അവന്റെ മുഖം അവളുടെ കൈകൾക്കിടയിൽ.
“നിനക്ക്…” അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചു. “നിനക്ക് എന്നെ അറിയാമോ?”
ആദിത്യന്റെ തൊണ്ടയിൽ ഒരു കെട്ട്.
“അറിയാം.”
“എവിടെനിന്ന്?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പറയാനാവുന്നില്ല. പറഞ്ഞാൽ അവൾ ഇപ്പോൾ മുഴുവനായി വിശ്വസിക്കില്ല. അവളുടെ ശരീരം ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു ഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി, മൃദുവായി.
“പിന്നീട് പറയാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജന തലയാട്ടി.
അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് തന്റെ വയറിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ പൊക്കിളിൽ പതിഞ്ഞു. അവിടെ വിയർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ താഴേക്കു നീങ്ങി. അവളുടെ വയറിന്റെ ചർമ്മം വിറക്കുന്നു. താഴേക്ക്, ഇറുക്കമുള്ള ഭാഗത്തേക്ക്, പൂറിന്റെ അരികിലേക്ക്.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ സംഗമസ്ഥാനത്തിന് അരികിൽ നിന്നു.
അഞ്ജന അവന്റെ കൈയിൽ അമർത്തി.
അവളുടെ ശ്വാസം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. നഖങ്ങൾ തുണിയും ചർമ്മവും കീറി. ആദിത്യൻ ഒരു ചെറിയ വേദന അനുഭവിച്ചു. അത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചൂടിനോട് ചേർന്നു നിന്നു.
അവന്റെ വിരലുകൾ താഴേക്കു നീങ്ങി.
ഈർപ്പം. ചൂട്. ഒരു പൂവിന്റെ ഉള്ള് പോലെ മൃദുവായ, എന്നാൽ ചൂടുപിടിച്ച ഒന്ന്. അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ വിരലുകളെ വലിച്ചെടുക്കുന്നു.
അഞ്ജന അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി.
അവൾ കടിച്ചു.
പല്ലുകൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. അവൾ അത് കേട്ട് വീണ്ടും കടിച്ചു, ഇത്തവണ അൽപം കൂടി ആഴത്തിൽ, പിന്നെ നാവുകൊണ്ട് അതേ സ്ഥലം നക്കി.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചലിച്ചു.
അവളുടെ കാലുകൾ വിടർന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ അവളുടെ ഭാരം മുഴുവൻ വന്നു വീണു. അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ ചാരി നിന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കാൽമുട്ടുകൾ മടങ്ങുന്നു. അവൾ നിലം തൊടുന്നില്ല.
ആദിത്യൻ അവളുടെ മുഖം നോക്കി.
കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചുണ്ടുകൾ വിടർന്നിരിക്കുന്നു. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ്. കുങ്കുമപ്പൊട്ട് പാതി മായ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അവൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആദിത്യൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ള അഞ്ജനയല്ല ഇവൾ. ഇത് മറ്റൊരു അഞ്ജന. തന്റെ മുഖത്തടിക്കുന്നവളല്ല. വാതിൽ അടച്ചു കരയുന്നവളല്ല. ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് ഉണ്ണീ എന്നു വിളിക്കുന്നവളല്ല. ഇത് ശരീരത്തിന്റെ ഭാഷ മാത്രം അറിയുന്ന ഒരു ജീവി.
അവളുടെ കൈ അവന്റെ കൈയ്ക്കു മുകളിൽ വന്നു.
“ഇപ്പോൾ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അവന്റെ കൈ പിൻവലിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ പാന്റ്സിന്റെ അരികിൽ കൈവച്ചു. വിരലുകൾ വിറക്കുന്നു. ഒരു കുടുക്ക്, അതിനു ശേഷം സിപ്. അവൾ വേഗത്തിലാണ്. ഇപ്പോൾ വിറയില്ല. ആവശ്യമാണ്.
തുണി താഴേക്കു പോയി.
അവളുടെ കൈ അവനെ തൊട്ടു.
ആദിത്യൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
അവൾ കൈയിൽ എടുത്ത് നോക്കി. തന്റെ കൈയുടെ ഉള്ളത്തിൽ അളന്നു. പിന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം വന്നു.
“ഇത്ര കേറുമോ?”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു. അവന്റെ ആദ്യചിരി, ഈ മുറിയിൽ.
“വേദനിപ്പിക്കാതെ ശ്രമിക്കാം.”
അഞ്ജന അവന്റെ ഉടുതുണി പൂർണമായി താഴ്ത്തി.
അവൾ കൽത്തറയിൽ കിടന്നു.
ചുവന്ന ചിഹ്നങ്ങളുടെ നടുവിൽ, കറുത്തതും ചുവന്നതുമായ വരകൾക്കു മുകളിൽ, അവളുടെ ഇളം നിറമുള്ള ശരീരം. മുടി ചുറ്റും വീണു കിടക്കുന്നു. കൈകൾ രണ്ടും വശത്തേക്ക്, കൈവെള്ള മുകളിലേക്ക്.
അവളുടെ കാൽമുട്ടുകൾ അൽപം മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ മുട്ടുകുത്തി.
അവൾ അവനെ നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും അനങ്ങിയില്ല.
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
അവളുടെ പൂവിനുള്ളിൽ അവന്റെ പുരുഷ്വതം തൊട്ടു.
അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഞെരുക്കം. ചൂട്. അവളുടെ ഉള്ളിൽനിന്നുള്ള ഈർപ്പം അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുന്നു. അവൾ അവനെ ഉള്ളിലേക്കു വലിച്ചെടുക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ വേദനയോടെ.
ആദിത്യൻ നിന്നു.
അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചു നിർത്തി. അവളുടെ കൈകൾ കൽത്തറയിൽ മുറുകി. വിരലുകൾ കല്ലിൽ ഉരസി.
“വേദനയുണ്ടോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.