വലതുകൈയിലെ മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഹരിഹരന്റെ മുഖത്തിലെ ഓരോ
ചുളിവും കൂടുതൽ ആഴമായി. പിന്നിൽ ചിതറിക്കിടന്ന മരക്കഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ അയാളുടെ നീണ്ട നിഴൽ ഉയർന്നുനിന്നു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണ്, സുമലതേ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അപകടത്തിന്റെ മുന്നിൽ കാണിക്കുന്ന ധൈര്യത്തിനു യാഥാർഥ്യവുമായി ബന്ധമില്ല.”
സുമലത പ്രതികരിച്ചില്ല.
അവളുടെ ശരീരം പതുക്കെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പൂർണമായൊരു രൂപാന്തരമല്ല. മുഖം ഇപ്പോഴും മനുഷ്യസ്ത്രീയുടേതുതന്നെ. എന്നാൽ വിരലുകളുടെ അറ്റത്തുള്ള നഖങ്ങൾ നീണ്ടുകൂർത്തു. ശരീരത്തിലെ പേശികൾ ശ്രദ്ധിക്കാവുന്നവിധം മുറുകി. അവളുടെ ശ്വാസം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി. സ്വർണനിറമുള്ള കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണമണി പതുക്കെ നീണ്ടു.
ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“നഖങ്ങൾ പുറത്തെടുത്താൽ ഞാൻ പേടിക്കുമെന്ന് കരുതിയോ?”
സുമലത മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ വിരലുകൾ അല്പം വളഞ്ഞു. കൂർത്ത നഖങ്ങളുടെ അറ്റത്ത് സ്വർണപ്രകാശം നേർത്ത തീപ്പൊരിപോലെ മിന്നി. തോളുകൾ താഴ്ത്തി, കാലുകൾ അകത്തിവച്ച്, ശരീരഭാരം മുന്നിലേക്കും പിന്നിലേക്കും ഒരുപോലെ മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന നിലയിൽ അവൾ നിന്നു.
ആദിത്യന് ആ നില പരിചിതമായിരുന്നു.
കളരിയിലെ ആക്രമണത്തിനും പ്രതിരോധത്തിനും ഒരുപോലെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ചുവട്.
പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ മനുഷ്യനല്ലാത്ത മറ്റൊരു സ്വഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു. സുമലതയുടെ ശ്വാസം വളരെ മന്ദമായിരുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദംപോലും കേൾക്കാനില്ല. ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും അഴിച്ചുവിട്ട വില്ലിന്റെ ഞാണുപോലെ മുറുകിയിരുന്നു.
ഹരിഹരൻ അവളെ അടിമുടി നോക്കി.
“ഒരൊറ്റ ലൂപിന് എന്നെ തടയാൻ കഴിയുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ സുമലതയിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്നു.
ലൂപിൻ.
ആ വാക്ക് അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
ഹരിഹരൻ ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പറഞ്ഞ കഥകൾ വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു. മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ചെന്നായവംശജർ. പൂർണചന്ദ്രന്റെ ശക്തിയിൽ രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നവർ. മനുഷ്യനെക്കാൾ ശക്തമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും വേഗവും രോഗശാന്തിയും
ഉള്ളവർ.
സുമലതയും അവരിൽ ഒരാളാണോ?
തന്റെ ചെറിയമ്മയോ?
താൻ സാധാരണ സ്ത്രീയെന്നു കരുതിയിരുന്ന ഈ മനുഷ്യയാണോ ഒരു രൂപാന്തരി?
ആദിത്യന്റെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ ചലിച്ചു.
“ചെറിയമ്മ…”
അവൾ തല തിരിക്കാതെ ആദിയോട് പറഞ്ഞു:
“നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.”
“അവനോട് പറയാതിരുന്നത് എന്തിനാണ്, സുമലതേ? അവൻ നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ പുതിയ യജമാനനല്ലേ? അതോ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കർത്താവിന് സ്വന്തം വീട്ടിലെ മൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ അവകാശമില്ലെന്നാണോ?”
“ഞാൻ ആരുടെയും മൃഗമല്ല.”
“അഹ്, അല്ലെങ്കിൽ അവനോട് പറയാത്തത് നന്നായി,” ഹരിഹരൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ ആരെല്ലാം മനുഷ്യരാണെന്ന് അറിയാത്തതല്ലേ നല്ലത്?”
സുമലതയുടെ താടി മുറുകി.
“നിങ്ങൾ ആദ്യം നിങ്ങളിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് നോക്കൂ.”
ആ മറുപടി ഹരിഹരന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മായിച്ചില്ല.
“ഞാൻ മനുഷ്യനാണോ അല്ലയോ എന്നതല്ല ഇപ്പോഴത്തെ കാര്യം. നീ എന്താണെന്നും എന്തല്ലെന്നും എനിക്കറിയാം.”
അയാൾ മഞ്ഞവളയുള്ള കൈ ഉയർത്തി.
“ഒരു ലൂപിൻ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ മഞ്ഞപ്രകാശം ചലിച്ചു.
“അത്രമാത്രം.”
സുമലതയുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകളിൽ ക്രോധം തെളിഞ്ഞു.
ഹരിഹരൻ തുടർന്നു:
“നിന്റെ വംശത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാക്കളിൽ ഒരാളായിരിക്കാം നീ. കളരിയിൽ ഹരിദേവനെക്കാൾ മികവുള്ളവളായിരിക്കാം. രണ്ടു രൂപങ്ങളിൽ മാറാൻ കഴിയുന്നവളായിരിക്കാം. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് എന്നെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല.”
അയാൾ മുന്നോട്ട് ഒരു ചുവടുവച്ചു.
മരത്തറ അയാളുടെ കാലിനടിയിൽ ഞരങ്ങി.
“അര ഡസൻ ലൂപിനുകൾ ഒരുമിച്ച് ആക്രമിച്ചാലും വളയുടെ ധാരകനെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല.”
ആദിത്യൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് നിശ്ചലമായി. ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അഹങ്കാരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനൊപ്പം ഉറപ്പും.