗരം അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
ആകാശത്തെ തൊടുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ.
രാത്രിയല്ലാതിരുന്നിട്ടും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അനവധി വിളക്കുകൾ.
ചുമരുകളിൽ ചലിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ.
ആകാശത്തിലൂടെ പോകുന്ന ഇരുമ്പുപാതയിൽ ശബ്ദം കുറഞ്ഞ ട്രെയിനുകൾ.
എല്ലായിടത്തും കയ്യിലെ ചെറിയ ഉപകരണങ്ങളിലേക്കു നോക്കിനടക്കുന്ന മനുഷ്യർ.
എന്നാൽ അതൊന്നും പഠിച്ചുനിൽക്കാനുള്ള സമയമല്ല.
ആദ്യം വസ്ത്രം കണ്ടെത്തണം.
ഷർട്ടില്ലാതെ, ശരീരത്തിൽ ഉണങ്ങിയ രക്തവുമായി നഗരത്തിലൂടെ നടന്നാൽ എല്ലായിടത്തും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും.
കുറച്ചുദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ ജനവാസമുള്ളൊരു പ്രദേശത്തെത്തി. ആകാശചുംബികളല്ലെങ്കിലും തന്റെ കാലത്തെ വലിയ ഇല്ലങ്ങളെക്കാൾ പലമടങ്ങ് ഉയരമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ. ഓരോ നിലയിലും ചെറിയ വരാന്തകൾ. അവയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നു.
ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലെ തുറന്ന മട്ടുപ്പാവിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ കാറ്റിൽ ഇളകുന്നത് ആദിത്യൻ കണ്ടു.
ഷർട്ടുകൾ.
പാന്റ്സുകൾ.
തുണികൾ.
അവൻ കെട്ടിടത്തിന്റെ പിന്നിലേക്കു നീങ്ങി. അവിടെയും വാതിലുകളിൽ വിചിത്രമായ പൂട്ടുകൾ. അകത്തേക്കു കയറി പടികൾ കണ്ടെത്തുന്നതിനെക്കാൾ പുറത്തുകൂടി കയറുന്നതാണ് എളുപ്പം.
ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി.
വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കാലുകളിലേക്ക് ഒഴുക്കി.
ചുമരിലേക്കു നേരെ ഓടി.
ആദ്യത്തെ കാൽവയ്പ്പിൽ ജനാലയുടെ മുകളിലെ ചെറിയ അരികിലെത്തി. അവിടെനിന്ന് ശരീരം ഉയർത്തി അടുത്ത നിലയിലെ വരാന്തയുടെ അടിഭാഗം പിടിച്ചു. കൈകൾക്ക് ശരീരഭാരം ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു. വിരലുകൾ സിമന്റിലെ ചെറിയ വിള്ളലുകളിൽ പിടിച്ചു.
അവൻ ചുമരിലൂടെ കയറുന്നില്ലായിരുന്നു.
ഓടുകയായിരുന്നു.
ഒരു നില.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
അഞ്ച്.
പത്ത്.
ഓരോ അരികിലും കാൽവച്ച് മുകളിലേക്കു തള്ളിയുയർന്നു. ഇടയ്ക്കു ജനാലയ്ക്കപ്പുറം ആളുകളുടെ ചലനം കണ്ടപ്പോൾ വശത്തേക്കു മാറി.
ആരെങ്കിലും പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ ചുമരിലൂടെ മുകളിലേക്കു പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു നിഴൽ മാത്രമേ കണ്ടിരിക്കൂ.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം മട്ടുപ്പാവിലെത്തി.
അവിടെ നിരനിരയായി വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണക്കാനിട്ടിരുന്നു. പല വലിപ്പത്തിലുള്ള ഷർട്ടുകളും പാന്റ്സുകളും. ചില വസ്ത്രങ്ങളുടെ രൂപം ആദിത്യന് പരിചിതമല്ല.
അവൻ സ്വന്തം ശരീരത്തിനു ചേരുന്ന ഇരുണ്ട നീല ഷർട്ട് തിരഞ്ഞെടുത്തു. പിന്നെ കട്ടിയുള്ള നീലനിറമുള്ളൊരു പാന്റ്സ്.
അത് എങ്ങനെ ധരിക്കണമെന്ന് ആദ്യം വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു. മുന്നിൽ ലോഹപ്പല്ലുകൾ ചേർന്ന വിചിത്രമായൊരു സംവിധാനം. വലിച്ചപ്പോൾ തുറന്നു. തന്റെ കാലത്തും സിപ്പ് ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സാധാരണ ധരിച്ചിട്ടില്ല.
അവൻ മുണ്ട് അഴിച്ചില്ല. പകരം നനഞ്ഞ രക്തം പറ്റിയ ഭാഗം കീറിയെടുത്ത് അരയിൽ ചുറ്റി. അതിനുമുകളിൽ പാന്റ്സ് ധരിച്ചു. നീളം അല്പം കൂടുതലാണെങ്കിലും നടക്കാനാവും. അരയിലെ ലോഹബട്ടൺ അടയ്ക്കാൻ കുറച്ചുസമയം എടുത്തു.
ഷർട്ട് ധരിച്ചപ്പോൾ കൈകൾക്ക് അല്പം ഇറുക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ഉടമ തന്നേക്കാൾ മെലിഞ്ഞവനായിരിക്കണം. എങ്കിലും നഗ്നനായി നടക്കുന്നതിനെക്കാൾ നല്ലത്.
തന്റെ കൈകളിലെ ഉണങ്ങിയ രക്തം അവൻ മട്ടുപ്പാവിലെ വെള്ളക്കുഴലിൽ കഴുകി. കുഴൽ തുറക്കുന്ന സംവിധാനം പരിചിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ വെള്ളത്തിന്റെ ശക്തിയും ശുദ്ധിയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
വസ്ത്രത്തിലെ രക്തം മറയ്ക്കാൻ ഷർട്ടിന്റെ കൈകൊണ്ട് ശരീരം തുടച്ചു.
ഇപ്പോൾ സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ തോന്നാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
വസ്ത്രം മോഷ്ടിച്ചതിലുള്ള കുറ്റബോധം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. മടങ്ങിവരാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ വില തിരിച്ചുനൽകണം.