“ചെറിയമ്മേ!”
ആദിത്യൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
“എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല.”
“ഒന്നുമില്ലെന്നോ? നിങ്ങൾക്ക് നിൽക്കാൻപോലും കഴിയുന്നില്ല.”
“കുറച്ചുസമയം വേണം.”
സുമലത ചുമരിൽ കൈവെച്ച് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. ഇത്തവണ അവൾ നിവർന്നുനിന്നെങ്കിലും ഒരു വശത്തേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു.
“ലൂപിന്റെ ശരീരം ഇത്തരം മുറിവുകളിൽനിന്ന് സുഖപ്പെടും,” അവൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇവ സാധാരണ പ്രഹരങ്ങളല്ല. വളയുടെ ശക്തികൊണ്ടുണ്ടായ മുറിവുകളാണ്. സ്വാഭാവികമായ രോഗശാന്തി വളരെ മന്ദമായിരിക്കും.”
“എത്ര സമയം?”
“ലൂപിൻ ശക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽപോലും പൂർണമായി സുഖപ്പെടാൻ പകുതിദിവസമെങ്കിലും വേണ്ടിവരും. അത്രയും സമയം നമുക്കില്ല.”
അവൾ വെളുത്ത വള തെളിഞ്ഞുനിന്ന ആദിത്യന്റെ കൈയിലേക്കു നോക്കി.
“നീ എന്നെ സുഖപ്പെടുത്തണം.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
“എനിക്ക് അതെങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല.”
“വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച്.”
“അതുകൊണ്ട് മുറിവുകൾ മാറ്റാനാകുമോ?”
“അതിന്റെ പ്രധാനശക്തികളിൽ ഒന്നാണ് അത്.”
സുമലത പതുക്കെ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ശരീരഭാരം താഴ്ത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസം നിമിഷനേരം തടസ്സപ്പെട്ടു. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് വേദന നിയന്ത്രിച്ചു. ശേഷം ആദിത്യനെ നോക്കി.
“ഹരിഹരൻ നിന്നോട് വളകളുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് പൂർണമല്ല എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.“
“വെളുത്തത് ശരീരത്തിന്റെ ശക്തിയാണെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“അത് ശരീരത്തിന് ശക്തി നൽകുന്ന വള മാത്രമല്ല. ശരീരത്തിനുമേലുള്ള ആധിപത്യമാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം.”
“ആധിപത്യമോ?”
“അതെ. നിന്റെ ശരീരം മാത്രം അല്ല. നീയുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ വരുന്ന ഏതൊരു ജീവിയുടെയും ശരീരം.”
ആദിത്യൻ
അനങ്ങാതെ നിന്നു.
സുമലത അവനെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
“ഈ വളകൾ ഓരോന്നും ശക്തിയുടെ പാത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഉണ്ണീ. അവയ്ക്ക് അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സൃഷ്ടിഭാഗത്തിനുമേൽ അധികാരമുണ്ട്. വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ ഭരിക്കുന്നു. കറുത്ത വള മനസ്സിനെ. മഞ്ഞവള ആത്മാവിനെ. അവയുടെ പൂർണശക്തി ഉണർന്നാൽ ധാരകൻ സ്വന്തം ശരീരത്തെയോ മനസ്സിനെയോ ആത്മാവിനെയോ മാത്രമല്ല നിയന്ത്രിക്കുക.”
“മറ്റുള്ളവരുടേതും.”
“അതെ.”
സുമലതയുടെ നോട്ടം നിലത്തുകിടന്ന ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു നീങ്ങി.
“ഇപ്പോൾ നീ വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചത് അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രതികരണത്തിലൂടെയാണ്. ഹരിഹരൻ എന്നെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അയാളുടെ ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരോധം എവിടെയാണ് ദുർബലമെന്ന് വള നിനക്ക് അനുഭവിപ്പിച്ചു. നിന്റെ കൈയ്ക്ക് അസാധാരണമായ ശക്തി ലഭിച്ചതുമാത്രമല്ല സംഭവിച്ചത്. അയാളുടെ ശരീരം നിന്നെ തടയാതിരിക്കാനും വള നിർബന്ധിച്ചു.”
ആദിത്യന് അതു മനസ്സിലാക്കാൻ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.
“അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം…”
“നിന്റെ കൈയെ തടയേണ്ടിയിരുന്നു. പേശികൾ മുറുകേണ്ടിയിരുന്നു. എല്ലുകൾ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. മഞ്ഞവളയുടെ ഊർജം അയാളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുള്ള നിന്റെ കൈ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ശരീരം തന്നെ കീഴടങ്ങി.”
ആദിത്യൻ തന്റെ വിരലുകളിലേക്കു നോക്കി.
“അതുകൊണ്ടാണ് വെളുത്ത വള അത്യന്തം അപകടകരമാകുന്നത്,” സുമലത പറഞ്ഞു. “അജയ്യമായ ശരീരമുള്ള ഒരു ജീവി നിന്റെ മുന്നിൽ വന്നാലും കാര്യമില്ല. യക്ഷിയോ ലൂപിനോ മറ്റേതെങ്കിലും സൃഷ്ടിയോ ആകട്ടെ. അതിന്റെ ശരീരത്തിനുമേലുള്ള പൂർണാധികാരം നിനക്കു ലഭിച്ചാൽ, ഒരു ഉണങ്ങിയ ചില്ല് ഒടിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ തകർക്കാം.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമില്ലായിരുന്നു. വിവരിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഭാരം മാത്രം.
“കറുത്ത വളയും അതുപോലെയാണോ?”
“മനസ്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ.”
“മറ്റൊരാളുടെ ചിന്തകൾ കേൾക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ?”
“വളരെ കൂടുതൽ. കേൾക്കുന്നത് ആദ്യപടി മാത്രം. പിന്നീട് ചിന്തകളുടെ ഒഴുക്ക് തിരിച്ചുവിടാം. ഓർമകൾ ഉണർത്താം. ചില ഓർമകൾ അടച്ചുവയ്ക്കാം. ഭയം ശാന്തമാക്കാം. വേദനയുടെ ഓർമ കുറയ്ക്കാം. തകർന്ന മനസ്സിനെ വീണ്ടും ക്രമപ്പെടുത്താം.”