“അതെ. ഹരിഹരൻ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്നത്.”
“എന്നെ കൊന്നശേഷം വള ഇതിലേക്കു മടങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിരിക്കും.”
സുമലത അവനെ നോക്കി.
“അതായിരുന്നു പദ്ധതി.”
അവർ ഹരിഹരന്റെ ശരീരം മുറിയുടെ വശത്തുള്ള കൽപ്പീഠത്തിൽ കിടത്തി. പൊതിഞ്ഞുവച്ച അവയവം പ്രത്യേകം ഒരു ലോഹപാത്രത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു. കാളികയുടെ പ്രതിമയുടെ നിഴൽ ശരീരത്തിനുമുകളിൽ വീണു.
“ഇനി?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“നീ മുറിയിലേക്കു മടങ്ങണം.”
“നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യും?”
“ശരീരം പരിശോധിക്കും. തുടർന്ന് ആരും കണ്ടെത്താത്തവിധം എവിടേലും കുഴിച്ചിട്ടിട്ട് സൂക്ഷിക്കും. ഇപ്പോൾ അതിനെ നശിപ്പിക്കരുത്. നടന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തെളിവുകൾ ഇതിലുണ്ടാകാം.”
“മഞ്ഞവളയും കണ്ടെത്തണം.”
“ആദ്യം ഹരിഹരന്റെ മുറി പരിശോധിക്കണം. അതു ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
“ഞാനും വരാം.”
“ഇല്ല. പുലരുന്നതിനു മുൻപ് നീ മുറിയിലില്ലെന്നു ആരെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയാൽ സംശയം വരും. മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ പുറത്തുനടന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞാലും കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കും.”
“നിങ്ങൾക്ക് അപകടമുണ്ടായാൽ?”
സുമലതയുടെ മുഖം അല്പം മൃദുവായി.
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ പൂർണശക്തിയിലാണ്. നീ തന്ന ശക്തി എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ട്. അതുപോലെ, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം സ്വർണപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.
“എന്റെ വംശത്തിലെ ആളുകളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ എനിക്ക് വഴിയുണ്ട്.”
“അവർ ഇവിടെയുണ്ടോ?”
“അടുത്തല്ല. പക്ഷേ ആവശ്യമെങ്കിൽ എത്തും.”
ആദിത്യൻ മടിച്ചുനിന്നു.
“പോകൂ, ഉണ്ണീ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “ഇന്നത്തെ ആദ്യ ജോലി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ ഒന്നും അറിയാതെ തുടരുക എന്നതാണ്.”
അവൻ ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചു.
പള്ളിമേടയിൽനിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ആകാശത്തിന്റെ കിഴക്കേ അറ്റത്ത് ചാരനിറം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. വെളുത്ത വളയെ അവൻ അണച്ചു. ശരീരത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അധികശക്തി മാത്രം നിലനിർത്തി വേഗത്തിൽ നടന്നു.
ഇല്ലത്തിനകത്തേക്കു കടന്ന് സേവകപടിയിലൂടെ മുകളിലേക്കു കയറി. ഇടനാഴിയുടെ വളവിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
സ്വന്തം മുറിയുടെ മുന്നിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നന്ദന.
അവൾ
ചുമരിനോട് ചേർന്ന് കൈകൾ കെട്ടിനിന്നു. പുലർച്ചെയായിട്ടും പൂർണമായി വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു. മുടി പിന്നിൽ ലളിതമായി കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഉറക്കമുണർന്നതിന്റെ ചെറിയ ക്ഷീണം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം അവന്റെ മുഖത്തും തുടർന്ന് വസ്ത്രത്തിലുമെത്തി. മണ്ണും പൊടിയും പൂർണമായി നീങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് അവൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.
“നീ എവിടെയായിരുന്നു?” അവൾ ചോദിച്ചു.
പതിവുപോലെ കടുപ്പമുള്ള ശബ്ദമല്ല.
മൃദുവായിരുന്നു.
ആ ചോദ്യം കുറ്റപ്പെടുത്തലായും തോന്നിയില്ല.
“ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “കുറച്ചുനേരം പുറത്തുനടന്നു.”
നന്ദന അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. ആ മറുപടി പൂർണമായി വിശ്വസിച്ചില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
“മുത്തച്ഛന്റെ കാര്യം ഓർത്തോ?”
ആദിത്യൻ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യത്തിൽ മിണ്ടാതായി.
നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അകൽച്ച ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ അവന്റെ ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
“ഉം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“നീലകണ്ഠത്തുനിന്ന് വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് നീ ആരോടും ശരിയായി സംസാരിച്ചില്ല.”
“എന്താണ് സംസാരിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ല.”
നന്ദന പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“സംസാരിക്കണമെന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
അവളിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച മറുപടിയല്ല.
“പിന്നെ എന്തിനാണ് ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?”
“സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടി നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു.”
“ഇപ്പോഴോ ?”
“കുറച്ചുസമയം മുൻപ് ഉണർന്നു. നിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഒരാളെ അയയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ വന്നപ്പോൾ നീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“അവരോട് പറഞ്ഞോ?”
“ഇല്ല.”
ആദിത്യൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
നന്ദന ചുമലുയർത്തി.