” നീ ഹാപ്പി ആണല്ലോ സിനി… അത് മതി എനിക്ക്. ” ഫിലിപ്പ് പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് പോയി. സിനി ആ കൗണ്ടറിൽ ചാരി നിന്ന് ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു. ഫിലിപ്പ് ആ പാട് കണ്ടോ? കണ്ടിട്ടും മിണ്ടാത്തതാണോ…?
അതേസമയം, കോട്ടയത്തെ മെഡിക്കൽ കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിൽ ഫെലിക്സ് തന്റെ ബെഡിൽ കിടന്ന് ആ ലണ്ടൻ വ്ലോഗ് വീണ്ടും വീണ്ടും സൂം ചെയ്തു നോക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത സംഘർഷം നടക്കുന്നുണ്ട്…
” മമ്മിയും റൂബൻ ചേട്ടനും… ഇല്ല, അങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല. മമ്മിക്ക് എത്ര വയസ്സായി. റൂബൻ ചേട്ടനാണെങ്കിൽ കോളേജിലെ ഒരു ലെജൻഡ് ആണ്. എത്രയോ പെൺകുട്ടികൾ പുറകെ നടന്നിട്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത ആൾ… അദ്ദേഹം എന്തിനാണ് മമ്മിയെപ്പോലെ ഒരാളെ…” ഫെലിക്സ് സ്വയം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ ദിവസം മമ്മിയെ വീഡിയോ കാൾ ചെയ്തപ്പോൾ കണ്ട ആ മാറ്റം അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. മമ്മി ഇത്രയധികം സുന്ദരിയായി ഇതിനു മുൻപ് താൻ കണ്ടിട്ടില്ല. കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം, സംസാരിക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു ലജ്ജ… നാണം എല്ലാം താൻ കാണുന്ന മമ്മിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്…?
അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് സിനിയെ വിളിച്ചു…
” മമ്മി… തിരക്കാണോ…? ”
” അല്ല മോനൂ… പറ. നീ എന്താ ഈ സമയത്ത്…? ” സിനിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പാട്ടിന്റെ താളം പോലെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് ഫെലിക്സ് ശ്രദ്ധിച്ചു…
” മമ്മി… മമ്മി വല്ലാതെ ഹാപ്പി ആണല്ലോ. ലണ്ടനിൽ വെച്ച് വല്ല ലോട്ടറിയും അടിച്ചോ? ” അവൻ തമാശയായി ചോദിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ സൂക്ഷ്മമായിരുന്നു…
സിനി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” അതൊന്നുമില്ലടാ. നിന്റെ മമ്മിക്ക് ഇനി എന്ത് ലോട്ടറി കിട്ടാനാ. മക്കൾ രണ്ടുപേരും സെറ്റിൽഡ് ആവുന്നു, പപ്പയുടെ പ്രോജക്റ്റ് നന്നായി പോകുന്നു… ആ ഒരു സമാധാനം. ”
ഫോൺ വെച്ചപ്പോൾ ഫെലിക്സ് ആ വ്ലോഗിലെ ആ പെൺരൂപത്തെ വീണ്ടും നോക്കി. ആ സ്ത്രീയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പുരുഷന്റെ കൈകൾ… അത് റൂബൻ ചേട്ടന്റേത് തന്നെയാണോ? തന്റെ മമ്മിയും ചേട്ടനും തമ്മിലുള്ള ആ ഏജ് ഡിഫറൻസ് പോലും മറന്നുള്ള ഒരു സ്നേഹം… അത് സാധ്യമാണോ? അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ കുരുക്കിൽ പെട്ടതുപോലെ തോന്നി…
സ്വർണ്ണക്കൂടിന്റെ അഴികൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തെ ലോകം അവരെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്…
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം…
ദുബായിലെ ആഡംബര വില്ലയിലെ ലിവിംഗ് റൂമിൽ ഇളം വെയിൽ വീണു കിടക്കുകയാണ്. ലണ്ടനിലെ ആവേശകരമായ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സിനിയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയുണ്ട്…
അവൾ അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ റൂബൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ ഹോസ്പിറ്റലിലെ പുതിയ ഷെഡ്യൂൾ നോക്കുന്നു…
ഫിലിപ്പ് പത്രം മടക്കിവെച്ച് സിനിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കഴുത്തിലെ സ്കാർഫ് ഒന്ന് ശരിയാക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ലണ്ടനിലെ തണുപ്പിൽ നിന്നും ദുബായിലെ ചൂടിലേക്ക് മാറിയിട്ടും അവൾ ആ സ്കാർഫ് മാറ്റാൻ മടിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അയാൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവളുടെ ഫോണിലെ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകളും, റൂബനുമായി സംസാരിക്കുമ്പോഴുള്ള ആ ചെറിയ ചിരിയും ഒന്നും അയാളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോയിട്ടില്ല…
പക്ഷേ ഫിലിപ്പ് പഴയതുപോലെ തന്നെ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല. മറിച്ച്, അയാൾ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു…
” സിനീ, നീ ലണ്ടനിൽ പോയി വന്നതിൽ പിന്നെ നല്ല റീഫ്രഷ് ആയിട്ടുണ്ട്. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ടെൻഷനൊക്കെ മാറിയതുപോലെ തോന്നുന്നു. റൂബൻ വന്നത് നന്നായി, നിനക്ക് പണ്ടത്തെ ആ ഒരു ഉന്മേഷം തിരിച്ചു കിട്ടി… ” ഫിലിപ്പ് വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു…
സിനി പെട്ടന്ന് ഒന്ന് പതറിപ്പോയി. അവൾ ഫിലിപ്പിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം, വർഷങ്ങളായി താൻ അവൾക്ക് നൽകാത്ത എന്തിനെയോ മറ്റൊരാൾ നൽകുന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യന്റെ പക്വതയായിരുന്നു അവിടെ. തന്റെ ശാരീരികമായ പരിമിതികളും തിരക്കുകളും സിനിയെ എത്രമാത്രം തളർത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ ബോധ്യമുണ്ട്…