എട്ടാമൻ.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പുറംവളയം നിശ്ശബ്ദമായി.
എട്ടുപേരും ജീവനോടെയുണ്ട്.
പക്ഷേ മണിക്കൂറുകളോളം എഴുന്നേൽക്കില്ല.
ആദിത്യൻ അവരെ ഓരോരുത്തരെയും മഴയോ മൃഗങ്ങളോ ബാധിക്കാത്ത മറവിടങ്ങളിലേക്കു മാറ്റി. ആയുധങ്ങൾ വേർതിരിച്ചു. കൈകൾ ബന്ധിച്ചില്ല. വെളുത്ത വളയുടെ ശരീരനിർദേശം തന്നെ മതിയായിരുന്നു.
ഈ സമയം ആരും മരിച്ചില്ല.
എങ്കിലും അകത്തേക്കുള്ള അടുത്തചുവട് അതിനേക്കാൾ ഇരുണ്ടതായിരിക്കും.
മാധവന്റെ മകന്റെ മനസ്സ് കണ്ടെത്താൻ ആദിത്യന് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.
കിഴക്കുഭാഗത്തെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ.
കളിപ്പാട്ടവാഹനങ്ങളുമായി കളിക്കുന്നു.
അരികിലെ കിടക്കയിൽ സഹോദരി ഉറങ്ങുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ലളിതമായ ദൃശ്യങ്ങൾ.
അച്ഛൻ കൊണ്ടുവന്ന കളിപ്പാട്ടം.
നാളെ പോകാനുള്ള സ്കൂൾ.
ചോക്ലേറ്റ്.
ചെറിയ സഹോദരിയോടുള്ള അസൂയ.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം.
ഒരു നിമിഷം അനന്തുവിന്റെ മനസ്സിനോടു സാമ്യം തോന്നി.
ആദിത്യന്റെ തീരുമാനം വിറച്ചു.
കുഞ്ഞിന്റെ ബോധത്തിനകത്തേക്കു കടക്കാതെ മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടോ?
നേരിട്ട് മാധവനിലേക്കു കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കാമോ?
നീലവളയുടെ സംരക്ഷണം ഉണ്ടായേക്കാം.
വീട്ടിലെ അലാറം പ്രവർത്തിപ്പിക്കാമോ?
അവൻ പുറത്തുവരും. പക്ഷേ ജാഗ്രതയോടെ.
കുഞ്ഞിന്റെ അപകടം മാത്രമേ പിതാവിന്റെ എല്ലാ ജാഗ്രതയും തകർക്കൂ.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി വളരെ മൃദുവായി നീട്ടി.
കുഞ്ഞിന്റെ ഓർമയിലേക്കോ വികാരങ്ങളിലേക്കോ കടന്നില്ല.
ചലനങ്ങളിലേക്കുള്ള ചെറിയ നിർദേശങ്ങൾ മാത്രം.
എഴുന്നേൽക്കുക.
കുഞ്ഞ് കളിപ്പാട്ടം താഴെവച്ചു.
പിന്നിലെ വാതിലിലേക്കു നടക്കുക.
അവൻ നടന്നു.
അടുക്കളയിലെ ജോലിക്കാരി പാത്രങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. കുട്ടി പുറത്തേക്കുപോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
ആദിത്യൻ അവനെ കിണറിനരികിലേക്കു കൊണ്ടുപോയില്ല.
അവിടെ യഥാർഥ അപകടമുണ്ട്.
പകരം കിണറിനോടു ചേർന്ന പഴയ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ താഴ്ന്ന മതിൽ തിരഞ്ഞെടുത്തു. പുറത്തുനിന്നു നോക്കുമ്പോൾ കിണറിന്റെ മതിലിന്മുകളിൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. എന്നാൽ പിന്നിൽ വിശാലമായ കൽത്തറ. വീണാലും ചെറിയൊരു ഉരസലിൽ കൂടുതൽ പരിക്കുണ്ടാകില്ല.
ആദിത്യൻ കുട്ടിയെ കൈകൊണ്ട് എടുത്ത് മതിലിന്മുകളിൽ നിർത്തി.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ തുലനം പിടിച്ചുനിർത്തി.
കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നെങ്കിലും ബോധം സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അടുത്തുള്ള തൂണിന്റെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കുട്ടിയുടെ മുഖം നോക്കി.
“ക്ഷമിക്കണം.”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വീട്ടിനകത്ത് കുറച്ചുനേരത്തിനു ശേഷം അമ്മയുടെ വിളി ഉയർന്നു.
ആദ്യവിളിയിൽ ആശങ്കയില്ല.
രണ്ടാമത്തേതിൽ അസ്വസ്ഥത.
മൂന്നാമത്തേതിൽ ഭയം.
ജോലിക്കാർ മുറികൾ പരിശോധിച്ചു.
കളിപ്പാട്ടമുറി.
വരാന്ത.
തോട്ടം.
മാധവൻ ആദ്യം ശാന്തനായിരുന്നു. ഫോൺവിളി അവസാനിപ്പിച്ച് ഭാര്യയോട്
എന്തോ പറഞ്ഞു. കാവൽക്കാരുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
മറുപടിയില്ല.
അവന്റെ ജാഗ്രത ഉടൻ ഉണർന്നു.
വീട്ടിനകത്തെ സുരക്ഷായന്ത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.
സ്ക്രീനുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.
പ്രധാനവാതിലിലെ കാവൽക്കാരില്ല.
മാധവൻ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി.
നീലവള ഉടൻ വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നുവെന്ന് ആദിത്യൻ മനസ്സിലാക്കി.
അതിനു മുൻപ് ഭാര്യയുടെ നിലവിളി ഉയർന്നു.
“മോനേ!”
മാധവൻ പുറത്തേക്കോടി.
കൽമണ്ഡപത്തിനരികിലെ മതിലിന്മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ കണ്ടു.
അവന്റെ കോപവും സംശയവും ഒരൊറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി.
ശേഷിച്ചത് പിതാവിന്റെ ഭയം.
“അനിരുദ്ധ്!”
കുഞ്ഞ് പ്രതികരിച്ചില്ല.
മാധവന്റെ ഇടതുകൈത്തണ്ടയിൽ നീലപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. ആദി സർവ്വശക്തിയും എടുത്തു വെള്ള വള ഉണർത്തി. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വേഗത പരമാവധി ഉയർത്തി.
സമയം ശ്വാസമെടുത്തതുപോലെ തോന്നി.
പിന്നെ നിശ്ചലമായി.
കാറ്റിൽ ഇളകിയിരുന്ന ഇലകൾ നിന്നു.
താഴേക്കുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളി വായുവിൽ തങ്ങി.
മാധവന്റെ ഭാര്യയുടെ മുടി ചലനത്തിനിടയിൽ നിശ്ചലമായി.
അകലെ പറന്ന പക്ഷി ചിറകുകൾ വിടർത്തിയ നിലയിൽ നിന്നു.