കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ സിനി അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. ആ ചെറിയ കല്ല് അവളുടെ മുഖത്തിന് ഒരു പുതിയ തെളിച്ചം നൽകിയിരിക്കുന്നു…
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ആ പഴയ കോട്ടയംകാരി പെൺകുട്ടി കണ്ണാടിയിൽ നിന്ന് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി…
” സൂപ്പർബ്..! ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… യു ലുക്ക് സോ ബ്യൂട്ടിഫുൾ… ” റൂബൻ അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വലിയ നന്ദിയും സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു…
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ നേഴ്സുമാരും ഡോക്ടർമാരും സിനിയെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി…
” സിനി മാഡം ഇന്ന് വല്ലാതെ ഗ്ലോ ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ,” ഡോക്ടർ സുനിത മറ്റൊരു ജൂനിയറോട് പതുക്കെ പറയുന്നത് സിനി കേട്ടു…
സിനി തന്റെ മുടി ഒന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. റൂബൻ അവളുടെ പിന്നാലെയുണ്ട്. അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരി അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകുകയായിരുന്നു…
മൂക്കുത്തിയിട്ടതിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ സിനിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വല്ലാത്തൊരു ഉണർവിന്റെ കാലമായിരുന്നു…
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം നാൽപ്പത്തിയാറാം വയസ്സിലും താൻ സുന്ദരിയാണെന്ന തോന്നൽ അവളിൽ ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിലെ സ്റ്റാഫുകൾക്കിടയിലും സിനിയുടെ ഈ പുതിയ ‘ലുക്ക്’ വലിയ സംസാരവിഷയമായി…
ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ഹോസ്പിറ്റലിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞ് സിനി തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് ആകാശം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു. റൂബൻ ഒരു കാപ്പി കപ്പുമായി അകത്തേക്ക് വന്നു…
” മാം… ഇന്ന് വല്ലാത്തൊരു തെളിച്ചമുണ്ടല്ലോ മുഖത്ത്. ആ മൂക്കുത്തി ശരിക്കും മാമിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്… ” റൂബൻ മേശയ്ക്കരികിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സിനി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” നീ ഇത് എത്ര വട്ടം പറഞ്ഞു റൂബൻ… മതി… ”
” മതിയാവില്ല സിനീ… നിങ്ങളെ നോക്കി ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരിക്കലും മതിയാവില്ല… ” അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി… ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നമുക്ക് ഒന്ന് പുറത്തു പോയാലോ…? “
” എവിടെ പോകാനാണ് റൂബൻ…? ”
” നമുക്ക് ഒരിടം വരെ പോകാം. ആഡംബരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തരുന്ന ഒരിടം… “
രാത്രി എട്ടു മണിയോടെ റൂബന്റെ കാറിൽ അവർ ദുബായ് ക്രീക്കിന്റെ വശത്തുള്ള പഴയ നഗരഭാഗത്തേക്ക് (Old Dubai) എത്തി. അവിടെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ തട്ടുകട പോലെയുള്ള കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവർ ഇരുന്നു. സിനി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ദുബായിലെ ഇത്തരമൊരു സാധാരണ സ്ഥലത്ത് വരുന്നത്…
” ഇവിടെയാണോ നീ എന്നെ കൊണ്ടുവന്നത്…? ” സിനി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു…
” അതെ സിനീ… എപ്പോഴും ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലുകളിലും പാർട്ടികളിലും പോകുന്ന നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഒരു ‘റോ’ ഫീൽ ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഇവിടെ ആരും നമ്മളെ ശ്രദ്ധിക്കില്ല. ഇവിടെ നമ്മൾ വെറും സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്… ”
അവർ അവിടെയിരുന്ന് കടുപ്പമുള്ള സുലൈമാനിയും പൊരിച്ച ഭക്ഷണങ്ങളും കഴിച്ചു…
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ആരും തങ്ങളെ ഡോക്ടർമാരായി കാണുന്നില്ലെന്നത് സിനിക്ക് വലിയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി. റൂബൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ വിരലുകൾ കോർത്തു…
അവൾ ആ സുലൈമാനിയുടെ ചൂടിൽ തന്റെ മനസ്സിനെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
തിരികെ വില്ലയിലെത്തിയപ്പോൾ വീട് നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഫെലിക്സ് തന്റെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഫിയയും വിളക്കണച്ചിരിക്കുന്നു. സിനി തന്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. റൂബൻ അയച്ച മെസ്സേജ് ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞു.
” ഇന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളെ നോക്കി ഇരുന്ന ആ നിമിഷം… അത് മതി എനിക്ക് ഈ ജന്മം മുഴുവൻ ജീവിക്കാൻ. ഗുഡ് നൈറ്റ് മൈ ഡിയർ സിനിക്കുട്ടാ… ”
സിനി ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച് ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു.
ദിവസങ്ങൾ പതിയെ നീങ്ങി…
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിലെ കഫറ്റീരിയയിൽ ഫെലിക്സും റൂബനും കൂടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സിനി അങ്ങോട്ട് നടന്നു വരുമ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും എന്തോ ഗൗരവത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യുകയാണ്…