ആദിത്യൻ അനന്തുവിന്റെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“ഞാൻ ആദ്യം സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.”
“വാക്കാണോ?”
“വാക്കാണ്.”
അത് പൂർണമായ വാഗ്ദാനമല്ല.
അപകടം വന്നാൽ സ്വയം സംരക്ഷിക്കണം.
എങ്കിലും കൊല ആദ്യമാർഗമാകില്ലെന്ന ഉറപ്പ്.
ആദിത്യൻ വീട്ടിൽനിന്നിറങ്ങി.
ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ഫോൺ വേണം.
അനന്തുവിന്റെ ഉപകരണം വീണ്ടും കടം ചോദിക്കാൻ പാടില്ല. തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള വഴി, വിവരശേഖരണം, ബന്ധപ്പെടൽ എല്ലാം അതിനാവശ്യമാണ്.
അനന്തു അടുത്തുള്ള വലിയ വ്യാപാരകേന്ദ്രത്തിന്റെ സ്ഥാനം കാണിച്ചുതന്നു. അവിടെ ഫോൺ വാങ്ങാമെന്ന് പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ നടന്ന് അവിടെത്തി.
ചില്ലും പ്രകാശവും സംഗീതവുമുള്ള വലിയ കെട്ടിടം. അനവധി കടകൾ. ഓരോ നിലയിലേക്കും ആളുകളെ സ്വയം കൊണ്ടുപോകുന്ന ചലിക്കുന്ന പടികൾ.
ആദിത്യൻ അതിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
പടികൾ സ്വയം മുകളിലേക്കുയരുന്നു.
ആൾക്കാർ അതിനുമുകളിൽ നിൽക്കുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അത് ചെറിയൊരു മന്ത്രയന്ത്രംപോലെ തോന്നി.
അടുത്തുനിന്ന കുട്ടികൾ എളുപ്പത്തിൽ കയറിയത് കണ്ടശേഷം അവനും കാലുവച്ചു. ശരീരത്തിന്റെ തുലനം മാറിയപ്പോൾ
സ്വാഭാവികമായി വെളുത്ത വള ഉണരാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ അടക്കി.
മുകളിലെ നിലയിൽ ഫോൺ വിൽക്കുന്ന കട കണ്ടെത്തി.
ചില്ലിനകത്ത് പലനിറവും പലവലിപ്പവും ഉള്ള ഉപകരണങ്ങൾ. ചിലതിനു വിലകൾ ഒരു സാധാരണകുടുംബത്തിന്റെ വാർഷികവരുമാനത്തോട് തുല്യമായി തോന്നി.
വിൽപ്പനക്കാരൻ അടുത്തുവന്നു.
“എന്തു മോഡലാണ് നോക്കുന്നത്, സാർ?”
“നല്ലത്.”
“ബജറ്റ്?”
“എത്ര വേണമെങ്കിലും.”
അയാൾ പല ഉപകരണങ്ങൾ കാണിച്ചു. ക്യാമറ. സംഭരണശേഷി. പ്രോസസ്സർ. സ്ക്രീൻ. ബാറ്ററി. ആദിത്യന് പകുതി പദങ്ങളും മനസ്സിലായില്ല.
ഒടുവിൽ ആഴമുള്ള ചുവപ്പുനിറമുള്ളൊരു ഫോൺ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
“ഇത്?”
“ഐഫോൺ പതിനെട്ട് പ്രോ മാക്സ്.”
“ഇത് നല്ലതാണോ?”
വിൽപ്പനക്കാരൻ ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോഴുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച മോഡലുകളിൽ ഒന്ന്.”
“വില?”
അയാൾ പറഞ്ഞ തുക കേട്ട് ആദിത്യൻ തെറ്റായി കേട്ടെന്നു കരുതി.
“രണ്ടുലക്ഷത്തിലേറെയോ?”
“സ്റ്റോറേജ് അനുസരിച്ച്. ഇതിന് ഓഫറും ഉണ്ട്.”
ഒരു ചെറിയ ഉപകരണത്തിന് രണ്ടുലക്ഷം രൂപ.
തന്റെ കയ്യിലെ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടുകൾ വളരെ കുറവാണ്. ഉപയോഗിക്കാനാകാത്ത രണ്ടായിരത്തിന്റെ നോട്ടുകളും.
വിലകുറഞ്ഞ ഫോൺ വാങ്ങാം. പക്ഷേ ഈ കാലത്ത് നിലനിൽക്കാൻ വിശ്വസിക്കാവുന്ന ഉപകരണം വേണം. അനന്തു പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഭൂപടവും കൂടുതൽ വിവരങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാൻ സാധാരണഫോൺ മതി.
എങ്കിലും ചുവന്ന ഫോൺ കണ്ടപ്പോൾ ചുവന്ന വള ഓർമയിലെത്തി.
സ്ഥലത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന വള.
നീലവളയോടു ചേർന്നാൽ കൃത്യമായ കാലയാത്ര.
അത് യാദൃശ്ചികമായ ആകർഷണമാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും ആ ഫോൺ തന്നെയാണ് എടുക്കാൻ തോന്നിയത്.
പണം ഇല്ല.
കറുത്ത വളയെ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കണോ ?
ആദിത്യന്റെ മനസ്സാക്ഷി എതിർത്തു.
ഒരു സാധാരണവ്യാപാരിയെ നിയന്ത്രിച്ച് വിലകൂടിയ സാധനം കൈക്കലാക്കുന്നത് എന്തുതരം നീതിയാണ്?
പൊതുനന്മയ്ക്കായാണ്.
സ്വന്തം കാലത്തേക്കു തിരികെ പോകണം.
പുതുശ്ശേരി കൂട്ടക്കൊലയുടെ സത്യം കണ്ടെത്തണം.
വളകളുടെ യുദ്ധം സാധാരണജനങ്ങളെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ തടയണം.
ഒരു ഫോൺ അതിനുള്ള ഉപകരണം.
പക്ഷേ ഓരോ കള്ളനും സ്വന്തം ആവശ്യത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ വലിയൊരു കാരണം കണ്ടെത്തില്ലേ?
അനന്തുവിന്റെ ചോദ്യം വീണ്ടും മനസ്സിൽ.
തെറ്റായ ആളെ കൊന്നാൽ?
അതുപോലെ തെറ്റായ മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിച്ച് പണം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാൽ?
വള തന്റെ കയ്യിലുണ്ടെന്നു മാത്രം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തനിക്കുള്ള അവകാശമാകില്ല.
എന്നാൽ മറ്റൊരു മാർഗം ഉടൻ കണ്ടെത്താനായില്ല.
ജോലി ചെയ്യാൻ തിരിച്ചറിയൽ രേഖ വേണം.
ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് തുറക്കാൻ മറ്റു രേഖകൾ വേണം.
സ്വന്തം പേരിൽ ഈ കാലത്ത് താൻ കാണാതായ മരിച്ചവനാണ്.
സമയം കുറവാണ്.
മാധവൻ തെക്കേടത്തിനെ കണ്ടെത്തുന്നതിനു മുൻപ് ഉപകരണം വേണം.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ ഉണർത്തി.
വിൽപ്പനക്കാരന്റെ മനസ്സിലേക്കു നേരിട്ട് കടന്നില്ല. പകരം തീരുമാനത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്ന ജാഗ്രതയെ മങ്ങിയാക്കി.