മുറിയുടെ നടുവിൽ മഹാദേവൻ ഇരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ.
താൻ ഓർക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലേതിനേക്കാൾ ചെറുപ്പം.
കറുത്ത മുടി.
ശക്തമായ ശരീരം.
മുഖത്ത് കടുത്ത ഏകാഗ്രത.
അവന്റെ മുന്നിൽ വെള്ളിപ്പാത്രം. അതിൽ ഇരുണ്ട ദ്രാവകം. ചുറ്റും മന്ത്രചിഹ്നങ്ങൾ. കറുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഏതോ വസ്തു. ചുവന്ന പൂക്കളും ചാരവും.
ഇത് സാധാരണ കുടുംബപൂജയല്ല.
ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച അഥർവകർമ്മങ്ങളുടെ ചില ചിഹ്നങ്ങൾ ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
രക്തബന്ധം.
ജീവസ്പന്ദനം.
ഓർമയെ ശരീരത്തിലേക്കു ബന്ധിപ്പിക്കൽ.
രണ്ടു വംശങ്ങളുടെ ശക്തികളെ ഒരേ ജീവിയിൽ ചേർക്കൽ.
മഹാദേവന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു യുവതി ഇരുന്നു.
അവൾക്ക് പതിനെട്ടുവയസ്സിൽ കൂടുതൽ തോന്നിയില്ല.
ഉടുതുണിയില്ല.
അഴിച്ചിട്ട നീണ്ട മുടി.
ശരീരത്തിന് ചേർന്ന മാറിടം.
വിറക്കുന്ന കൈകൾ.
മുഖത്ത് ഭയവും വിശ്വാസവും ഒരുമിച്ച്.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ഒരു താളം വിട്ടു.
ആ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷം മതി.
അഞ്ജന.
ഇപ്പോൾ അവൻ അമ്മ എന്ന് വിളിക്കുന്ന സ്ത്രീ.
കാലം ദുഃഖത്തിന്റെ രേഖകൾ വരയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള അഞ്ജന.
അമ്മയാകുന്നതിനു മുൻപുള്ള പെൺകുട്ടി.
ആദിത്യൻ വാതിലിന്റെ മറവിൽ ശ്വാസമെടുക്കാതെ നിന്നു.
മഹാദേവൻ മന്ത്രോച്ചാരണം നിർത്തി.
അഞ്ജനയെ നോക്കി.
“ഭയമുണ്ടോ?”
അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ഉണ്ട്.”
“ഇപ്പോൾ നിർത്താം.”
“ഇല്ല.”
“ഇത് പൂർത്തിയായാൽ തിരികെ പോകാൻ എളുപ്പമാകില്ല.”
അഞ്ജന ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.”
മഹാദേവന്റെ മുഖത്ത് സംശയത്തിന്റെ നിഴൽ.
“നിനക്കു പൂർണമായി മനസ്സിലായിട്ടില്ല.”
“മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.”
“ഇല്ല. ഇതിന്റെ ഫലം നമ്മളിൽ മാത്രം അവസാനിക്കില്ല.”
അഞ്ജനയുടെ വിരലുകൾ മടിയിൽ മുറുകി.
“അപ്പോൾ നമ്മുടെ മകനിലേക്കും പോകുമോ?”
ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
നമ്മുടെ മകൻ.
അവനെക്കുറിച്ചാണോ? ആയിരിക്കില്ല. ഇനി ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചോ?
മഹാദേവൻ
മറുപടി പറയാതെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. ഒരു മന്ത്രം ഉരുവിട്ട് കറുത്തവള ഉണർത്തി.
അഞ്ജന കാമത്തിൽ ജ്വലിച്ചു പുളയാൻ തുടങ്ങി.
മഹാദേവൻ കറുത്ത തുണി പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്ത് ചെറിയൊരു അസ്ഥിഖണ്ഡം.
അതിന്റെ മുകളിൽ മങ്ങിയ മഞ്ഞപ്രകാശം.
ആദിത്യന്റെ കറുത്ത വള പ്രതികരിച്ചു.
വെളുത്ത വള ചൂടുപിടിച്ചു.
പുതിയ നീലവള തണുത്തു വിറച്ചു.
മഹാദേവൻ അസ്ഥിഖണ്ഡം വെള്ളിപ്പാത്രത്തിലെ ഇരുണ്ട ദ്രാവകത്തിൽ മുക്കി.
അഞ്ജന വലതുകൈ മുന്നോട്ടുനീട്ടി.
കൈത്തണ്ടയിൽ ചെറിയൊരു മുറിവ്.
ഒരു രക്തത്തുള്ളി പാത്രത്തിലേക്കു വീണു.
വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉയർന്നു.
മുറിയിലെ വായു ഭാരമായി.
ആദിത്യൻ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ നോക്കിനിന്നു.
അവൻ അറിയാതെ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.
കൽത്തറയിലെ ചെറിയ പൊടിക്കഷണം കാലിനടിയിൽ ഞെരിഞ്ഞു.
നേർത്ത ശബ്ദം.
മഹാദേവന്റെ മന്ത്രം മുറിഞ്ഞു.
അവൻ തല ഉയർത്തി.
നേരെ വാതിലിലേക്കു നോക്കി.
ആദിത്യൻ പിന്നോട്ടുമാറി.
പക്ഷേ വൈകിയിരുന്നു.
മഹാദേവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
പൂജാവൃത്തത്തിനരികിൽ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ കത്തി കൈയിൽ എടുത്തു.
അഞ്ജന അപ്പോഴും ആ ദുർമന്ത്രവാദത്തിന്റെ പിടിയിൽ കാമത്തിൽ തിളച്ചു കിടന്നു.
“അവിടെ ആരാണ്?”
മഹാദേവന്റെ ശബ്ദം പള്ളിമേടയുടെ കൽച്ചുമരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ആദിത്യൻ നിഴലിൽ നിന്നു.
അച്ഛൻ ഏതാനും ചുവടുകൾ മാത്രം അകലെ.
പുറത്തേക്കു വന്നാൽ ചരിത്രം മാറും.
ഒളിച്ചിരുന്നാൽ സത്യം നഷ്ടപ്പെടാം.
മഹാദേവന്റെ ചുവടുകൾ അടുത്തുവന്നു.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
അവൻ കരുതവളയുണർത്തി. തന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കിടന്നു അദ്ദേഹത്തെ ഉറക്കി. മാനസികമായ ഒരാക്രമണം പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മഹാദേവൻ ബോധരഹിതനായി നിലത്തു വീണു.
മഹാദേവൻ നിലത്തു കിടക്കുന്നു.
മുഖം വശത്തേക്കു തിരിഞ്ഞു. കൈ വിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും
ചെറിയ കത്തിയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ നെഞ്ച് സാവധാനം ഉയരുന്നു, താഴുന്നു. ബോധമില്ലെങ്കിലും ജീവൻ ഉണ്ട്. ആ ശ്വാസശബ്ദം മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ പള്ളിമേടയിൽ കേൾക്കുന്നത്.