“ഓ…” ഞാൻ ഒരു ഒഴുക്കാൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
ദേവു ഇതെല്ലാം കേട്ടു ചിരിക്കുകയാണ്
“എന്റെ അച്ചു നീ ഒന്ന് വന്നേ സമയം ആയി ” ദേവു തിരക്ക് കൂട്ടി. എടുത്ത് വച്ച ബാഗും തൂക്കി അച്ചുവന്നു. രണ്ടുപേരും കൂടെ എന്റെ ഇരു കവിളിലും എന്നും തരാറുള്ള സ്നേഹചുംബനം നൽകി. അത് കിട്ടിയപ്പോൾ എന്ത് സുഖം. ഞാൻ ആ സുഖത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ദേവു പറഞ്ഞു.
“ചെക്കന്റെ മുഖം നോക്കിക്കേ.. എന്താ സുഖം ല്ലേ ”
“പോടി പുല്ലേ ” ഞാൻ ഒന്ന് ഇളിച്ചു.
പോയി വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു രണ്ടുപേരും ഇറങ്ങി. നീല ചുരിധാറിൽ ഓളം വെട്ടുന്ന അച്ചുവിന്റെ ചന്തികളിൽ നോക്കി ഞാൻ വാതിൽ ചാരി.
രണ്ടാളും പോയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ചാടി ഫോണെടുത്തു. റോഷന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. റിങ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആ തെണ്ടി എടുക്കുന്നില്ല.നാലഞ്ചു വട്ടം വിളിച്ചിട്ടും ഒരു റെസ്പോന്സുമില്ല.. ഇവനിതെന്തു പറ്റി.സാധാരണ രണ്ട് റിങ്ങിൽ എടുക്കുന്നതാണല്ലോ?
മാടി വിളിച്ച സോഫയിലേക്ക് മലർന്ന് കിടന്നു. എന്ത്സുഖം!. കൊറോണ വന്നതിൽ പിന്നെ കിട്ടിയതാണ് ഈ അസുഖം. സോഫയും,ബെഡ്ഡുമെല്ലാം മാടിവിളിക്കുന്ന പോലെയാണ്. കയ്യിൽ ഫോണും വേണം. ഇനി എനിക്ക് മാത്രം ഉള്ള അസുഖമാണോ ഇത്? ഏയ്.വീട്ടിലിരിക്കുന്ന എല്ലാവര്ക്കും ഇത് തന്നെയാകും പണി. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും ഒരു ഒന്നും ശരിയാകുന്നില്ല. അഞ്ചു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞതും റോഷന്റെ കാൾ വന്നു.
“എന്താടാ കിച്ചു “. സാധാരണപോലെ അവന്റെ കാടന് ശബ്ദമയിരുന്നില്ല.വളരെ പതിയെ.
“നീ എവിടെയായിരുന്നു ഫോണെടുക്കാതെ. ഞാൻ എത്ര തവണ……”
“നിക്ക്.നിനക്ക്. നിക്ക്. ഞാൻ ഒന്ന് കുളിക്കാൻ പോയതാ ” ഹേ…..!
“കുളിക്കാനോ നീയോ…… വെള്ളമാകുമെന്ന് കരുതി വാട്ടര്പാര്ക്കിലെ ഒരു റൈഡിലും കേറാതെ കൊച്ചു കുട്ടികള് കളിക്കുന്ന കാറോടിച്ചു നടന്നവനല്ലെ നീ ആ നീ കുളിക്ക്യെ……”
“ആട കിച്ചൂട്ടാ ആ ഞാന് തന്നെ ” ഹേ! കിച്ചൂട്ടാന്നോ ഇവനെന്താ പറ്റിയെ. സംസാരത്തിലൊക്കെ ഒരു മാറ്റം. ഇനി ആൾ മാറിപ്പോയോ.
“ഹലോ……..ഇത് റോഷൻ തന്നെയല്ലേ? ”
“ആട പട്ടി ഞാൻ തന്നെയാ ”
“നിനക്കെന്താ ഒരു മാറ്റം ”
“എന്ത് മാറ്റം ”
“നിന്റെ സംസാരത്തിലൊക്കെ എന്തൊക്കൊയോ ഒരു വശപ്പിശ ശ ശക് ”
“അതേ….. അത് അതില്ലെ.. ” അയ്യേ! ഇവനെന്താ പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ.മുക്കിയും മൂളിയും.ഇവനിതെന്താ പറ്റിയത്.ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിശബ്ദതമായപ്പോൾ അവൻ തുടർന്നു.
“ഹലോ നീ പോയോ ”
“ഇല്ല നീ പറ…..”
