“പൂർണമായി വായിക്കേണ്ട.”
“പിന്നെ?”
“ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിൽ അബദ്ധത്തിൽ കടന്നിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എന്താണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്?”
ആദിത്യൻ ഓർത്തു.
ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിനെ ഒരു നിമിഷം സ്പർശിച്ചപ്പോൾ അവിടെ വ്യക്തമായ ചിന്തകൾ കാണാനായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ കലുഷിതത്വം അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടുന്ന സ്വരങ്ങൾ. ഇരുണ്ട സ്ഥലത്ത് കുടുങ്ങിയ മറ്റൊരു ബോധത്തിന്റെ ചലനം. തീയുടെ വേദന. അതിനടിയിൽ മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം.
“കുഴപ്പം,” അവൻ
പറഞ്ഞു. “ഒരുപാട് ചിന്തകൾ ഒരേസമയം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.”
“എന്റെ മനസ്സിൽ അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ തിരിച്ചറിയും.”
“ഞാൻ തെറ്റായി നിങ്ങളുടെ ഓർമകളിൽ കടന്നാൽ?”
“നിർത്താൻ ഞാൻ പറയും.”
“നിങ്ങൾ എന്നെ വഞ്ചിക്കുകയാണെങ്കിൽ?”
“അതും നിനക്ക് അനുഭവപ്പെടണം.”
ആദിത്യൻ മടിച്ചു.
സുമലത കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.
“നിന്നെ കൊല്ലണമെന്നോ വളകൾ മോഷ്ടിക്കണമെന്നോ എനിക്ക് ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ അടയാളം എന്റെ ചിന്തകളുടെ അടിയിൽ ഉണ്ടാകും. ഓരോ വാക്കും വായിക്കേണ്ട. കലുഷിതത്വമുണ്ടോ എന്ന് മാത്രം നോക്കൂ.”
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ വിളിച്ചു.
വലതുകൈയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. കറുത്ത പ്രകാശവൃത്തം കൈത്തണ്ടയ്ക്കുചുറ്റും രൂപപ്പെട്ടു. അവൻ ആദ്യം സുമലതയുടെ മനസ്സിന്റെ പുറംതലം മാത്രം അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ശാന്തത.
ശ്വാസത്തിന്റെ താളം.
ജാഗ്രത.
അവൻ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു ശ്രദ്ധിച്ചു.
സുമലത പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് ആദ്യംതന്നെ തോന്നി. പക്ഷേ ഹരിഹരന്റെ വഞ്ചന ഓർത്തപ്പോൾ അതിൽ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“കൈ നെറ്റിയിൽ വയ്ക്കൂ,” സുമലത പറഞ്ഞു.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചുതന്നെ കിടന്നു.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വള തെളിഞ്ഞ കൈ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വച്ചു.
സ്പർശിച്ച നിമിഷം മറ്റൊരു ലോകം തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിൽ കണ്ട കുഴപ്പമില്ല.
ഇവിടെ ചിന്തകൾ സുതാര്യമായ ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകുന്നു. സുമലത മനഃപൂർവം മനസ്സ് തുറന്നുവച്ചിരുന്നു. ഓരോ ഓർമയുടെയും വിശദാംശങ്ങൾ ആദിത്യന് കാണാനായില്ല. അവൻ അതിനായി ശ്രമിച്ചുമില്ല.
ചിന്തകളുടെ സ്വഭാവം മാത്രം.
അവനോടുള്ള ശത്രുതയുണ്ടോ?
ഇല്ല.
വഞ്ചനയുണ്ടോ?
ഇല്ല.
വളകളോടുള്ള അത്യാഗ്രഹമുണ്ടോ?
മഞ്ഞവളയുടെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജാഗ്രതയുണ്ട്. പക്ഷേ അത് സ്വന്തമാക്കണമെന്ന മോഹമില്ല.
അവനെ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹമുണ്ടോ?
ഇല്ല.
പകരം മറ്റൊരു
വികാരം.
സംരക്ഷണം.
അത് കടമയിൽനിന്നു മാത്രമല്ല. വളരെ ആഴമുള്ള ഒരിടത്തുനിന്നു വരുന്ന കരുതൽ.
ആദിത്യൻ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിന്റെ അരികിലൂടെ നീങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് വേദനയുടെ ഒരു വലിയ ശേഖരം അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഹരിദേവനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖം.
അദ്ദേഹം യാത്രപറഞ്ഞുപോയ അവസാനരാത്രിയുടെ ഓർമ.
തിരികെയെത്താതെ പോയ മനുഷ്യനെ കാത്തിരുന്ന മണിക്കൂറുകൾ.
മരണവാർത്ത കേട്ട നിമിഷം.
ശവശരീരത്തിനരികിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ പുറത്തുകാണിക്കാതെ അടക്കിവച്ച നിലവിളി.
അതിനു താഴെ മറ്റൊരു വേദന.
വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവച്ചത്.
കുഞ്ഞില്ലായ്മ.
സുമലതയ്ക്ക് ഈ സത്യം വിവാഹത്തിനു മുൻപേ അറിയാമായിരുന്നു. ഒരു ലൂപിനും സാധാരണ മനുഷ്യനും തമ്മിൽ ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന സന്തതി ഉണ്ടാകില്ല. ഹരിദേവനുമായുള്ള വിവാഹം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ മാതൃത്വമുണ്ടാകില്ലെന്ന് അവൾ സമ്മതിച്ചിരുന്നു.
ആ തീരുമാനത്തിൽ പശ്ചാത്താപമില്ല.
പക്ഷേ വേദനയുണ്ട്.
അപർണയെയും അമൃതയെയും മീരയെയും പരിശീലിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന മങ്ങിയ ആഗ്രഹം.
സ്വന്തം കുഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ?
അത് എങ്ങനെയായിരിക്കും?
തന്റെ കണ്ണുകളോ ചിരിയോ ലഭിക്കുമായിരുന്നോ?
ആ ചിന്ത ഉയരുന്ന ഓരോ തവണയും സുമലത അതിനെ അടക്കിവച്ചു. താൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടെടുത്ത തീരുമാനമാണെന്ന് സ്വയം ഓർമിപ്പിച്ചു.
ആദിത്യൻ ആ വേദനയിൽനിന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് വേറെ ഒരു ഓർമയുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോയത്.
അഞ്ജന.