അവളുടെ മുഖത്തെ ക്ഷീണം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നു. അവൾ നേരെ ഇരുന്നു. തോളുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. വേദനയുടെ ഒരു അടയാളവുമില്ല.
“എങ്ങനെ തോന്നുന്നു?”
സുമലത എഴുന്നേറ്റു. ഇരുകൈകളും നീട്ടി പേശികളുടെ ചലനം പരിശോധിച്ചു. ശേഷം അര ചെറുതായി തിരിച്ചു. പൊട്ടിയിരുന്ന വാരിയെല്ലുകൾ ഇപ്പോൾ പൂർണമായി സുഖപ്പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമാക്കി.
“ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ.”
ആദിത്യൻ വലതുകൈയിലെ വളയിലേക്കു നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അതിന്റെ പ്രകാശം സ്ഥിരമായിരുന്നു.
“ഞാനാണോ ഇതു ചെയ്തത്?”
“വളയും നീയും.”
“ഇതുപയോഗിച്ച് ഏതു മുറിവും മാറ്റാനാകുമോ?”
“അങ്ങനെ കരുതരുത്. ഒരു ജീവിയുടെ ശരീരം പൂർണമായി നശിച്ചാൽ അതിനെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനാകുമോ എന്നറിയില്ല. മരണം സംഭവിച്ചശേഷം വെളുത്ത വളയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നും വ്യക്തമല്ല. അതറിയാൻ മഞ്ഞവളയുടെ പരിധിയിലേക്ക് കടക്കേണ്ടിവരും. അതിനുപുറമെ ഓരോ പ്രയോഗത്തിനും ശക്തി ചെലവാകും.”
ആദിത്യന് അപ്പോഴാണ് സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ മാറ്റം അനുഭവപ്പെട്ടത്.
കൈകൾക്ക് ചെറിയ വിറയൽ.
നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ്.
ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗമുള്ളത്.
“എനിക്ക് ക്ഷീണമുണ്ട്.”
“എന്റെ ശരീരത്തിനാവശ്യമായ ഊർജത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നിന്നിൽനിന്നാണ് വന്നത്. പക്ഷേ നിനക്കുള്ളിൽ വളയുടെ ശക്തി ഇപ്പോഴും ധാരാളമുണ്ട്. അതിനെ പൂർണമായി വിട്ടയക്കരുത്. വിട്ടാൽ നീ തളർന്നു ഉറങ്ങി പോകും. ഇന്ന് നീ സുബോധത്തോടെ ഇരിക്കുക നമുക്ക് അതാവശ്യമാണ്.”
സുമലത തകർന്ന മുറിയിലേക്കു നോക്കി.
“നേരം വെളുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഈ മുറി വൃത്തിയാക്കണം.”
ആദിത്യന്റെ നോട്ടം ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു നീങ്ങി.
“അദ്ദേഹത്തെ എന്തുചെയ്യും?”
“ഇവിടെവെക്കാൻ കഴിയില്ല. രാവിലെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്തു വിശദീകരണം നൽകും?
ഹരിഹരൻ തിരുമേനി നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ നിൽക്കുമെന്നാണ് എല്ലാവരും കരുതുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം നിന്റെ മുറിയിൽ കണ്ടെത്തിയാൽ സംശയങ്ങൾ അവസാനിക്കില്ല.”
“മുത്തശ്ശിയോട് സത്യം പറയാമല്ലോ.”
“ഏത് സത്യം? അവളുടെ ഭർതൃസഹോദരൻ രഹസ്യമായി മഞ്ഞവളയുടെ ധാരകനായിരുന്നു എന്നോ? അവനുള്ളിൽ മറ്റൊരു സാന്നിധ്യം കയറിയിരുന്നുവെന്നോ? അവളുടെ കൊച്ചുമകൻ വെളുത്ത വളകൊണ്ട് അയാളെ കൊന്നുവെന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ മരുമകൾ ലൂപിനാണെന്നോ?”
ആദിത്യൻ മിണ്ടിയില്ല.
“സത്യം പറയേണ്ട ഒരു സമയം വരും,” സുമലത പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ നമുക്ക് ശത്രു ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിനു മുൻപേ കുടുംബം തകരും.”
അവൾ ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിനരികിലേക്കു നടന്നു. നിലത്തു കിടന്നിരുന്ന തുണിയെടുത്ത് വേർപ്പെട്ട അവയവം പൊതിഞ്ഞു. അതിനെ നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വെറുപ്പോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പരിശീലനം നേടിയ വേട്ടക്കാരിയുടെ ജാഗ്രത മാത്രം.
ആദിത്യന് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
“അത് എന്തിനാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?”
“പരിശോധിക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യന്റേതായി ശേഷിച്ചിരുന്നോ എന്ന് അറിയണം. മഞ്ഞവള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്നും കണ്ടെത്തണം.”
“എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകും?”
“പള്ളിമേടയിലെ ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിലേക്ക്. അവിടെ ആരും വരില്ല.”
സുമലത മുറിയിലെ നാശനഷ്ടങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.
“ആദ്യം എല്ലാം പഴയപോലെയാക്കാം.”
തകർന്ന അലമാരയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. അതിന്റെ ഒരു വാതിൽ പൂർണമായി പൊട്ടിയിരുന്നു. താഴത്തെ ഭാഗം ചുമരിൽനിന്ന് വേർപ്പെട്ടിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങളും പാത്രങ്ങളും നിലത്തു ചിതറിയിരുന്നു.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ശരീരത്തിലേക്കു വലിച്ചു.
ക്ഷീണം അപ്രത്യക്ഷമായി. പേശികളിലൂടെ ചൂട് പടർന്നു. അലമാരയുടെ വലിയ ഭാഗം ഒറ്റയ്ക്കുയർത്തി നേരെയാക്കി. സാധാരണയായി നാലുപേർ ചേർന്നാലേ നീക്കാൻ കഴിയൂ. ഇപ്പോൾ അതിന് വലിയൊരു മരപ്പെട്ടിയുടെ ഭാരംപോലും തോന്നിയില്ല.
“ശക്തി സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കൂ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “മരം കൈയിൽ പൊട്ടിപ്പോകരുത്.”