അമ്മേ.
അഞ്ജനയുടെ അവസാനത്തെ ആലിംഗനം ഓർമയിലെത്തി.
തിരികെ വരണം, ഉണ്ണീ.
സുമലതയുടെ വാക്കുകൾ.
തിരികെ വരാമെന്ന് വാക്കു
തരരുത്. തിരികെ വരാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും എന്നു പറയൂ.
സാവിത്രിയുടെ കൈകൾ തലയിൽ.
നിന്റെ ശക്തി മറ്റുള്ളവരുടെ ഭയമാകാതെ നോക്കണം.
നന്ദനയുടെ മുഖം.
നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ കളരിയിൽ സമാധാനമായിരിക്കും.
അവരെല്ലാം കൊല്ലപ്പെട്ടോ ?
താൻ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിൽ പോയതുകൊണ്ടാണോ?
സ്വന്തം അപ്രത്യക്ഷത പുതുശ്ശേരിയെ സംരക്ഷണമില്ലാത്തതാക്കിയോ?
കറുത്തയും വെളുത്തയും വളകൾ തന്നോടൊപ്പം ഭാവിയിലേക്കു വന്നപ്പോൾ കുടുംബം വളധാരകരില്ലാതെ പോയി.
മഞ്ഞവള പള്ളിമേടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് ആരെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കിയോ?
അപർണ?
വിക്രമൻ?
മിഥുൻ?
അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ?
“ആദിത്യൻ ചേട്ടാ.”
അനന്തുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ തല ഉയർത്തി.
“നിങ്ങൾ കരയുവാണോ?”
ആദിത്യൻ കവിളിൽ കൈവച്ചു.
കണ്ണുനീർ.
അത് എപ്പോൾ പുറത്തുവന്നെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല.
“അവർ എന്റെ കുടുംബമാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അനന്തു സ്ക്രീനിലേക്കു നോക്കി.
“പക്ഷേ ഇത് ഇരുപത്തിയഞ്ചു വർഷം മുൻപല്ലേ?”
“എനിക്ക്…”
സത്യം എങ്ങനെ പറയണം?
“ഞാൻ വളരെ ദൂരെയുള്ള സ്ഥലത്തുനിന്നാണ് വന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”
“പറഞ്ഞു.”
“ദൂരം സ്ഥലത്തിൽ മാത്രമല്ല.”
അനന്തു മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
“ഞാൻ പഴയ കാലത്തുനിന്നാണ് വന്നത്.”
ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“ടൈം ട്രാവലോ?”
“അതെ.”
“എത്ര പഴയത്?”
ആദിത്യൻ സ്വന്തം കാലം പറഞ്ഞു.
അനന്തു വിരലുകളിൽ കണക്കുകൂട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് ഫോണിലെ ഉപകരണം ഉപയോഗിച്ച് വർഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം നോക്കി.
“ഇത്രയും വർഷമോ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു മൊബൈൽ അറിയാത്തത് ശരിയാണ്.”
“അതെ.”
“നിങ്ങൾ തമാശ പറയുകയല്ലേ?”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കി.
അനന്തുവിന് ആദ്യം വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ മട്ടുപ്പാവിൽ അപ്രത്യക്ഷനായത് സ്വന്തം കണ്ണാൽ കണ്ടിരുന്നു. രക്തംപുരണ്ട ശരീരം. പരിചയമില്ലാത്ത സാങ്കേതികവിദ്യയോടുള്ള യഥാർഥ അമ്പരപ്പ്.
“ആ സെർച്ച്‌ ചെയ്ത വളയാണോ നിങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ടയച്ചത്?”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“വളയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞോ?”
“മുൻപ് നിറമുള്ള വളകൾ തിരഞ്ഞില്ലേ?”
“അതെ.”
അനന്തുവിന്റെ ഭയം വീണ്ടും കൗതുകമായി മാറി.
“എനിക്കും കിട്ടുമോ?”
“ഇല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അത് കളിപ്പാട്ടമല്ല.”
“ഒരുതവണ ഇട്ടുനോക്കിയാൽ?”
“അത് സാധ്യമല്ല.”
അനന്തു നിരാശനായി. എന്നാൽ ഉടൻ ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലേക്കു പോകണ്ടേ?”
ആദിത്യൻ സ്ക്രീനിലെ കരിഞ്ഞ ഇല്ലത്തിന്റെ ചിത്രത്തിലേക്കു നോക്കി.
“വേണം.”
“ഗൂഗിൾ മാപ്പ് നോക്കാം.”
അവൻ ഫോൺ തിരികെ വാങ്ങി. ചില ചിഹ്നങ്ങൾ അമർത്തി. സ്ക്രീനിൽ ഭൂപടം തെളിഞ്ഞു. നീലയും പച്ചയും ചാരനിറവും ചേർന്ന വിശാലമായ രൂപം. വഴികൾ നേർത്ത വരകളായി. കടൽ നീലനിറത്തിൽ.
ആദിത്യൻ ആദ്യമായി ഭൂമിയെ മുകളിൽനിന്നു കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള ഭൂപടം കണ്ടു.
അനന്തു രണ്ടു വിരലുകൾ ചേർത്തും അകറ്റിയും ഭൂപടം വലുതും ചെറുതുമാക്കി.
“നമ്മൾ ഇവിടെ.”
ഒരു നീലബിന്ദു.
“നിങ്ങളുടെ സ്ഥലം തിരയാം.”
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ സ്ഥലം രേഖപ്പെടുത്തി.
ഉപകരണം ഉടൻ വഴി വരച്ചു.
നീലനിറത്തിലുള്ള പാത.
ദൂരം.
സഞ്ചാരസമയം.
റോഡുകളുടെ പേരുകൾ.
വളവുകൾ.
“ഈ നീലവര പിന്തുടർന്നാൽ മതി,” അനന്തു പറഞ്ഞു.
“ഇത് കാറിൽ പോകാനുള്ള സമയമല്ലേ? നടന്നാണെങ്കിൽ?”
“വളരെ സമയം എടുക്കും.”
“ഓടിയാൽ?”
“നിങ്ങൾ ഓടുന്നതുപോലെ ആണെങ്കിൽ എനിക്കറിയില്ല. കാറിൽ പോകുന്നതാ നല്ലത്.”
ആദിത്യൻ വഴിയുടെ ദിശ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഭാവിയിലെ അനവധി റോഡുകളും വളവുകളും ഓർമയിൽ കൃത്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ഭൂപടം മുഴുവനായി മനസ്സിൽ പതിപ്പിക്കാം. പക്ഷേ ഉപകരണം തന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതം.
“ഇത് എനിക്ക്
കടം തരാമോ?”
അനന്തു ഫോൺ നെഞ്ചോടുചേർത്തു.
“ഇല്ല.”
“തിരികെ തരാം.”
“അമ്മ എന്നെ കൊല്ലും.”
“നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല.”
“അച്ഛന്റെ വസ്ത്രവും എടുത്തു. ഇപ്പോൾ ഫോണും വേണോ?”