“കളരിയും?”
“അതെ. നിങ്ങളുടെ വംശത്തിലെ കാരണവന്മാർക്ക് കറുത്ത വളയുടെ മാനസികശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ശരീരപരിശീലനം ഇല്ലെങ്കിൽ ശത്രുവിന്റെ ആദ്യപ്രഹരത്തിൽതന്നെ അവർ മരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഓരോ തലമുറയിലെയും അവകാശികളെയും സഹായികളെയും എന്റെ കുടുംബം പരിശീലിപ്പിച്ചു.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അഹങ്കാരമില്ല.
“മഹാദേവനും ഹരിദേവനും ഞങ്ങളുടെ കളരിയിലാണ് വന്നത്. മഹാദേവന് കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്ഷമ കുറവ്. എല്ലാ വിദ്യയും വേഗത്തിൽ നേടണമെന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം. ഹരിദേവൻ അതിന്റെ വിപരീതം.”
സുമലതയുടെ ചുണ്ടിൽ മങ്ങിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ഒരു ചുവട്
ശരിയാകുന്നതുവരെ നൂറുതവണ ചെയ്യാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. തോറ്റാൽ ദേഷ്യം വരില്ല. തോൽവിയുടെ കാരണം ചോദിക്കും. മറ്റൊരാളെ പരിക്കേൽപ്പിച്ചാൽ ആദ്യം അവനെ നോക്കും. പിന്നെയാണ് സ്വന്തം വിജയം.”
“അപ്പോഴാണോ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്?”
“ആദ്യത്തിൽ എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ അമ്പരന്നു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ ഒരു യുവാവല്ലേ. എല്ലാം തനിക്കുള്ള അവകാശമാണെന്ന് കരുതുന്നവനാകുമെന്നാണ് വിചാരിച്ചത്. പക്ഷേ ഹരിദേവൻ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.”
അവൾ നിലത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഒരു ദിവസം പരിശീലനത്തിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ വീഴ്ത്തി. സാധാരണ പുരുഷന്മാർക്ക് ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ തോൽക്കുന്നത് ഇഷ്ടമാകില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ അധീനതയിലുള്ളവളെന്ന് കരുതുന്ന ഒരാളുടെ മുന്നിൽ. പക്ഷേ അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് എന്നോട് ചോദിച്ചത്, ‘ആ ചുവട് വീണ്ടും കാണിച്ചുതരുമോ?’ എന്നായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ശേഷം?”
“അദ്ദേഹം എന്റെ അച്ഛനോട് വിവാഹം ചോദിച്ചു.”
“ചെറിയച്ഛൻ തന്നെയോ?”
“അതെ. വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരോട് പറയുന്നതിനുമുൻപ്.”
“നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ ഉടൻ സമ്മതിച്ചോ?”
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് വായിക്കാനാവാത്തൊരു ഭാവം തെളിഞ്ഞു.
“അദ്ദേഹം ആദ്യം സന്തോഷിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവും പുതുശ്ശേരി ഇല്ലവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സാധാരണയായി സേവനത്തിന്റേതായിരുന്നു. പുതുശ്ശേരിയിലെ ഒരാൾ സ്വന്തം മകളെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ആ സ്ഥാനം മാറുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.”
“നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം ചോദിച്ചോ ?”
“ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ എന്താണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.”
“ഹരിദേവൻ ലൂപിൻ അല്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നല്ലോ.”
“അറിയാമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞുണ്ടാകില്ലെന്നും എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.”
അവളുടെ ശബ്ദം ക്ഷീണിച്ചു.
“എന്നിട്ടും സമ്മതിച്ചോ?”
“സമ്മതിച്ചു.”
“കുടുംബത്തിനുവേണ്ടിയോ?”
“ആദ്യത്തിൽ അതും കാരണമായിരുന്നു. എന്റെ വിവാഹം കുടുംബത്തിന്റെ സ്ഥാനം ഉയർത്തുമെന്നു കരുതി. പുതുശ്ശേരിക്കാരുടെ വേട്ടപ്പട്ടികളോ സേവകരോ അല്ല, ബന്ധുക്കളായി
കണക്കാക്കപ്പെടുമെന്ന പ്രതീക്ഷ.”
അവൾ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“പക്ഷേ അത്ര മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. ഹരിദേവനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു. വിവാഹശേഷം ആ ഇഷ്ടം വളർന്നു. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ പൂർണതയുള്ള ജീവിതമായിരുന്നില്ല. രഹസ്യങ്ങളും കടമകളും വേട്ടകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരിക്കലും താഴെയായി കണ്ടിട്ടില്ല.”
“കുഞ്ഞില്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ച്?”
“അദ്ദേഹത്തിന് വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കും. പക്ഷേ ഒരിക്കലും എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞെടുത്ത തീരുമാനത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു അത്.”
സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞുവെങ്കിലും ഒഴുകിയില്ല.
“ചില വേദനകൾക്ക് പരിഹാരമില്ല, ഉണ്ണീ. അവയ്ക്കൊപ്പം ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം. ഹരിദേവനെ വിവാഹം ചെയ്തതിൽ എനിക്ക് പശ്ചാത്താപമില്ല. വീണ്ടും അതേ തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടിവന്നാലും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കും.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
കുറച്ചുനേരത്തിനു ശേഷം സുമലത എഴുന്നേറ്റു.
“ഇന്ന് ഇവിടെവരെ മതി. നീ കണ്ടതൊന്നും ഇപ്പോൾ മറ്റാരോടും പറയരുത്.”