എന്തിനാണ് ഈ ചുവട്?
എന്തുകൊണ്ടാണ് കൈ ഈ കോണിൽ ഉയർത്തുന്നത്?
എതിരാളിയുടെ കണ്ണാണോ നോക്കേണ്ടത്, തോളാണോ?
പ്രഹരം തടയുന്നതാണോ നല്ലത്, അതിൽനിന്ന് മാറുന്നതാണോ?
നിലത്തുവീണാൽ ആദ്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തലയോ ആയുധമോ?
ഉത്തരങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് ആദിത്യൻ കരുതിയ പല കാര്യങ്ങളിലും അവൻ തെറ്റി.
പരിശീലനത്തിന്റെ ആദ്യമാസങ്ങളിൽ ഗൗരിയും പാർവ്വതിയും മായയും അവനെ ആവർത്തിച്ചു തോൽപ്പിച്ചു. അവരുടെ ചലനങ്ങൾ അവനേക്കാൾ വേഗമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല. ആദിത്യൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ചുവടുകൾ അവർക്കു മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്.
അവൻ വലതുകാൽ മുന്നോട്ടുവച്ചാൽ അടുത്ത പ്രഹരം ഏതാണ് എന്നു ഗൗരിക്ക് മനസ്സിലാകും.
തോൾ ചെറുതായി താഴ്ത്തിയാൽ ആദിത്യൻ പിടിക്കാൻ വരുന്നതാണെന്ന് പാർവ്വതി തിരിച്ചറിയും.
ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്കെടുത്ത രീതി കണ്ടാൽ മായ അവൻ
ചാടുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കും.
ഓരോ തവണയും അവൻ നിലത്തുവീണു.
ഓരോ തവണയും എഴുന്നേറ്റു.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ അവനെ തോൽപ്പിച്ചത് നന്ദനയായിരുന്നു.
അവളുടെ ചലനങ്ങളിൽ ആഘോഷമോ വീമ്പോ ഇല്ല. ആദിത്യനെ നിലത്തുവീഴ്ത്തിയശേഷം പരിഹസിക്കില്ല. തോറ്റതിൽ ആശ്വാസം പറയുകയും ഇല്ല. അവൾ വെറും പിന്നോട്ടുമാറി വീണ്ടും തയ്യാറാകും.
ഒരു പുലർച്ചെ തുടർച്ചയായി ആറാമത്തെ തവണയും നന്ദന അവനെ വീഴ്ത്തി.
ആദിത്യൻ നിലത്തുകിടന്നുകൊണ്ട് മേൽക്കൂരയിലേക്കു നോക്കി.
“നീ ഓരോ തവണയും ഒരേ വിദ്യയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
നന്ദന കൈ നീട്ടി.
“എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും നീ അതിൽ വീഴുന്നു.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു.
“അടുത്ത തവണ വീഴില്ല.”
“കഴിഞ്ഞ തവണയും അതാണ് പറഞ്ഞത്.”
“ഈ തവണ സത്യമാണ്.”
നന്ദന പിന്നോട്ടുമാറി. മുഖത്ത് മങ്ങിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അടുത്ത നിമിഷം അത് അപ്രത്യക്ഷമായി.
“വരൂ.”
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടുചെന്നു.
ഇത്തവണ അവൾ പതിവായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പിടിയിലേക്ക് വരുമെന്ന് അവൻ കാത്തിരുന്നു. നന്ദന വലതുവശത്തേക്കു നീങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ശരീരം തിരിച്ചു. അവളുടെ കൈ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അത് വ്യാജചലനമായിരുന്നു.
നന്ദന പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്നു. അവളുടെ കാൽ ആദിത്യന്റെ കണങ്കാലിൽ തട്ടി. തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷം അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് സ്വന്തം തോളിനുമുകളിലൂടെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ വീണ്ടും നിലത്തുവീണു.
പുറത്തുനിന്നിരുന്ന മീര കൈയടിച്ചു.
“ഏഴായി!”
“എണ്ണണ്ട,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ എണ്ണിയില്ലെങ്കിൽ നീ മറക്കും.”
“ഞാൻ മറക്കില്ല.”
“അപ്പോൾ എത്രയായി?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കളരിപ്പുരയിൽ ചിരി പടർന്നു.
സുമലത മാത്രം ചിരിച്ചില്ല. അവൾ ആദിത്യന്റെ അരികിലെത്തി.
“എന്തുകൊണ്ടാണ് വീണത്?”
“അവൾ ചതിച്ചു.”
“അത് ഒരു മറുപടിയല്ല.”
“ഞാൻ പഴയ ആക്രമണം പ്രതീക്ഷിച്ചു.”
“നീ എതിരാളിയെ നേരിട്ടില്ല. നിന്റെ ഓർമയെയാണ് നേരിട്ടത്.”
ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു.
“അവൾ മുമ്പ് ചെയ്തതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അടുത്തത് പ്രവചിച്ചു.”
“അതുകൊണ്ടാണ് തോറ്റത്. നല്ല യോദ്ധാവ് പഴയ ചലനം ആവർത്തിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ നീ അതു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മറ്റൊന്ന് ഉപയോഗിക്കാം. എതിരാളിയുടെ പഴയ രൂപത്തോട് പോരാടരുത്. ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിലുള്ള മനുഷ്യനെ കാണണം.”
“കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യം തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു.”
നന്ദന മുഖം ചുളിച്ചു.
സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ കടുത്തു.
“അതുകൊണ്ടാണ് അത് ഉപയോഗിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞത്.”
“യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിക്കും.”
“ഇപ്പോൾ പരിശീലനമാണ്. സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാൻ പഠിക്കാത്തവൻ വളയുടെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നതും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കും.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ തലകുലുക്കി.
അപർണയും അമൃതയും പരിശീലനത്തിൽ ചേർന്നപ്പോൾ അവരെ എളുപ്പത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാമെന്ന് ആദിത്യൻ ആദ്യം കരുതി. അവർ പ്രായത്തിലും പരിശീലനകാലത്തിലും അവനെക്കാൾ പിന്നിലായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവരുടെ ചുവടുകളും ഉറച്ചതായിരുന്നു.
അപർണയ്ക്ക് വേഗം കുറവെങ്കിലും പ്രതിരോധം മികച്ചതായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ പ്രഹരങ്ങൾ അവൾ നേരിട്ട് തടയില്ല. അവയുടെ ദിശ മാറ്റും. അവൻ ഉപയോഗിച്ച ശക്തി അവന്റെ തുലനം തകർക്കാൻ ഉപയോഗിക്കും.