ഓർമക്കുറിപ്പ് – 3

[ കത്തനാർ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

സുമലതം

പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ അന്നത്തെ അത്താഴം പതിവിലും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽനിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയവരുടെ ദേഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു കുളികഴിഞ്ഞിട്ടും ചിതപ്പുകയുടെ ഗന്ധം ഇനിയും പൂർണമായി വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. ഊട്ടുപുരയിലെ വലിയ നിലവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ആ വെളിച്ചത്തിന് ആരുടെയും മുഖത്തെ ഇരുട്ട് നീക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ കുട്ടികളുടെ സംസാരവും മുതിർന്നവരുടെ ചർച്ചകളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഇടമായിരുന്നു അത്. അന്ന് കേട്ടത് കരണ്ടികൾ പാത്രങ്ങളിൽ തട്ടുന്ന നേർത്ത ശബ്ദവും ഇടയ്ക്കിടെ ആരെങ്കിലും അടക്കിപ്പിടിച്ചുവിടുന്ന ദീർഘനിശ്വാസവും മാത്രം.

ആദിത്യൻ സാവിത്രിയുടെ അരികിലായിരുന്നു ഇരുന്നത്. അവന്റെ മുന്നിലെ വാഴയിലയിൽ ചോറും കറികളും വിളമ്പിയിരുന്നു. കാർത്യായനി രണ്ടുതവണ കൂടി ചോറ് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ തലകുലുക്കി തടഞ്ഞു.

“ഇത്ര കുറച്ചേ കഴിച്ചുള്ളൂ, ഉണ്ണീ,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

മറുപടി പറയാതെ ആദിത്യൻ ഇലയിലേക്കു നോക്കി.

വിശപ്പില്ലായിരുന്നു.

ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും ശരിയായി കഴിച്ചിട്ടില്ല. നീണ്ട യാത്രയും അന്ത്യകർമ്മങ്ങളും കരച്ചിലും അവന്റെ ശേഷിച്ച ശക്തിയും ചോർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഭക്ഷണം വായിലേക്കെടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം മുത്തച്ഛന്റെ മുഖം മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.

വെള്ളവസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ശരീരം.

അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.

തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഇനി മറുപടി നൽകാത്ത ചുണ്ടുകൾ.

“കുറച്ചുകൂടി കഴിക്കൂ,” സാവിത്രി മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “വെറും വയറ്റിൽ കിടന്നാൽ ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”

“മതി, മുത്തശ്ശി.”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞതായിരുന്നു.

“ശരീരം നോക്കാതിരുന്നാൽ ദുഃഖം കുറയില്ല,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ശാസനയേക്കാൾ കൂടുതൽ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ആദിത്യൻ മറ്റൊരു ഉരുള ചോറ് വായിലേക്കെടുത്തു. ചവയ്ക്കാൻതന്നെ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. അവൻ വെള്ളം കുടിച്ച് അത് ഇറക്കി.

മേശയുടെ മറുവശത്തിരുന്ന സുമലത ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മറ്റാരുടെയും നോട്ടംപോലെയായിരുന്നില്ല അത്. അവന്റെ ദുഃഖത്തെയും ക്ഷീണത്തെയും മാത്രം പരിശോധിക്കുന്നതല്ല. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോ എന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. പ്രത്യേകിച്ച് അവന്റെ കൈകളിലേക്കാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പലതവണ നീങ്ങിയത്.

ആദിത്യൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അറിയാവുന്ന ഒരാളുടെ നോട്ടം.

കറുത്ത വളയെക്കുറിച്ച് അവൾക്കറിയാമോ?

വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചും?

മഹാദേവന്റെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനാണ് സുമലത പോയതെന്ന് ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ അർഥം എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയെന്നാണ്. ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം തന്റെ കൈകളെ ഇത്ര ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുന്നത്.

ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി കൈകൾ മേശയ്ക്കടിയിലേക്കു മാറ്റി.

സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രകാശം മിന്നിയതായി അവന് തോന്നി.

അത്താഴം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഓരോരുത്തരും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. കുട്ടികളിൽ ചെറിയ മീര മാത്രമാണ് പതിവുപോലെ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. എന്നാൽ അവളുടെ അമ്മ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ അവളെ നിശ്ശബ്ദയാക്കി.

സാവിത്രി ആദിത്യന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.

“നേരെ പോയി കിടക്കണം.”

“ഉം.”

“രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണം.”

അവൻ തലകുലുക്കി.

ആദിത്യൻ ഊട്ടുപുരയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള പടിക്കെട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽനിന്ന് ഒരാൾ അവന്റെ പേര് വിളിച്ചു.

“ഉണ്ണീ.”

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

സുമലതയായിരുന്നു.

വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിനുമുകളിലെ ഇരുണ്ട മേൽമുണ്ട് അവൾ മാറ്റിയിരുന്നില്ല. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ ഒരു അടയാളവുമില്ല. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. വരാന്തയിലൂടെ ആരും വരുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം ആദിത്യന്റെ അടുത്തെത്തി.