“നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് എന്നെ ആക്രമിക്കുന്നതിനു പകരം ഇപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.”
ആദിത്യൻ
ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ആറു ലൂപിനുകൾ.
ഒരേയൊരു വളധാരകൻ.
ഹരിഹരൻ വെറും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയാണോ? അതോ വളകളുടെ ശക്തി ശരിക്കും അത്ര വലുതാണോ?
ഹരിഹരൻ നേരത്തേ യക്ഷികളെയും ലൂപിനുകളെയും ലിച്ചുകളെയും വേട്ടയാടാനാണ് വളകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ വളധാരകർ ആ ജീവികളെക്കാൾ ശക്തരാണെന്ന് ഇത്ര വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ വെളുത്ത വളയില്ല.
ശരീരത്തിന്റെ ശക്തി നൽകുന്നത് വെളുത്ത വളയാണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. എന്നിട്ടും മഞ്ഞവള മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ ശരീരം ആ അലമാരിയിൽ ഇടിച്ചുതകർന്നിട്ടും ഉയർത്തുവാരാനും കൂടാതെ തന്നെ ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് കഴുത്തിൽ പിടിച്ചുയർത്താനും കഴിഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആ തിരിച്ചറിവ് വളർന്നു.
വളധാരകർ ലൂപിനുകളേക്കാൾ ശക്തരാണ്. ഒരുപക്ഷേ യക്ഷികളേക്കാളും.
ഇത് വെളുത്ത വളയുടെ ശാരീരികശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യം മാത്രമല്ല. മഞ്ഞവള ആത്മാവിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതാണ്. എന്നിട്ടും അതിന്റെ ധാരകനായ ഹരിഹരന് ഒരു ലൂപിന്റെ വേഗത്തെയും ശക്തിയെയും നിസാരമായി കാണാനാകുന്നു.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഓരോ വളയിലും അതിന്റെ പ്രധാനശക്തിക്കപ്പുറം മറ്റൊരു അടിസ്ഥാനശക്തിയുണ്ടോ?
ധാരകന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും സ്വാഭാവികപരിധിക്കപ്പുറം ഉയർത്തുന്ന പൊതുസ്വഭാവം?
അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ശാരീരികമായ ശക്തികൾ പ്രധാനം ചെയ്യുന്ന വെളുത്ത വളയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി എത്രത്തോളം ആയിരിക്കും?
ഹരിഹരൻ തന്നെ അതിനുവേണ്ടി നീലകണ്ഠത്ത് മനയുടെ രഹസ്യഅറകൾ പരിശോധിച്ചു. അതു ലഭിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി തന്നെ കൊല്ലാനും തയ്യാറായി.
അദ്ദേഹം ഇതിനകം ഒരു ലൂപിനെക്കാൾ ശക്തനാണെങ്കിൽ, വെളുത്ത വള എന്തിനാണ് ഇത്ര അത്യാവശ്യം?
ഉത്തരം ഒന്നേയുള്ളൂ.
താൻ ഇതുവരെ വെളുത്ത വളയുടെ പുറംതലം മാത്രമാണ് സ്പർശിച്ചിട്ടുള്ളത്.
കട്ടിൽ ഉയർത്തിയത്.
കല്ലു നീക്കിയത്.
മുറിവുകൾ വേഗത്തിൽ ഭേദമായത്.
ചൂടിൽ പൊള്ളാതിരുന്നത്.
അവ പ്രധാനശക്തികളല്ല. വളയുടെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ചെറിയ പ്രതികരണങ്ങൾ മാത്രം.
അതിന്റെ
യഥാർത്ഥ ആഴം ഇപ്പോഴും ഉണർന്നിട്ടില്ല.
ആ ചിന്ത ആദിത്യനെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആത്മവിശ്വാസം വ്യാജമായിരുന്നില്ല. പറയുന്നത് വീമ്പുമല്ല. വളകളുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദീർഘമായ അനുഭവത്തിൽനിന്നു വരുന്ന ഉറപ്പ്.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ, കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ഒരു കാക്കയുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിട്ടത്.
കാർത്യായനിയുടെ മനസ്സിൽ അറിയാതെ കാമസ്വാധീനം ചെലുത്തിയത്.
വെറും തുടക്കം. താൻ ഇതുവരെ സ്പർശിച്ചത് അതിന്റെ പുറംഭാഗം മാത്രം.
ഒരു കുഞ്ഞ് നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതുപോലെ.
ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ തീരത്ത് കാലുകൾ നനച്ചതിനുശേഷം അതിന്റെ ആഴം അളന്നുവെന്ന് കരുതിയ വിഡ്ഢിയെപ്പോലെയായിരുന്നു താൻ.
“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്,” സുമലത പറഞ്ഞു.
ഹരിഹരന്റെ പുരികം അല്പം ഉയർന്നു.
“എന്ത്?”
“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളെ തടയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
സുമലത പതുക്കെ വശത്തേക്കു മാറി. അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആദിത്യനെ ഹരിഹരന് വ്യക്തമായി കാണാവുന്നവിധം.
“പക്ഷേ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ ആദിത്യനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ആ നോട്ടത്തിൽ പരിഹാസം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
“ഇവനോ?”
“അതെ.”
“കറുത്ത വള ഉണർത്താൻ പഠിച്ചുതുടങ്ങിയ ഒരു കുട്ടി?”
“വെറും കറുത്ത വളയുടെ ധാരകൻ മാത്രമല്ലല്ലോ അവൻ.”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടായില്ല. പക്ഷേ മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം ചെറുതായി വിറച്ചത് ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
സുമലത ഓരോ വാക്കും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു:
“വെളുത്ത വളയുടെ ധാരകന്റെ ശക്തി തടുക്കാനാവുന്ന ബലമുണ്ടോ നിന്റെ ശരീരത്തിന്.”
ഹരിഹരൻ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പിന്നെ അയാൾ ചിരിച്ചു.