ആദിത്യൻ പഴങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കഴിച്ചു. ശരീരം അവയുടെ ഊർജം ഏറ്റെടുത്തു. വെളുത്ത വള ദഹനം വേഗത്തിലാക്കി രക്തത്തിലേക്കു ശക്തി എത്തിച്ചു.
അവൻ ആളുകളുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാത്ത സ്ഥലം കണ്ടെത്തി.
പിന്നെ വീണ്ടും ഓടി.
ഇത്തവണ കടലിലൂടെ പോകുന്നത് ഒഴിവാക്കി. ശരീരത്തിന് മുമ്പത്തെ യാത്ര പൂർണമായി സഹിക്കാനായിട്ടില്ല. ഭൂപടം കാണിച്ച ഉൾനാടൻ വഴികൾക്കു സമാന്തരമായി ഒഴിഞ്ഞ പ്രദേശങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. വേഗം മുൻപത്തേതിന്റെ പകുതി. എങ്കിലും സാധാരണ വാഹനങ്ങളെക്കാൾ പലമടങ്ങ്.
പുഴകൾ ചാടി കടന്നു.
മരങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ നീങ്ങി.
ആളില്ലാത്തപ്പോൾ റോഡിലേക്കു കയറി നിമിഷങ്ങൾക്കകം കിലോമീറ്ററുകൾ പിന്നിട്ടു.
ഫോൺ ഇടയ്ക്കിടെ വീണ്ടും വഴിക്കു നിർദേശം നൽകി. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ താൻ റോഡിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൽ വഴി തെറ്റിയെന്ന് കരുതി പുതിയ പാത കണക്കാക്കി. യന്ത്രത്തിന്റെ ആ കഴിവ് ആദിത്യനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. എവിടെയായാലും സ്വന്തം സ്ഥാനം തിരിച്ചറിയുന്നു.
നാലരയോടടുത്തപ്പോൾ കൊച്ചിയിലെ കെട്ടിടനിരകൾ വീണ്ടും മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
ശരീരത്തിലെ ശേഷിച്ച ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ആദിത്യൻ കെട്ടിടങ്ങളുടെ
മേൽക്കൂരകളിലൂടെ അനന്തുവിന്റെ താമസസ്ഥലത്തെത്തി.
മട്ടുപ്പാവിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ സിമന്റിൽ പുതിയ വിള്ളലുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ വേഗം നിയന്ത്രിച്ചു.
അനന്തു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആദിത്യൻ അവന്റെ അച്ഛന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പഴയ സ്ഥാനത്ത് ഉണക്കാനിട്ടു. കഴുകിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും തന്റെ ശരീരത്തിലെ രക്തം അവയിൽ പറ്റാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പാന്റ്സിന്റെ മുട്ടിൽ ചെറിയൊരു പൊടിപ്പാട് മാത്രം.
താൻ എടുത്തത് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ മുൻപത്തെ നിലയിൽ ക്രമപ്പെടുത്തി.
അതിനുശേഷം വാതിലിലൂടെ രണ്ടു നില താഴേക്കിറങ്ങി.
അനന്തുവിന്റെ വീട്ടുവാതിലിൽ മുട്ടി.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറന്നു.
ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം അനന്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“നീ വന്നോ?”
“അഞ്ചരക്ക് മുൻപ് വരുമെന്ന് വാക്കു നൽകിയില്ലേ?”
“ഇത്ര പെട്ടെന്നോ?”
അവൻ ആദിത്യന്റെ പിന്നിലേക്കു നോക്കി. മറ്റാരെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതുപോലെ.
“നീ ശരിക്കും അവിടെ പോയോ ?”
ആദിത്യൻ ഫോൺ നീട്ടി.
“ഭൂപടത്തിൽ നോക്കൂ.”
അനന്തു ഉടൻ ഫോൺ വാങ്ങി. യാത്രാചരിത്രം പരിശോധിക്കാനുള്ള മാർഗം അവന് അറിയാമായിരുന്നു. സ്ക്രീനിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ വായ് തുറന്നു.
“നീ അവിടെ എത്തി!”
“എത്തി.”
“പിന്നെ തിരികെവന്നു!”
“അതെ.”
“അരമണിക്കൂർകൊണ്ട്?”
“പോകാൻ അത്രയെടുത്തു. തിരികെ വരാൻ കുറച്ചുകൂടി.”
“കാർ ഇല്ലാതെ?”
“ഓടി.”
അനന്തു ആദിത്യന്റെ കാലുകളിലേക്കു നോക്കി.
“നീ വിമാനംപോലെ പറന്നല്ലോ.”
“ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞില്ലേ, പറക്കുന്നതല്ലെന്ന്.”
“മുകളിൽനിന്ന് താഴേക്കു ചാടിയപ്പോൾ പറന്നതുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“വലിയൊരു ചാട്ടം.”
“എനിക്കും പഠിപ്പിക്കണം.”
“അതിനു കഴിയില്ല.”
“നീ വാക്കു പറഞ്ഞു.”
“എപ്പോൾ?”
“വലിയ മാജിക് കാണിക്കാമെന്ന്.”
“കാണിച്ചല്ലോ.”
“എന്നാൽ ഇപ്പൊ പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറയണം.”
“ഇല്ല.”
അനന്തു മുഖം ചുളിച്ചു.
ആദിത്യൻ സഞ്ചിയിൽനിന്ന് ചോക്ലേറ്റ് എടുത്തു.
“ഇത് നിനക്കാണ്.”
അനന്തുവിന്റെ മുഖത്തെ
കോപം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് മങ്ങി.
“എനിക്കോ?”
“അതെ.”
“ഇത്ര വലുത്?”
“എന്റെ ഫോൺ അല്ല… നിന്റെ ഫോൺ കടം തന്നതിന്.”
“അമ്മ കണ്ടാൽ ചോദിക്കും.”
“എന്തു പറയും?”
“ഒരു മാന്ത്രികൻ തന്നതാണെന്ന്.”
“വിശ്വസിക്കുമോ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയൂ.”
“താഴത്തെ ആന്റി തന്നതാണെന്ന് പറയാം.”
അവൻ ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി. ഉടൻ പൊതിതുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ തടഞ്ഞു.
അനന്തു ചോക്ലേറ്റ് മേശപ്പുറത്തുവച്ചു. പിന്നെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“എന്നെ പറക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുമോ?”
ആദിത്യൻ അവനെ നോക്കി.
ഈ കുട്ടിയുടെ സഹായം ഇനിയും ആവശ്യമുണ്ട്. ഭാവിയിലെ വിവരലോകത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യവാതിൽ അനന്തുവാണ്.
“ഒരു കാര്യം കണ്ടെത്താൻ എന്നെ സഹായിച്ചാൽ ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു വിദ്യ പഠിപ്പിക്കാം.”