“അത്……”
“ടാ പട്ടി..മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ.അച്ചുചേച്ചിയെ കൊണ്ട് ഞാൻ വിളിപ്പിക്കും. അവന്റൊരു കൊഞ്ചൽ” സ്വിച്ചിട്ടപോലെ അവന്റെ ടോൺ മാറി
“എടാ നമ്മുടെ നിമ്മിയില്ലേ? അവൾ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞെടാ ”
“നിമ്മിയോ അവളെന്തിനാ.. നിന്നെ ”
“അതൊന്നും പറഞ്ഞില്ല പതിനൊന്നാവുമ്പോൾ എത്താനാ പറഞ്ഞെ”
നിമ്മി ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന. സുന്ദരിമാരിൽ ഒന്നാമത്തവൾ. എല്ലവരും അവളുടെ പിന്നാലെയാണ്. റോഷനൊക്കെ മണത്തു മണത്തു എത്ര തവണയാ നടന്നത്. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.എന്നാലും അവളെന്തിനാ ഇവനെ .എനിക്ക് അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല കാരണം അന്ന് എന്റെ മനസ്സ് ഒരു പിശാചിന്റെ കയ്യിലായിരുന്നു.
“അതിനെന്തിനാ നീ കുളിച്ചൊക്കെ പോകുന്നെ ” സംശയം തീരാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“പോടാ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ ”
“ഹേ അവൾ അതിനാണോ വിളിച്ചേ… ”
“അതൊന്നും അറിയില്ല.എന്തായാലും ഇന്ന് ഞാനൊരു കലക്കുകലക്കും മോനേ…..”
“അത് നീ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യ്.അവളുടെ അച്ഛനും .അമ്മയും”
“എനിക്ക് തോന്നുന്നു അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്ക് പോവുല്ലോ അതുകൊണ്ടായിരിക്കും പതിനൊന്നിന് വരാൻ പറഞ്ഞെന്ന് ”
“എടാ സൂക്ഷിച്ചിക്കെ പൊയ്ക്കോ. ആരെങ്കിലും പിടിച്ചാൽ അറിയാലോ പണ്ടത്തെ പോലെ കല്യാണത്തിനൊന്നും ഒരു ചിലവും ഇല്ല.നേരെ അങ്ങു കെട്ടിക്കും. പിന്നെ കൊറോണയാണ്! പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മോനെ ഒറ്റക്കിരുന്നു ചാവും ”
“ഏയ് അതൊന്നും ണ്ടാവില്ല. നിനക്ക് എന്നെ അറിയില്ലേ. ഇങ്ങനത്തെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം ഊരി പോകാൻ എനിക്ക് ആസാമാന്യ കഴിവാണെന്ന്…….. ഓർമയില്ലേ മിസ്റ്റർ കിച്ചു ” അവന്റെ ആക്കിചിരി കേട്ടപ്പഴെ എന്റെ മനസ്സ് കുറച്ചു കാലം പിന്നിലേക്ക് പോയി.ആ ദുരന്ത സമയ്ത്തെ ഒന്ന് സ്മരിച്ചു.
“എടാ പട്ടി. ബസ്സിലെ ചേച്ചിയുടെ ചന്തിക്ക് പിടിച്ചു ആ കുറ്റം എന്റെ മേലാക്കിയിട്ട് ഓടിയവനല്ലേ നീ……… അത് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ആ ചേച്ചിയുടെ നല്ല മനസ്സ് കൊണ്ട് മാത്രം അല്ലെങ്കിൽ ബസ്സിലുള്ളവരെല്ലാം കൂടെ എന്നെ….. ഓഹ്! ആലോചിക്കാൻ കൂടെ വയ്യ ”
“അന്ന് നീ എന്നാ കരച്ചിലായിരുന്നു. നിനക്ക് കരയാനറിയൂന്ന് എനിക്കന്ന മനസ്സിലായെ.. കോളേജിലെ അരെങ്കിലും അതില് വേണമായിരുന്നു. നിന്റെ ഇമേജ്ജ് മൊത്തം പപ്പടം പൊടിയുന്ന പോലെ പൊയെന്നേ.. ഹിഹി!! അതൊന്നും അല്ല എനിക്ക് വിഷമം. നീ കരച്ചില് നിർത്താതെയായപ്പോൾ ആ ചേച്ചി തന്നെ നിന്നെ വാരി പുണർന്നില്ലേ. എന്റെ മോനേ…. അവിടെയാണു എനിക്കു തെറ്റുപറ്റിയത്.ഞാൻ തന്നെ ആണെന്ന് അങ്ങ് പറഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു. നിനക്കപ്പൊ എന്തേലും തോന്നിയായിരുന്നോടാ..കിച്ചൂ… “