കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കാതെ എതിരാളിയുടെ ശരീരചലനം വായിക്കാൻ പഠിച്ചു.
കണ്ണുകൾ.
തോളുകളുടെ സ്ഥാനം.
ശ്വാസത്തിന്റെ മാറ്റം.
കാലിലെ ഭാരവിതരണം.
വിരലുകൾ ആയുധത്തിൽ മുറുകുന്ന നിമിഷം.
മനസ്സ് വായിക്കാതെയും അടുത്ത പ്രഹരം പ്രവചിക്കാമെന്ന് മനസ്സിലായി.
ആദ്യവർഷത്തിന്റെ അവസാനം അപർണയെയും അമൃതയെയും പതിവായി തോൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാർവ്വതിയോടും മായയോടും തുല്യമായി പൊരുതാൻ കഴിഞ്ഞു. ഗൗരിയുടെ ദൂരനിയന്ത്രണം മറികടക്കാനും വഴികൾ കണ്ടെത്തി.
നന്ദന ഇപ്പോഴും മുന്നിലായിരുന്നു.
ഓരോ തവണയും ആദിത്യൻ പുതിയൊരു മുറ പഠിച്ചാൽ അവൾ മറ്റൊരു പോരായ്മ കണ്ടെത്തി.
“നീ പ്രഹരം തടയുന്നുണ്ട്,” ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ തടഞ്ഞശേഷം വീണ്ടും ചിന്തിക്കുന്നു.”
“ചിന്തിക്കാതെ പിന്നെ?”
“ശരീരം അടുത്ത ചലനത്തിലേക്കു പോകണം. തടയലും തിരിച്ചടിയും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാകരുത്.”
ആ വാക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ ആദിത്യന് മാസങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.
അവസാനം ഒരുദിവസം നന്ദനയുടെ വാൾ തടഞ്ഞ അതേ ചലനത്തിൽ തന്റെ വാൾ അവളുടെ തോളിനരികിലെത്തിച്ചു.
കളരിയിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.
നന്ദന വാളിന്റെ അറ്റത്തിലേക്കു നോക്കി. പിന്നെ ആദിത്യന്റെ മുഖത്തേക്കും.
“നന്നായി,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ വിജയപുഞ്ചിരിയോടെ വാൾ താഴ്ത്തി.
അടുത്ത നിമിഷം നന്ദന കാലുകൊണ്ട് അവന്റെ മുട്ടിനു പിന്നിൽ തട്ടി. അവൻ നിലത്തുവീണു.
“പോരാട്ടം അവസാനിച്ചതായി ഗുരു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
മറ്റുള്ളവർ ചിരിച്ചു.
ആദിത്യൻ മണ്ണിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.
“ഒരുദിവസം നിന്നെ ശരിക്കും തോൽപ്പിക്കും.”
“ആ ദിവസം വരുമ്പോൾ സംസാരിക്കാം.”
രണ്ടാംവർഷത്തിൽ ആയുധപരിശീലനം കൂടുതൽ കഠിനമായി.
യഥാർത്ഥ വാളുകൾ ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കിലും ഭാരമുള്ള മരവാളുകൾ നൽകി. പരിചയോടൊപ്പം വാൾ. രണ്ടുകൈകളിലും ചെറുവടികൾ. നീളം കൂടിയ കുന്തങ്ങൾ. കയറും ഉറുമിയുടെ അടിസ്ഥാനചലനങ്ങളും.
സുമലത കളരിയുടെ പുറത്തും പരിശീലിപ്പിച്ചു.
നനഞ്ഞ വയലിലൂടെ ഓടിച്ചു.
കുന്നുകയറ്റി.
മരക്കൊമ്പുകളിൽ തുലനം പാലിപ്പിച്ചു.
കണ്ണുകൾ കെട്ടി ശബ്ദത്തിന്റെ ദിശ തിരിച്ചറിയാൻ പറഞ്ഞു.
രാത്രിയിൽ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാലടികളുടെ ശബ്ദം കുറയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
ഇതിനൊപ്പം വളകളുടെ പരിശീലനവും പുരോഗമിച്ചു.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരാളുടെ വികാരങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ ആദിത്യന് എളുപ്പമായി. പക്ഷേ സുമലത കർശനമായ പരിധികൾ ഏർപ്പെടുത്തി.
“അനുമതിയില്ലാതെ ഓർമകളിലേക്ക് കടക്കരുത്.”
“ശത്രുവാണെങ്കിൽ?”
“അപ്പോൾ ആവശ്യമായത്ര മാത്രം.”
“കള്ളം പറയുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയാൻ?”
“എല്ലാ കള്ളത്തിനും മനസ്സിൽ കടക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മനുഷ്യന്റെ മുഖവും ശബ്ദവും പഠിക്കൂ.”
വെളുത്ത വളയുടെ സഹായത്തോടെ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്താനും ശരീരത്തിലെ വിഷം തിരിച്ചറിയാനും പഠിച്ചു. ആദ്യം സ്വന്തം ചെറിയ മുറിവുകളിൽ. പിന്നീട് പരിക്കേറ്റ
മൃഗങ്ങളിൽ.
ഒരിക്കൽ വയലിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരാളുടെ കാലിൽ വിഷപ്പാമ്പ് കടിച്ചു. വൈദ്യൻ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ രഹസ്യമായി വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ചു. വിഷത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മന്ദമാക്കി. വൈദ്യന്റെ മരുന്ന് പ്രവർത്തിക്കാൻ സമയം നൽകി.
ആ മനുഷ്യൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.
ആരും വളയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞില്ല.
സുമലത ആദിത്യനെ അഭിനന്ദിച്ചില്ല.
“എന്താണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ജീവൻ രക്ഷിച്ചതോ?”
“അല്ല.”
സുമലത വയലിന്റെ അരികിലുള്ള വലിയ മാവിന്റെ നിഴലിൽ നിന്നു. കുറച്ചകലെയായി വിഷപ്പാമ്പ് കടിച്ച തൊഴിലാളിയെ മറ്റുള്ളവർ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു. വൈദ്യൻ നൽകിയ മരുന്നു പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. കാലിലെ നീലനിറം കുറഞ്ഞു. ശ്വാസവും സ്ഥിരമായിരുന്നു.
“പിന്നെ എന്താണ് തെറ്റ്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“നീ ആദ്യം ചുറ്റും നോക്കിയില്ല.”
“ആരും കണ്ടില്ല.”
“നിനക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ വയലിന് ചുറ്റും നോക്കി. തൊഴിലാളികൾ അകലെയായി കൂട്ടംകൂടിയിരുന്നു. ചിലർ രക്ഷപ്പെട്ട മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചും ചിലർ പാമ്പിനെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നു. ആരും ഇവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി.