“പറക്കുന്നതോ?”
“പറക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ സാധാരണയേക്കാൾ ഉയരത്തിൽ ചാടാൻ പഠിപ്പിക്കാം.”
“എത്ര ഉയരത്തിൽ?”
“നിന്റെ ശരീരത്തിന് സുരക്ഷിതമായത്ര.”
“മതിലിനു മുകളിലേക്കോ?”
“ആദ്യം ഒരു കസേരയുടെ ഉയരം നോക്കാം.”
അനന്തു നിരാശനായി.
“അത് എനിക്കിപ്പോഴും ചാടാം.”
“അപ്പോൾ കൂടുതൽ ഉയരം.”
“ശരി. എന്താണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്?”
“ഒരു കുടുംബം.”
“നിന്റെയാണോ…പുതുശ്ശേരിയോ?”
“അല്ല. തെക്കേടത്ത്.”
അനന്തു ഫോൺ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് ഇടനാഴിയിൽ സ്ത്രീകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്. താക്കോലുകൾ ചലിക്കുന്ന ശബ്ദവും.
അനന്തു വേഗത്തിൽ വാതിലിലേക്കു നോക്കി.
“അമ്മ വരാൻ സമയമായി.”
“ഇപ്പോൾ അഞ്ചുമണി ആയിട്ടില്ലല്ലോ.”
“ചിലപ്പോൾ നേരത്തെ വരും.”
“എങ്കിൽ ഞാൻ പോകാം.”
“നാളെ സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് വരൂ. മൂന്നരയ്ക്ക്.”
“എവിടെ?”
“മട്ടുപ്പാവിൽ.”
“ശരി.”
“പഠിപ്പിക്കാമെന്നു മറക്കരുത്.”
“നീ സഹായിക്കുന്നതു മറക്കരുത്.”
അനന്തു വാതിൽതുറന്ന് ഇടനാഴി ശൂന്യമാണെന്ന് നോക്കി. ആദിത്യൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പടികൾ കയറി മട്ടുപ്പാവിലെത്തി.
അവിടെ പഴയ
ജലസംഭരണികളുടെ പിന്നിൽ ചെറിയൊരു മറവിടം കണ്ടെത്തി. ചുമരിനും ടാങ്കിനുമിടയിൽ ഒരാൾക്ക് ഇരിക്കാവുന്ന സ്ഥലം. താഴെനിന്നോ സമീപകെട്ടിടങ്ങളിൽനിന്നോ എളുപ്പം കാണാനാവില്ല.
സൂര്യൻ പതുക്കെ താഴ്ന്നു.
നഗരത്തിലെ വിളക്കുകൾ ഒന്നിനുപിന്നാലെ തെളിഞ്ഞു.
ഇരുട്ട് വീണപ്പോൾ കൊച്ചി മറ്റൊരു ലോകമായി.
ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ ജനാലകൾ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ. റോഡുകളിലെ വാഹനങ്ങൾ ചുവപ്പും വെള്ളയും പ്രകാശരേഖകളായി. പരസ്യബോർഡുകളിൽ നിറങ്ങൾ മാറുന്നു. അകലെയുള്ള പാലം നീലവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി.
ആദിത്യന്റെ വിശപ്പ് വീണ്ടും ഉണർന്നു.
ശരീരം വേഗയാത്രയിൽ ഉപയോഗിച്ച ഊർജം പകരംനിറയ്ക്കാൻ ഭക്ഷണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിച്ച പഴങ്ങളും പൊതിഭക്ഷണവും മതിയായിരുന്നില്ല.
രാത്രി കൂടുതൽ ആഴപ്പെട്ടശേഷം അവൻ മട്ടുപ്പാവിൽനിന്നിറങ്ങി. പടികളിലൂടെ താഴെയിറങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ളവർ ഒരു സാധാരണവാസിയാണെന്ന് കരുതുന്നവിധം നടന്നു.
കെട്ടിടത്തിൽനിന്നു കുറച്ചകലെയായി റോഡരികിൽ തട്ടുകട കണ്ടു.
വലിയ ചട്ടികളിൽനിന്ന് ആവി ഉയരുന്നു. ഇരുമ്പുതവയിൽ മുട്ടയും ഇറച്ചിയും പച്ചക്കറികളും ചേർത്തു വേഗത്തിൽ അരിയുന്ന ശബ്ദം. പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകളിൽ കൂട്ടമായി ഇരിക്കുന്ന യുവാക്കൾ.
ആദിത്യൻ കടയുടെ അരികിൽ നിന്നു ഭക്ഷണപ്പട്ടിക നോക്കി.
പൊറോട്ട.
ചപ്പാത്തി.
ബീഫ് ഫ്രൈ.
ചിക്കൻ.
ദോശ.
ഓംലെറ്റ്.
പേരുകളുടെ പകുതി പരിചിതം. വിലകൾ വീണ്ടും അമ്പരപ്പിച്ചു.
“എന്താണ് വേണ്ടത്?” കടക്കാരൻ ചോദിച്ചു.
“പൊറോട്ടയും ഇറച്ചിയും.”
“എത്ര പൊറോട്ട?”
ആദിത്യൻ ശരീരത്തിന്റെ വിശപ്പ് കണക്കാക്കി.
“പത്ത്.”
കടക്കാരൻ അവനെ നോക്കി.
“പത്തോ?”
“അതെ.”
“ബീഫ് രണ്ടു പ്ലേറ്റ് വേണോ?”
“വേണം.”
അരികിലിരുന്നവർ അവന്റെ ഓർഡർ കേട്ട് ചിരിച്ചു.
“ജിമ്മാണോ, ചേട്ടാ?” ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യന് ആ വാക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“എന്ത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൻ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മേശയിൽ ഇരുന്നു.
യുവാക്കളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ അറിയാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഒരാൾ ജോലി
കിട്ടാത്തതിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു.
മറ്റൊരാൾ അമേരിക്കയിലേക്കു പോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്.
യുദ്ധങ്ങൾ.
തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ.
ക്രിക്കറ്റ്.
സിനിമ.
ഓഹരിവിപണി.
വിവാഹം.
കൃത്രിമബുദ്ധി.
പെട്രോൾവില.
മനുഷ്യർ സംസാരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ പരിധി അതിശയകരമായിരുന്നു. റോഡരികിലെ തട്ടുകടയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് വിദൂരരാജ്യങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ തർക്കിക്കുന്നു. ചിലർ കയ്യിലെ ഫോണിൽ വാർത്തകൾ കാണിച്ചു. ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ വാദം ഉടൻ പരിശോധിച്ചു തെറ്റാണെന്നു തെളിയിച്ചു.
തന്റെ കാലത്ത് ഒരു വിവരം ഗ്രാമത്തിലെത്താൻ ദിവസങ്ങളെടുക്കും. പത്രങ്ങളിലോ റേഡിയോയിലോ വരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ആളുകൾ വിശ്വസിക്കേണ്ടിവരും.
ഇവിടെ ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും കൈയിൽ ലോകത്തിലേക്കുള്ള ജനാലയുണ്ട്.
എന്നിട്ടും തർക്കം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.
അറിവ് കൂടുതൽ ലഭിച്ചിട്ടും ഉറപ്പ് കുറവായതുപോലെ.