“അദ്ദേഹം വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കുമോ?”
“ഹൃദയമില്ലാതെ സാധാരണ മനുഷ്യശരീരം എഴുന്നേൽക്കില്ല. പക്ഷേ നമ്മൾ സാധാരണ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചല്ല സംസാരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ആവശ്യമായ മുൻകരുതൽ എടുത്തിട്ടുണ്ട്.”
“നശിപ്പിച്ചോ?”
“ഇല്ല. എന്റെ പൂർണമായ രൂപത്തിൽ ഞാൻ ആ ഹൃദയം തിന്നു. ഇനി ആദ്യം ശരീരം പരിശോധിക്കണം. എന്താണ് അദ്ദേഹത്തെ ബാധിച്ചതെന്ന് കണ്ടെത്താതെ ശരീരം കത്തിച്ചാൽ തെളിവുകൾ നഷ്ടപ്പെടും.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടിയെങ്കിലും പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. പകരം മഞ്ഞവളയിലേക്കു വീണ്ടും നോക്കി.
“അദ്ദേഹം തന്നെയാണോ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചത്?”
“എനിക്കറിയില്ല.”
“നിങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ സംശയമുണ്ടായിരുന്നോ?”
“പ്ലാനാശ്ശേരിയിൽനിന്ന് മടങ്ങിയതുമുതൽ.”
“എന്താണ് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത്?”
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ഗൗരവം നിറഞ്ഞു.
“അത് നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം. ഇപ്പോൾ നീ
ഇവിടെ വന്നത് എന്തിനാണ്?”
ആദിത്യന് സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മവന്നു.
“മുത്തശ്ശി എന്നോട് നിങ്ങളെ കാണാൻ പറഞ്ഞു.”
“എന്തിന്?”
“കളരി പഠിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“ഞാനാണ് പറഞ്ഞത്.”
“എന്തിനാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“നിന്നെ പരിശീലിപ്പിക്കണം. അതിനു കുടുംബത്തിനു മുന്നിൽ സ്വാഭാവികമായൊരു കാരണം വേണം.”
“വളകളുടെ പരിശീലനവും കളരിയോടൊപ്പം?”
“വേർതിരിച്ചായിരിക്കും. പരസ്യമായ കളരിപരിശീലനം എല്ലാവരോടൊപ്പം. രഹസ്യമായ വളപരിശീലനം ഇവിടെ.”
“എപ്പോൾ തുടങ്ങും?”
“കളരി നാളെ പുലർച്ചെ.”
“ഇന്നല്ലേ?”
“നീ ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ക്ഷീണം മറച്ചുവച്ചിരിക്കുകയാണ്. അത് നിന്റെ നടപ്പിൽ കാണാം.”
ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി നേരെയായി.
സുമലത ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മറ്റുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേൾക്കാം. പേശികളിലെ ക്ഷീണത്തിന്റെ ഗന്ധവും തിരിച്ചറിയാം. ഇന്ന് നീ വിശ്രമിക്കണം.”
“എനിക്ക് ക്ഷീണമില്ല.”
“വള അണച്ചുനോക്കൂ.”
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മടിച്ചു. ശേഷം ശരീരത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കിയിരുന്ന വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി പിൻവലിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം കാലുകൾക്ക് ഭാരം തോന്നി.
തോളുകൾ താഴ്ന്നു.
കണ്ണുകൾ അടയാൻ തുടങ്ങി.
ശരീരം ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതിരുന്നതിന്റെ കണക്കു ചോദിച്ചതുപോലെ.
സുമലത കൈകൾ കെട്ടിനിന്നു.
“ഇപ്പോൾ?”
“കുറച്ച് ക്ഷീണമുണ്ട്.”
“മുറിയിലേക്കു പോയി ഉറങ്ങൂ.”
“ആദ്യം നാളത്തെ പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ച് പറയൂ.”
“പുലർച്ചെ അഞ്ചിന് കളരിപ്പുരയിൽ എത്തണം. മറ്റുള്ളവർ അഞ്ചരയ്ക്കെത്തും. ആദ്യം നിന്റെ നിലവാരം ഞാൻ പരിശോധിക്കും.”
“മറ്റുള്ളവർ എന്നുവച്ചാൽ?”
“ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ, നന്ദന. പിന്നീട് അപർണയും അമൃതയും ചേരും.”
“അവർക്കെത്രകാലത്തെ പരിശീലനമുണ്ട്?”
“മൂത്തവർക്ക് പത്തുവർഷത്തോളം. നന്ദനക്കും അത്രതന്നെ. അപർണയ്ക്കും അമൃതയ്ക്കും കുറവ്.”
“അവർക്ക് എന്റെ വളകളെക്കുറിച്ച് അറിയാമോ?”
“ഇല്ല.”
“സുമലത ചെറിയമ്മ
ലൂപിനാണെന്ന്?”
അവളുടെ മുഖം കടുത്തു.
“അറിയില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവർക്ക് ഇപ്പോൾ ആ രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാരം ആവശ്യമില്ല. സമയം വരുമ്പോൾ പറയും.”
“കളരിയിൽ എന്റെ ശക്തി പുറത്തുവന്നാൽ അവർ തിരിച്ചറിയില്ലേ?”
“അതുകൊണ്ടാണ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നത്.”
സുമലത അവന്റെ അടുത്തേക്കുവന്നു.
“പരിശീലനത്തിനിടെ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിക്കരുത്.”
“സജീവമാക്കില്ല.”
“നിഷ്ക്രിയശക്തിയും സൂക്ഷിക്കണം. ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികപരിധിക്കപ്പുറം നീങ്ങരുത്. അടിയേറ്റാൽ വേദനിക്കുന്നതായി കാണിക്കേണ്ടിവരും.”
“വളയുടെ സംരക്ഷണം സ്വയം പ്രവർത്തിച്ചാൽ?”
“അതിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കണം. പൂർണമായി അണയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. മറിച്ച് പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്ന പ്രതികരണം നിയന്ത്രിക്കൂ. നിന്റെ ചലനത്തിന്റെ വേഗവും പ്രഹരത്തിന്റെ ശക്തിയും കുറയ്ക്കൂ.”
“അവർക്ക് അത്ര എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാനാകുമോ?”
“അവർ കുട്ടികളാണെന്ന് കരുതി വിലകുറച്ചുകാണരുത്. ബാല്യം മുതൽ ശരീരചലനങ്ങൾ പഠിച്ചവരാണ്. ഒരാളുടെ കാൽ നിലത്തു പതിക്കുന്ന രീതി കണ്ടാൽ അയാൾ എത്ര ശക്തി ഉപയോഗിച്ചെന്ന് മനസ്സിലാക്കും. പ്രഹരത്തിന്റെ വേഗം, ശ്വാസം, തുലനം, പേശികളുടെ ചലനം എന്നിവ അവർ അറിയാതെതന്നെ വായിക്കും.”