ഹരിഹരൻ തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കു പോയെന്നാണ് പ്രചരിപ്പിച്ചത്. വളകളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം അവസാനിച്ചതുപോലെ നടിച്ചു. തെക്കേടത്ത് കുടുംബം ജാഗ്രത കുറയ്ക്കുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നു.
ഓർമയുടെ ഒഴുക്ക് മങ്ങി. ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
കറുത്ത വള കൈത്തണ്ടയിൽനിന്ന് പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായി. സുമലതയുടെ തല ഇപ്പോഴും അവന്റെ മടിയിലായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ ചിന്തകളിൽ വളധാരിയിൽ നിന്നും ഗർഭം ധരിക്കാനുള്ള മോഹം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. താനും ഒരു വളധാരിയാണ്. ഇനി തന്നെക്കുറിച്ചും ചെറിയമ്മക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം കാണുമോ? അവന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ മടിയിൽ തല വച്ചു കിടക്കുന്ന സുമലതയുടെ മാറിലേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ മുലച്ചാൽ അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. അവൻ കണ്ണുകൾ അകറ്റാൻ കുറച്ചധികം സമയമെടുത്തു. അവൾ എണീറ്റു.
“പ്ലാനാശ്ശേരിയെക്കുറിച്ചുള്ളത് മുഴുവൻ കണ്ടോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്നു.
“കണ്ടു.”
“കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച്?”
“അവൾ ലൂപിനായിരുന്നു.”
“അച്ഛനെക്കുറിച്ച്?”
“നീലവളയുടെ ധാരകൻ. തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ മൂന്ന് പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാൾ.”
സുമലത കണ്ണുകൾ തുറന്നു. പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“ആരാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനായിട്ടില്ല.”
“മൂത്ത കൊച്ചുമകനാണ് കൂടുതൽ സംശയാസ്പദൻ. അല്ലെ?”
“സംശയം മാത്രം. പക്ഷേ തെളിവല്ല.”
“അറിയാം.”
ആദിത്യൻ മഞ്ഞവളയുടെ തട്ടിലേക്കു നോക്കി.
“തെക്കേടത്തുകാർ അപകടകാരികളായ ലൂപിനുകളുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു.”
“അതെ.”
“എന്തിനാണെന്ന് അറിയില്ല.”
“അതാണ് നീ കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”
“ഞാനോ?”
“ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ നീ പുതുശ്ശേരിയുടെ കാരണവനാകും. കറുത്ത വളയുടെയും വെളുത്ത വളയുടെയും ധാരകൻ. ഇനി ഈ അന്വേഷണം എന്റെ മാത്രം കടമയല്ല.”
സുമലത അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“പക്ഷേ ഉടനെ ചെന്നു യുദ്ധം തുടങ്ങരുത്. ആദ്യം വിവരം. തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിലെ നിലവിലെ കാരണവർ ആര് എന്നു കണ്ടെത്തണം. നീലവള ആരാണ് ധരിക്കുന്നത് എന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. അവരുടെ ലൂപിൻ സഖ്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലാക്കണം.”
“മറ്റു സംരക്ഷകകുടുംബങ്ങൾക്കും പങ്കുണ്ടാകുമോ?”
“സാധ്യത തള്ളാനാവില്ല. പച്ചവളയും ചുവപ്പുവളയും എവിടെയാണെന്ന് നമുക്കറിയില്ല. മഞ്ഞവള ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് പുറത്തുള്ളവർക്ക് അറിയരുത്.”
“ഈ ദൗത്യം ഞാൻ മുൻഗണന നൽകും.”
“വാക്കായി മാത്രം
പറയരുത്.”
“ഞാൻ ആണയിടുന്നു.”
സുമലത തലകുലുക്കി. അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:
“ചെറിയമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അമ്മയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടോ?”
സുമലതയുടെ ശരീരം നിശ്ചലമായി. മുറിയിലെ വിളക്കിന്റെ നാളം ചെറുതായി വിറച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
“എന്തിനാണ് ചോദിച്ചത്?”
“ഞാൻ കണ്ടതുകൊണ്ട്.”
കുറച്ചുനേരം അവൾ മിണ്ടിയില്ല. പിന്നീട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. മുഖത്ത് കോപമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആദിത്യൻ അപൂർവമായി മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു ദൗർബല്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നിനക്ക് കാണേണ്ട ഓർമകളിൽ അതുണ്ടായിരുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അതിന്റെ വേദന മറ്റെല്ലാറ്റിനോടും ചേർന്നിരുന്നു. ഞാൻ മനഃപൂർവം തിരഞ്ഞതല്ല.”
“അറിയാം.”
“ക്ഷമിക്കണം.”
സുമലതയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“ഞാൻ ഹരിദേവനെ വഞ്ചിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല.”
“എനിക്കറിയാം.”
“മഹാദേവനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല.”
“അതും അറിയാം.”
“അപ്പോൾ നീ എന്താണ് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്?”
ആദിത്യൻ മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
“ചെറിയമ്മ ഇപ്പോഴും ആ വേദന ഒറ്റയ്ക്ക് വഹിക്കുന്നതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയണം. ഞാനും ഒരു വളധാരിയാണ്. എനിക്കും…” അവൻ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ നിയന്ത്രണം തകർന്നു.
സുമലത മുഖം തിരിച്ചു. ആദ്യം ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി മാത്രം. പിന്നെ മറ്റൊന്ന്. അവൾ അതു തുടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
“നീ എനിക്ക് മകനെപോലെയാണ്. അല്ല, മകൻ തന്നെയാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ.”
“ചോദിച്ചതിൽ ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അറിയണം. ചെറിയമ്മക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടോ?”