മറ്റുള്ളവരെ പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.
“ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടെത്തും,” അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെയോ?
മരിച്ചവരുടെ സത്യത്തെയോ?
സ്വന്തം കാലത്തേക്കുള്ള വഴിയെയോ?
അവന് അറിയില്ല.
എങ്കിലും പറഞ്ഞു.
“എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് കണ്ടെത്തും.”
കൈത്തണ്ടയിൽ കറുത്ത വളയുടെ തണുപ്പ് പടർന്നു.
മറ്റേ കൈയിൽ വെളുത്ത വളയുടെ ചൂടും.
രണ്ട് ശക്തികളും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചു.
ഒന്ന് ശരീരത്തെ നിലനിർത്തി.
മറ്റൊന്ന് തകർന്ന മനസ്സിനെ.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അനന്തുവിന്റെ ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ ശബ്ദിച്ചു. ഭൂപടം യാത്ര അവസാനിച്ചതായി അറിയിക്കുന്നു.
അവൻ അത് പുറത്തെടുത്തു.
സ്ക്രീനിൽ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ സ്ഥലം.
അതിനരികിൽ വാർത്തകളിലേക്കുള്ള മറ്റൊരു സൂചന തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു.
ഇനി ചെയ്യേണ്ടത് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ആദ്യം അനന്തുവിന്റെ ഫോൺ തിരികെ നൽകണം.
പിന്നെ ഈ കാലത്ത് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടത് പഠിക്കണം.
അതിനു ശേഷം പുതുശ്ശേരി കൂട്ടക്കൊലയുടെ പൊലീസ് രേഖകൾ കണ്ടെത്തണം.
മരണപ്പെട്ടവരുടെ പട്ടിക.
കാണാതായവർ.
ജീവിച്ചിരിക്കാവുന്നവർ.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ.
അപർണയുടെ പേര് ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായത് എന്തുകൊണ്ട്?
നീലവള ഇപ്പോൾ എവിടെ?
സ്വന്തം കാലത്തേക്കു മടങ്ങാൻ അപർണയെ കണ്ടെത്തേണ്ടിവരുമോ?
1989-ലെ അപർണയെയോ?
2026-ലെ അപർണയെയോ?
അവൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ അമ്പതിന് മുകളിൽ പ്രായമുണ്ടാകും.
അല്ലെങ്കിൽ നീലവള അവളുടെ സമയം നിശ്ചലമാക്കിയിട്ടുണ്ടാകാം.
ആദിത്യൻ തകർന്ന ഇല്ലത്തിന്റെ മുകളിൽ പടർന്ന ആകാശത്തിലേക്കു നോക്കി.
താൻ വന്ന കാലത്തെ അതേ ആകാശം.
പക്ഷേ അതിനടിയിലുള്ള ലോകം മുഴുവൻ മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഈ കാലം തന്റെതല്ല.
എന്നാൽ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മരണത്തിന്റെ ഉത്തരങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്.
സ്വന്തം
കാലത്തേക്കു മടങ്ങാനുള്ള വഴിയും ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകണം.
അവൻ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
ശരീരം നേരെയാക്കി.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ തകർന്ന പടിപ്പുരയ്ക്കു മുന്നിൽ ആദിത്യൻ പുതുശ്ശേരി വീണ്ടും നിന്നു.
ഇത്തവണ കാരണവനായി അല്ല.
മാധവനായി അല്ല.
ഭാവിയിൽ കുടുങ്ങിയ അവസാനത്തെ പുതുശ്ശേരിയായി.
മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ ഒരൊറ്റ തീരുമാനം തെളിഞ്ഞു.
താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ കാലം തിരികെ നേടണം.
ഇല്ലത്തെ നശിപ്പിച്ചവരെ കണ്ടെത്തണം.
അപർണയെ വീണ്ടും കാണണം.
അവൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് തന്നെ ഇവിടെ അയച്ചതെന്ന് ചോദിക്കണം.
അതിനു ശേഷം മാത്രമേ അവളോടുള്ള സ്നേഹവും വഞ്ചനയും തമ്മിൽ ഏതാണ് സത്യമെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയൂ.
ആദിത്യൻ തകർന്ന പടിപ്പുരയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു നടന്നു.
പിന്നിൽ കാടുപിടിച്ച ഇല്ലം.
മുന്നിൽ 2026-ലെ ലോകം.
രണ്ടിനുമിടയിൽ അവൻ മാത്രം.
ആദിത്യൻ തകർന്ന പടിപ്പുരയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു നടന്നു.
പിന്നിൽ കാടുപിടിച്ച ഇല്ലം.
മുന്നിൽ 2026-ലെ ലോകം.
രണ്ടിനുമിടയിൽ അവൻ മാത്രം.
പക്ഷേ അധികനേരം അങ്ങനെ നിൽക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.
ശരീരത്തിലെ ശേഷിച്ച ഊർജം വേഗത്തിൽ കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കൊച്ചിയിൽനിന്നുള്ള യാത്രയിൽ വെളുത്ത വളയെ അതിന്റെ പരിധിയോളം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. വിശപ്പും ദാഹവും ക്ഷീണവും ഒരുമിച്ച് ശരീരത്തെ കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വെളുത്ത വള അവയെ അകറ്റിയിരുന്നില്ല. ശരീരം തകർന്നുവീഴാതിരിക്കാൻ മാത്രം പിടിച്ചുനിർത്തുകയായിരുന്നു.
അനന്തുവിന്റെ ഫോൺ കൈയിലുണ്ട്.
അവന് നൽകിയ വാക്കുമുണ്ട്.
അഞ്ചുമണിക്കുമുൻപ് ഫോൺ തിരികെ നൽകണം.
ആദിത്യൻ റോഡിന്റെ മറുവശത്തേക്കു നോക്കി. പഴയ ഇല്ലത്തിന്റെ ഭൂമിയിൽനിന്ന് കുറച്ചകലെയായി വലിയൊരു ഇരുനിലവീട്. ഉയർന്ന മതിൽ. ഇരുമ്പുവാതിൽ. മുറ്റത്ത് രണ്ട് വാഹനങ്ങൾ. ചുമരിൽ നിരീക്ഷണക്കണ്ണിനെപ്പോലെ ചെറിയൊരു ഉപകരണം.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വാതിലിനരികിലെ ഫലകത്തിലേക്കു നീങ്ങി. ആധുനികരീതിയിലുള്ള കുടുംബപ്പേര്. തനിക്കറിയാത്ത ആളുകൾ.
അവിടെനിന്ന്
സഹായം ചോദിക്കാം.
പക്ഷേ എന്തു സഹായം?
പണമില്ല.
ഈ കാലത്തെ നാണയങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അവയുടെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചോ അറിയില്ല. ഭക്ഷണം വാങ്ങണം. സ്വന്തം വസ്ത്രം വേണം. അനന്തുവിന് എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണമെന്നുമുണ്ട്. അവന്റെ അച്ഛന്റെ വസ്ത്രം അനുവാദമില്ലാതെ എടുത്തതാണ്. വസ്ത്രങ്ങൾ കേടായിട്ടില്ലെങ്കിലും കടം തിരിച്ചുനൽകുന്നതുമാത്രം പോരെന്നു തോന്നി.