അവർ മൂത്ത നാലുപേരുടെ നിലവാരത്തിൽ എത്തിയിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും ആദിത്യനെക്കാൾ ചലനങ്ങൾ കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ശരീരം അതിനനുസരിച്ച് വളർന്നതിന്റെ വ്യത്യാസം.
മീരയുടെ അഭ്യാസം ലളിതമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവളുടെ ശരീരത്തിന് നല്ല വഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചുവടുകൾ തെറ്റിച്ചാലും അടുത്ത ശ്രമത്തിൽ കൃത്യമായി ചെയ്തു.
ആദിത്യൻ ക്ഷീണത്തോടെ സുമലതയെ നോക്കി.
“ഇവരൊക്കെ എത്രകാലമായി പഠിക്കുന്നു?”
“നടക്കാൻ
പഠിച്ച കാലം മുതൽ ശരീരചലനം അഭ്യസിക്കുന്നു.”
“അപ്പോൾ ഇവരുടെ അടുത്തെത്താൻ എത്രകാലമെടുക്കും?”
“നിന്റെ അഭ്യാസത്തെ ആശ്രയിക്കും.”
“ഒരു വർഷം?”
“എണ്ണം കണക്കാക്കരുത്. ഓരോ ദിവസവും ഇന്നലത്തെക്കാൾ മെച്ചമാകാൻ ശ്രമിക്കൂ.”
പരിശീലനം അവസാനിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും കളരിദേവതയെ വണങ്ങി. മറ്റു പെൺകുട്ടികൾ വിയർപ്പുതുടച്ച് പുറത്തേക്കു നടന്നു.
നന്ദന പോകുന്നതിനുമുമ്പ് ആദിത്യന്റെ അരികിൽ നിന്നു.
“ആദ്യദിവസത്തിന് മോശമല്ല.”
ആദിത്യൻ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“എന്നെ രണ്ടുതവണ നിലത്തുവീഴ്ത്തിയിട്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കുകയാണോ?”
“മൂന്നുതവണ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
ആദിത്യൻ പിന്നിൽനിന്ന് വിളിച്ചു.
“നാളെ കാണാം.”
നന്ദന തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ കൈ ഉയർത്തി.
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
“അവളോട് മത്സരിക്കാനാണോ തീരുമാനം?”
“ഒരുദിവസം അവളെ വീഴ്ത്തും.”
“ആദ്യം ശരിയായി വീഴാൻ പഠിക്കൂ.”
മറ്റുള്ളവർ പോയശേഷം സുമലത കളരിപ്പുരയുടെ വാതിൽ അടച്ചു.
“ഇനി രണ്ടാമത്തെ പരിശീലനം.”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മങ്ങി.
“എവിടെ?”
“പള്ളിമേടയിലെ ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽ.”
അവൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
സുമലത അവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താണ്?”
“അവിടെ പോകാൻ ഇഷ്ടമില്ല.”
“മഞ്ഞവള അവിടെയുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടോ ?”
“അതുമുണ്ട്.”
“മറ്റെന്ത്?”
ആദിത്യൻ കളരിയുടെ നിലത്തേക്കു നോക്കി.
“ഹരിഹരൻ ചെറുമുത്തച്ഛന്റെ ശരീരം അവിടെ കൊണ്ടുപോയ രാത്രി മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“ശരി.”
“അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ഇപ്പോഴും അവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ടല്ലോ. പാതാളമുറിയിലാണ് കറുത്ത വള എന്നിലേക്കു വന്നത്. അവിടെനിന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്.”
സുമലത കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
“ഭയം തെറ്റല്ല,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അത് നിന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിച്ചാൽ നീ വീണ്ടും അവിടേക്കു കടക്കില്ല. അപ്പോൾ ആ മുറിയും അതിലെ ഓർമകളും നിന്നെ എന്നേക്കുമായി നിയന്ത്രിക്കും.”
“ഇപ്പോൾതന്നെ പോകേണ്ടതുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.
കാരണം ഇന്ന് നീ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയണം.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ നേരെ നോക്കി.
“എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”
“ഹരിഹരന്റെ സംഭവത്തിനുശേഷം നീ ആരെയും പൂർണമായി വിശ്വസിക്കില്ല. അത് സ്വാഭാവികമാണ്. അദ്ദേഹം ഗുരുവായി നിന്നു. നിന്നെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. പിന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു.”
“നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലെന്ന് എങ്ങനെ അറിയും?”
“അറിയില്ല.”
സുമലതയുടെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.”
അവർ പള്ളിമേടയിലേക്കു നടന്നു.
ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥമായി. കാളികയുടെ പ്രതിമയുടെ മുന്നിൽ മൂന്നു സ്വർണത്തട്ടുകളും അതേപടി ഉണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞവള അതിന്റെ തട്ടിൽ ശാന്തമായി കിടന്നു.
സുമലത മുറിയുടെ നടുവിൽ ഇരുന്നു.
“ഇവിടെ വരൂ.”
ആദിത്യൻ കുറച്ചകലെയായി ഇരുന്നു.
“അടുത്തേക്ക്.”
അവൻ അടുത്തെത്തി.
സുമലത നിലത്ത് നീണ്ടുനിവർന്നു. ശേഷം തല ആദിത്യന്റെ മടിയിൽവച്ചു.
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
“എന്റെ മനസ്സ് പരിശോധിക്കാൻ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള സ്ഥാനം.”
“ഇങ്ങനെ കിടക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?”
“ശരീരത്തിന്റെ ഭാവം മനസ്സിനെ ബാധിക്കും. ഞാൻ നിന്നെ ആക്രമിക്കാനോ ഒളിച്ചോടാനോ തയ്യാറല്ലെന്ന് നിന്റെ ബോധം മനസ്സിലാക്കണം.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“കറുത്ത വള ഉണർത്തൂ.”
“എനിക്ക് മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സ് പൂർണമായി വായിക്കാൻ അറിയില്ല.”